Zonsondergang, Zweedse doorloper en eindcijfer

90 graden West

Onze eerste 24-uurs oversteek! En dat is spannend genoeg!

We vertrokken om 11.30 uur uit Dubrovnik, Croatie, om het ruime sop richting Brindisi, Italie, te kiezen: een koers van precies 90 graden West varen. Het was zeer rustig weer: strakblauwe hemel, zo goed als windstil (7 knopen wind = kracht 2) en een vlakke zee. Het geheel had wel iets weg van het IJsselmeer, maar dan zonder die ellendige mugjes. Dat het niet zo hard waaide (understatement) was enerzijds wel lekker; het gaf een gevoel van veiligheid. Tegelijkertijd was het ook storend omdat Perky voortdurend op de achtergrond snorde (en een Perkins is niet de meest stille motor).

Sunset-sailing

Enfin, zo'n middag verloopt zoals ie verloopt: lunchen, spelen met Tico, Tico siësta, weer spelen met Tico, dineren, afwassen, nog weer even spelen met Tico om dan om 20.15 uur klaarzitten voor een magnifieke zonsondergang. Stel je voor: een horizon met alleen maar water en vlak daarboven een gloeiende geel-oranje bol die telkens een stukje verder naar beneden zakt om tot slot onzichtbaar achter de horizon te verdwijnen en voor even een lichtgevend schijnsel achter te laten. Schitterend.....!!!! Tico's interpretatie van dit gebeuren is overigens als volgt: "Jon slapie doen".

Dit harmonieuze gebeuren werd overigens op enig moment nog ruw verstoord door een hapering in het gesnor van Perky voor een fractie van een seconde. Ons beider harten stond accuut stil en even zagen we onze geest dwalen! Wat was dat? Coos gaf direct de gashendel een slinger, terug in z'n vrij om daarna weer gas te geven. Het leek alsof de motor iets minder toeren draaide en dat zou kunnen betekenen dat er iets in de schroef zat. Even gas in zijn achteruit, zodat dat dat wat er ingedraaid was er wellicht op deze manier weer uit zou draaien. Volgens ons gehoor was die missie gelukt en snorden we weer gerustgesteld verder.

De gehele avond bleef het relatief licht. Er scheen een halve maan gelijk een schijnwerper en de hemel was bezaaid met ontelbare lichtgevende sterren. Helaas hebben we nul kaas gegeten van Astronomie en we konden nog niet eens het befaamde steelpannetje vinden. We staarden wat in het duister, we keken ademloos naar boven en speurden vervolgens weer de horizon af naar andere vaartuigen die wellicht op "ramkoers" lagen. Opmerkelijk hoe andere vaartuigen in het donker zomaar opeens zichtbaar zijn, alsof ze uit de lucht zijn komen vallen.

Bezigheidstherapie, in the middle of the night

Tja, en wat doe je verder naarmate de avond overgaat in de nacht en je zit midden op zee? Hoewel Coos en ik niet echt een wachtsysteem hadden afgesproken, viel ik als eerste -in de kuip- in slaap. Dat zal ook wel wat met spanning te maken hebben gehad. Het is alsof er bij mij een chemische reactie plaatsvindt: spanning betekent een enorme behoefte aan slapen. Coos daarentegen was klaarwakker. We hoeven de boot in principe niet handmatig te sturen; we zijn uitgerust met een (hydraulische) stuurautomaat. Blijft over het elke 5 minuten kijken of er geen ander vaartuig op jouw koers ligt en checken of de stuurautomaat geen ongewenste initiateven ontplooit en opeens een andere koers gaat varen. Je probeert een boekje te lezen, maar dat is tegelijkertijd weer onmogelijk omdat je -zoals gezegd- elke 5 minuten de horizan afspeurt op mede-zeegebruikers. Stomweg kruiswoordraadsels en Zweedse doorlopers oplossen is een goede remedie tegen wegdommelen, is gebleken (met dank aan zowel de collega's van CMG als ook Richard en Ellen van Tempo-Team). Verder hadden we nog heel veel andere bezigheidstherapiën bedacht, maar daar zijn we gewoon niet aan toe gekomen (o.a. taart bakken, website updaten, nagels lakken).

Om ca. 03.00 uur verdween ook de halve maan -aan stuurboord- achter de horizon. Toen was het echt donker. Het schijnt echt fabelachtig te zijn om in het donker te zitten en niets anders te horen dan water en wind, maar die optimale nachtbeleving hebben wij niet beleefd omdat Perky een actieve rol speelde.

Om ca. 04.30 uur werd het voorzichtig licht -aan bakboord- en kwam langzaam de zon weer op. En zo was de nacht alweer bijna voorbij en kregen wij Brindisi in het  vizier.

Eindevaluatie Croatië

En dat betekende het einde van ruim 3 weken varen in Croatië. Als we een rapportcijfer zouden moeten/mogen geven, dan zou Croatië overall een 7 krijgen.

Zeilen in dit gebied heeft absoluut z'n charme omdat je zowel korte als ook lange stukken kunt varen. Je vaart redelijk beschut tussen de eilanden die voor de kust liggen en je hebt daardoor beduidend minder zeegang en golvenopbouw dan op open zee. Bij windkracht 6 en 7 (en ook 8) is het qua golven relatief "goed" (in verhouding) te doen. De kusten zijn rijkelijk begroeid met naaldbomen, maar er zitten ook hele ruige stukken tussen.

Zoals gezegd zijn er vele plaatsen waar je met je schip voor anker kunt gaan, langs een kade kunt aanmeren: langszij, danwel bow-to/stern-to. Ook zijn er relatief veel Marina's met redelijk tot goede faciliteiten.

En daarmee kom ik direct op het grootste bezwaar voor zeilen in dit gebied: het is ontzettend duur. De havens (betonnen kades met soms een watertap en electriciteit) en de Marina's vragen absurd veel geld voor een overnachting. En laat ik de sailing permit (a NLG 450,--), die je als buitenlander ter plekke moet aanschaffen, niet vergeten.

Voor wat betreft proviandering kun je in elk plaatsje redelijk inkopen doen. Althans, als je denkt aan de algemene zaken als brood, drinken, groente en fruit kan er niet veel mis gaan. Als je, zoals wij, vaart met een dreumes moet je pro-actief baby- benodigheden inkopen. En dan heb ik het al over zoiets simpels als luiers (zouden ze hier nog katoenen luiers uitkoken?). Melkpoeder of potjeseten kennen ze op het "platteland" al helemaal niet.

De bevolking is op zich vriendelijk en behulpzaam, maar ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat ik meerdere keren, bijv. op de lokale groente- en fruitmarkt, ben afgezet enkel en alleen omdat ik een "rijke toerist" was. Het is voorts voornamelijk duits of duitstalig chartertoerisme dat hier rondvaart en daar moet je van houden. En dan doel ik natuurlijk op de schlagerfestivals en bierbommetjesmuziek waar je, gewenst en ongewenst tot in de late uurtjes, mee ver(r)(g)ast wordt.

Van de recente oorlog merk/zie/hoor je bijzonder weinig. Het is natuurlijk in het grootste gedeelte waar wij dan zijn geweest, ook relatief rustig geweest. Van eventuele verwoeste huizen is niets meer te zien. Het leven is weer opgepakt alsof er nooit iets aan de hand is geweest. Als je al iets ziet, dan is het het  verhoudingsgewijs grote aantal verlaten huizen, restaurants of anderssoortige uitspanningen. We hebben ons laten vertellen dat dat destijds in bezit was van Serviërs die ten tijde van de oorlog hebben moeten vluchten en nu niet meer terug willen/ durven/kunnen komen.

Bovenstaande evaluatie lijkt misschien het rapportcijfers 7 niet waard. Toch blijft het een 7. Het land doet op haar manier zijn best aantrekkelijk te zijn voor toerisme en wil er natuurlijk wat geld aan verdienen. En wij zijn gewoon kritische, zuunige hollanders die altijd wat te zeuren hebben.

Eens kijken wat Italië ons te bieden heeft.......