Op een vrijdagavond, na 3 weken St. Maarten, verlieten we Simpson Lagoon om in een nachtpassage de ruim 80 mijl naar Virgin Gorda af te leggen. Er was rustig weer voorspeld en de beroemde Anagada Passage (beroemd vanwege de choppy seas) hebben we "met ons ogen dicht" gedaan. Er stond te weinig wind om te zeilen en dus mocht Perkins zijn diensten bewijzen, hetgeen hij zonder tegenstribbelen en haperen deed.

Vroeg in de ochtend kregen we land in zicht. Virgin Gorda is een klein eiland met aan de zuidoostpunt nog wat verspreide grote en kleinere rotspartijen in het water. Volgens de pilot kon je tussen een bepaalde rotspartij doorvaren om de bocht naar Spanish Town, Virgin Gorda te maken. Aldus heeft Coos koers gezet naar het midden van de doorgang en hoewel het er behoorlijk angstaanjagend smal uitzag met aan weerszijde vervaarlijk uitziende rotsen uit het water staken, is hij doorgevaren en arriveerden we rond half 8 in de ankerbaai van Spanish Town. En dat was het moment dat Tico en ik wakker werden. Terwijl Coos verteld over bovenstaande passage, blader ik door de cruiserspilot en stuit ik op een los bijgevoegde nautische kaart. En wat schetst mijn verbazing: de passage waar wij doorheen waren gegaan was vet rood aangegeven. Nadere verklaring van de "rode vlekken" op de kaart: hazardous, off limit area!!!! En daar waren wij net nietsvermoedend en op goed vertrouwen doorheen gevaren..... Enfin, het was gelukkig allemaal goed gegaan.

We hadden ruim 2 weken de tijd om de schoonheid van de British Virgin Islands te verkennen, een populair zeilgebied vooral voor de charterbedrijven. De BVI's is een eilandengroep waartussen het zeer beschut varen is. De windkracht komt vaak niet uit boven de 15 knopen en doordat je voornamelijk tussen de eilandjes vaart, heb je eigenlijk altijd vlak water. Zeer relaxed aldus en dus ook zeer aantrekkelijk voor de minder ervaren charterzeiler. Niet eerder hebben we het zo druk op het water gezien; het leek de Gouwzee/IJsselmeer wel op een zonnige zomerzondag. 

De eilanden zijn behoorlijk gecultiveerd en gericht op dit zeiltoerisme. Er zijn ontzettend veel (kleine) Marina's met alles erop en eraan. Mooie, goed onderhouden steigers, leuke bar om wat te drinken en een goed restaurant om 's avonds te eten. Daarnaast is elke ankerbaai is volgegooid met mooringboeien, waardoor "vrij" ankeren bijna onmogelijk is. Het is voor de charterzeiler lekker makkelijk én veilig om na een dag zeilen lekker vast te knopen aan een mooringboei i.p.v. zelf je anker uit te werpen. En in sommige ankerplaatsen liggen de mooringboeien er ook ter bescherming van het rif. Maar ja, aan al deze luxe faciliteiten zit wel een prijskaartje: voor een ligplaats in de Marina betaal je al snel US$ 1,-- per ft en voor een mooringboei betaal je standaard US$ 20,--. Dat tikt dus lekker door in je portemonnaie. Wij hebben, als rechtgeaarde zuunige Hollander dus zoveel mogelijk vrij geankerd, want 
NLG 50,-- betalen om aan een boei te liggen, vonden we wat al te prijzig.

Wat mij brengt op ons uitgavenpatroon of het uitgavenpatroon van de cruiser. Het is opvallend hoe vaak we het met mede- cruisers (met name de Exuberance) hebben over de exorbitante prijzen die op sommige plaatsen in de Carieb voor van alles en nog wat gevraagd worden. Wist ik in Nederland nog niet wat een pak jus d'orange kostte, tegenwoordig kijk ik eerst naar de prijs, alvorens ik besluit iets aan te schaffen. 
Of bijvoorbeeld het internet: naarmate we noordelijker kwamen in de Carieb, stegen de prijzen van internetacces! Betaalden we in Trinidad ca. NLG 5,-- voor een half uur internetten, in de BVI betaalden we US 10,-- voor slechts 20 minuten (= NLG 25,--)!!! Dat is gewoon 5x zo duur!!! En krijg je voor dat enorme bedrag dan een snelle machine... Nee, het merendeel van de keren is het apparaat of beter de inbelfaciliteit zo traag als dikke boter. Dan kun je in dat halve uur (of die 20 minuten), net aan je mail binnenhalen, lezen en een enkele -op de boot voorbereidde email- terugsturen. En ben je toevallig 25 minuten bezig, dan betaal je gewoon het tarief van een half uur internetten, want minuutprijzen hanteren ze niet. Het is gewoon met de ogen dicht geld verdienen voor ze. 

Een ander "incident" waar ik me ongelofelijk over opgewonden heb, is het volgende. Mijn zus Elyn moest ons het e.e.a. faxen naar de Marina in Virgin Gorda. Dat je dan misschien voor het gebruikte papier moet betalen, OK. Maar US$ 8,-- betalen voor 8 A-4tjes (ca. NLG 20,--) is werkelijk van de zotte!!! Waar betaal ik voor? Geen idee! Plain dienstverlening kennen ze hier niet, zo het lijkt. Deels lijkt e.e.a. "verpest" (OK, dat is misschien een groot woord) door het Amerikaanse toerisme. In dezelfde Marina als waar wij dat belachelijke bedrag moesten betalen voor die binnenkomende fax, zag ik het volgende: op elke steiger zit een werknemer in een mini-huisje om de binnenkomende en vertrekkende zeilboten te assisteren met de landvasten, de waterslang en andere voorkomende vragen. Hij is speciaal voor deze taak aangenomen en krijgt hiervoor een salaris betaald. Wat doen de chartertoeristen? Ze geven hem een fooi als hij hun landvasten heeft aangenomen. 
Of als de toerist boodschappen doet, geven ze de bediende die de boodschappen voor hen in de tasjes doet ook een fooi. Het is uiteindelijk allemaal maar US$ 1,--, maar toch... En het is ook allemaal goedbedoeld, maar toch.... Waar is het einde? Want door al deze "tipperij" vindt elke rechtgeaarde ondernemer hier het volstrekt logisch en natuurlijk om voor alles geld te vragen en fors ook. EN DAT WILDE IK EVEN KWIJT!

Terug naar paradijs, want dat is de eilandengroep van de BVI's! Prachtige zandstranden, cristal clear azuurblauw water, overweldigende snorkelplaatsen, overheerlijke terrassen met naar meer smakende Pina Colada's of Painkillers, genieten van  de buitenbioscoop (hé, dat was gratis!!!), redelijk goed gesorteerde supermarkten en relaxed zeilen. 

Vooral Virgin Sound, een soort lagoon aan de noordzijde van Virgin Gorda had naar mijn idee een goede trilling. We lagen daar heerlijk beschut voor anker. Er was een prachtig strand met een geweldig terras waar we de happy hours doorbrachten. Onverwacht mooi was ook het snorkelen bij de grotten van Norman Island: schitterend gekleurde vissen en verschillende soorten onbeschadigd koraal.

De hoofdstad Road Town op het hoofdeiland Tortala was een goede plek om voor een laatste keer voor de passage naar Bermuda te provianderen: vers vlees, verse groenten en vers brood. 

De tijd in de BVI's was voor ons een soort vakantie, nog even luierend genieten van al het moois dat de Carieb te bieden heeft en ons laten koesteren door de warme Caraïbische temperaturen. In deze twee weken hebben we ons heel relaxed mentaal voorbereid op de oversteek naar Bermuda: geen stress, geen spanning, maar positieve gedachten over die trip. We hadden er beiden zelfs zin in om weer eens een tijdje achtereen (voor deze passage ca. 1 week) op het water te zitten. Gewoon om weer eens te weten hoe dat is. En wellicht ook om al die ankerbaaien en al het moois dat we achter ons laten nog eens opnieuw te waarderen. 

Bermuda, here we come!!

TERUG NAAR LOGBOEK