Bretagne, even vakantie!

Een weerzien met de familie!

Vrijdag, 26 juli 2002 ziet Coos zijn broer en zus (met familie) voor het eerst sinds ruim een jaar weer.  De laatste mijlen via het slechts 10 meter brede kanaaltje naar de haven van La Trinité sur Mer duren eindeloos lang, zo het lijkt. Alledrie zijn we wat zenuwachtig; hoe zal het zijn om elkaar weer te zien. Tico is goed "geïnstrueerd" wie er straks op ons staan te wachten op de kade. Hij oefent met een bewonderenswaardige toewijding en inzet de openingszin: "Land in zicht, leuk dat jullie er zijn!". De scheepstoeters liggen klaar: eentje voor Tico en eentje voor Coos. Met behulp van de verrekijker proberen we beeld te krijgen van de haven en waar "ze" zullen staan. Maar we zien nog niets. Mijn buik kriebelt en ik kan niet meer stilzitten. "Zeg Coos, moeten we nu niet eens het grootzeil strijken, het ziet er verderop behoorlijk krap uit om het daar nog te doen". Maar Coos is -ogenschijnlijk- de rust zelf; "ruimte zat bij de haveningang". OK, hij is de kapitein, maar wel jammer, want dan heb ik nog niets te doen. Nog maar een beetje lippenstift op (na 12 maanden zonder heb ik dit uit een weggestopt toilettasje opgeduikelt) en wat handencrême smeren tegen de kloven (die kantoorhanden zijn ook niet meer wat ze geweest zijn).

Eindelijk krijgen we dan de kade in het vizier met daarop 4 dartelende kinderen en 4 wild zwaaiende volwassenen. Tico roept enthousiast zijn ingestudeerde welkomstzin, maar helaas zijn we nog niet dichtbij genoeg, dus de woorden verdwijnen in het motorgeronk. Met het grootzeil nog op varen we langs de kade en roepen we met een brok in de keel wat naar de familie. Veel tijd voor emoties is er niet: het grootzeil moet naar beneden en wel nu. En veel ruimte is er niet om tegen de wind in te gaan liggen. Coos kan zijn 12.000 mijl zeilervaring nu goed laten zien, want in slechts luttele seconden moet hij het zeil strijken. Door de stroming drijft de boot namelijk, ondanks het tegen de wind in liggen, gevaarlijk dichtbij de kade. Terwijl ik het roer omgooi naar bakboord, trekt Coos het laatste stukje zeil naar beneden. Voor een buitenstaander ziet deze manoeuvre er wellicht behoorlijk soepeltjes en stoer uit, maar voor mij is het allemaal kantje boord. Want terwijl ik het roer omgooi, komen er zowel van voor als van achter andere zeilboten aanzetten, waar ik met wat extra gas nog maar nét voor langs kan glippen. Oef, poeh! Het aanleggen gaat vervolgens écht soepel, gecontroleerd en ontspannen.

Landrotten aan boord van de CANDIDE

Het weerzien met de familie is geweldig. De emoties zijn weer onder controle: jezelf verliezen ten overstaan van de gehele goegemeente is toch niet des Hollands......... (maar het deed ons toch wel wat!).
4 kleine en 4 grote landrotten klimmen aan boord. Een rondleiding door ons 10mtr2 grote huis volgt. Een enkele landrot wil niet te lang onderdeks blijven: "wat wiebelt dat, ik moet even frisse lucht insnuiven" (en we liggen notabene "stil" in een haven). Ook de explosie van bewegelijke kinderlijven en dito speelgoed doet ons besluiten snel ons heil buiten te zoeken.  In no time  ligt Tico's LEGO (en heel veel ander speelgoed) door de gehele kajuit (onze woonkamer). Tico's bed is niet meer te ontdekken door 5 kinderlijven en dubbel keer zoveel knuffelberen. De -relatieve- rust in de kuip is ons niet lang gegund, want als de neefjes en nichtjes het buitengebeuren ontdekken, gaat alarmfase 2 in. Iedereen alert, want geen van de kinderen (behalve Tico) is gewend aan speelruimte op het dek van een boot op het water. En geen van de kinderen kan zwemmen (zonder vleugels). Uiteindelijk biedt de video van DOMBO uitkomst: veel kijkplezier voor de kids en wij met een geruster gevoel.

Het is logisch dat een langdurig verblijf van zoveel mensen op de CANDIDE niet handig is en daarom besluiten we het gezellig samenzijn op een nabij gelegen strand voort te zetten.  De zon schijnt (hé lekker, na 3 dagen bewolking) dus succes verzekerd.

Gewoon gezellig genieten!

De dagen die volgen staan in het teken van ongelimiteerd "vakantie houden". We spazieren op het strand en op de camping, waar Carmen en Rene met vouwwagen en Bas en Miranda met camper hun kampement hebben opgeslagen.

Het is opvallend hoe positief "gewoon" het weer is om elkaar te zien en te spreken. Alsof het nog vorige week was dat we elkaar voor het laatst hebben ontmoet. Ook de kinderen hebben elkaar helemaal gevonden. Met al hun energie storten ze zich in samen spelen, achter elkaar aan hollen, "vechten" om de strandschep en spatten in het water. De twee neefjes, Julien en Tico, zijn gewaagd aan elkaar: stoer en wild doen zoals het jongens betaamd (ahum?). Het nichtje Camilla (de oudste) is naar Tico het verzorgende type: handje vasthouden bij het oversteken, op schoot zitten en boekje lezen. Daphne laat zich af en toe verleiden mee te gaan in het stoere "mannenwereldje" en Maryse (de jongste) hobbelt er op ontwapenende wijze ontspannen tussendoor. Ik kan er uren naar kijken en van genieten!

Als echte Franse bourgondiërs eten we ons een slag in de rondte: barbeque, stokbrood met franse kaas, mosselen, salade, franse friet, crêpes en nog veel meer. Champagne, rosé en koele witte wijn vloeit rijkelijk. Als God in Frankrijk genieten we met z'n allen van het goede leven.

Na 5 dagen breekt het moment van afscheid nemen aan: de vakantie van de familie zit er op en zij keren in hun eigen tempo huiswaarts. Carmen en Rene rijden in 1x 1200 km naar Diever (Drenthe) en Bas en Miranda hoppen met de camper in een paar dagen naar Heiloo. Dit keer hoeven we niet weer ruim een jaar te wachten op een weerzien. Over slechts een maand zullen we elkaar alweer zien en dan in good old Nederland.

Op naar de volgende vakantie!

Onze vakantie in Bretagne zit er nog niet op. Gezegende mensen zijn we en voelen we ons met zo'n vrijheid in tijd, doen en laten. Wij hebben nl. nog een vakantie met de Lau-Hansens in het vooruitzicht. Sterker nog, 2 dagen na het vertrek van de familie, zullen Candace, Andre en kids uit Amerika in La Trinité arriveren, alwaar zij een zeilboot hebben gehuurd (een X-44). De dag erna scheept onze opstapper Paul Mantje in op de CANDIDE. De Golf van Biskaje oversteken zat er voor hem helaas niet in, maar een weekje cruisen in Bretagne is een mooi alternatief.  

We slaan de ingrediënten voor een onvervalste Soto (indonesische maaltijdsoep) in en zetten de champagne vast koud!