Corfu, Othoni - Kassiopi &

Kassiopi - Aiyos Stephano &

Aiyos Stephano - Gouvia

Een "sunrising-sailingtour" richting Kassiopi, 25 mijl verderop. De tocht begon om 04.30 uur (zie einde deel 6) met een aan-de-windse koers (ZO-wind) en 20 knopen wind (= 5 Beaufort). Aan de horizon -boven Albanië- ontwaakte de zon bij een wolkenloze hemel.

Rif

Coos had een rif in het grootzeil gestoken en de genua stond volledig uitgerold. Dat rif (kleiner maken van het zeil) steken we bij dergelijke windkracht en koers om te voorkomen dat we heel erg schuin gaan. Het staat weliswaar heel stoer en dynamisch om het water door het gangboord te laten stromen, maar zo schuin varen, bevordert de snelheid niet en het is ook nog eens bijzonder oncomfortabel. En wij hebben tenslotte ook een kleine matroos om aan te denken (die overigens gewoon heeft doorgeslapen toen wij om 04.30 uur de rollende ankerbaai verlieten). Bovendien zeilt de CANDIDE beter met meer zeil voor de mast (genua); oftewel bij wat meer wind verminderen we eerst het zeil achter de mast (grootzeil).

Na 1,5 uur met 6 knopen door het water "jekkeren", viel de wind voor een tijdje weg (motor bij) om uiteindelijk met een krappe 10 knopen (= 3 Beaufort) uit noordoostelijke hoek te waaien. En omdat wij inmiddels "een bocht" naar rechts hadden moeten maken, hadden we 'm weer recht op kop, tegenwind dus (motor bleef snorren). Waar zijn nu die halve windse rakken??!!

Het overslaan van onze nachtrust begon zich natuurlijk ook te wreken. Allebei hondsmoe deden we, totdat Tico rond 08.30 uur fris en vrolijk zou ontwaken, om beurten hazeslaapjes van elk 20 minuten. De rest van ons slaapgebrek moesten we maar inhalen tijdens Tico's siësta.

Verbondenheid en Aardrijkskunde......

Kassiopi is een klein -toeristisch- dorpje in het Noorden van Corfu. De haven is eveneens klein en op slechts een paar plekken is het diep genoeg om met je "kont" (of netjes gezegd, de spiegel) aan de kade te liggen. Ruimte om in het midden "vrij" te ankeren is er niet. In het hoogseizoen (juli-augustus) zul je hier vroeg in de middag (voor 15.00 uur) moeten arriveren, wil je verzekerd zijn van een ligplaats. Doordat er nog relatief weinig zeiljachten lagen (naast ons nog slechts één) waren we bijna een toeristische attractie tijdens onze anker/parkeermanoeuvre. Vooral de incidentele Nederlandse toerist (het is hier voornamelijk engels) voelde direct een verbondenheid met ons bij het zien van de Nederlandse vlag in de achtermast. En als ze dan ook nog eens Tico ontwaren, is een praatje snel gemaakt. De plaats Kralendijk, die als thuishaven vermeld staat op onze spiegel, doet hen veelal terugdenken aan Aardrijkskunde en al die keren dat ze niet opgelet hebben..... Kralendijk is naast dat het de hoofdstad van Bonaire, Nederlandse Antillen is, ook de geboorteplaats van Coos en deels de woonplaats van de vorige eigenaar van de CANDIDE en dus de toenmalige thuishaven van de boot. Zonder vaste woon- of verblijfplaats leek het ons passend om Kralendijk als "thuishaven" van het schip te laten staan.

's Avonds werden we licht ongerust toen er wat deining dwars de haven in rolde. Visioenen van de "rollende" nacht ervoor verschenen op ons netvlies. We wilden zo graag weer eens rustig en stil slapen........Uiteindelijk bleek de deining en dus het rollen mee te vallen en hebben we als roosjes geslapen.

Teertrauma

Een bezoek aan een strandje de volgende ochtend leek aanvankelijk een topper te worden: een kiezelstrandje met -tegen een kleine vergoeding- ligbedden en parasols (en daar houdt mijn lijf zo van). Na echter een klein halfuur spelen van  Coos en Tico aan de waterlijn, werd de vreugde verstoord door teer op handen, voeten en mond. GATVERDAMME! Het is vet, vies en kleverig! De paar billendoekjes van Tico die ik toevallig bij me had, boden enige uitkomst en na de oppervlaktereiniging zijn we direct weggegaan. Ook Tico wilde niet blijven.

Na het teerdebâcle hebben we Kassiopi meteen verlaten (OK, dat waren we toch al van plan) om een zeer lange tocht van wel 7 mijl (!) te maken naar een "rustieke baai" met uitzicht op Albanië. De baai was rustiek omdat hij vrij goed beschut lag en omringd was door enerzijds hellingen met cypressen, pijnbomen en vrijstaande villa's en anderzijds hellingen met woeste rotsen met karige begroeiïng.

Rustiek?!

De baai was niet "rustiek" vanwege de vele toeristenbootjes die deze baai aandoen. Tussen 12.00 - 15.00 uur is het spitsuur; dan varen Yannis, Adonis, Angelo, Apollo, Capt. John en nog veel meer Griekse "Goden" met een pittige snelheid, al slalommend tussen de voor anker liggende zeiljachten door naar de paar steigers om de voornamelijk Engelse toeristen voor hooguit een uur (time is money en er moeten vele toeristen op een dag vervoerd worden) te "lossen" en los te laten op de 3 souvenirwinkels en 2 restaurants. Daarnaast is de baai erg populair bij de mensen die zelf een klein motorbootje hebben gehuurd. Maar, al deze drukte mocht onze pret niet drukken en we zijn hier 2 dagen gebleven.

Premiere BBBQ

In deze baai hebben we de premiere beleefd van onze BootBBQ; een soort scottelbraai bevestigd aan de buitenkant van de zeerailing op het achterdek. Eerder die dag hadden we een paar snappers bij de visauto gekocht (natuurlijk voor veel te veel geld, maar daar ben je toerist voor). De BBBQ deed het prima, ouderwets op houtskool brandend (die we eveneens voor veel geld hadden gekocht). We waren alleen vergeten het rooster of de vis (of beiden) in te olieën en aldus bleef zijn velletje aan het rooster plakken. Dit had gelukkig geen effect op de smaak, want die was voortreffelijk. Het is alleen jammer dat er zoveel graten in zo'n vis zitten......

Premiere Solo-Bijboottocht

In deze baai hebben we ook de premiere beleefd van mijn eerste zelfstandige bijboottocht. Voorheen liet ik mij altijd vervoeren, maar het geeft ook wel wat vrijheid als je zelf weet hoe zo'n buitenboordmotor + boot bediend c.q. bestuurd moet worden. Dat gevoel van vrijheid is wel wat te vergelijken met het hebben van een rijbewijs (en een eigen auto). Daarmee kun je -voornamelijk psychologisch- ook gaan staan waar je wilt en wanneer je wilt.

Enfin, eerst moest ik veel, heel veel, water uit de nog immer lekkende bijboot hozen. En toen kreeg ik motorinstructie: benzinetoevoer opendraaien (moest direct aan het benzinekraantje van mijn brommertje denken héél lang geleden), dodemansknop bevestigen (waarom dat rode koortje met haak zo heet is mij een raadsel), choke uittrekken (weer die brommer op mijn netvlies), gas een beetje open (nog steeds die brommer.....) en dan aan zo'n befaamd koord trekken en bidden dat ie het in 1x doet. Het geluk was met mij, want hij deed het (gewoon goed trekken). Maar ja, nu begon het pas echt! Nu moest ik gaan varen....in een bijboot zonder kiel of roer en dus tamelijk onbestuurbaar. Ik was nog net geen ongeleid projectiel, maar het scheelde verdomd weinig. Coos gaf instructies vanaf de CANDIDE. Tico zwaaide me vrolijk toe ("dag mama") en ik had klotsende oksels van de inspanningen. Uiteindelijk durfde ik het aan om naar de kant te varen, aan te leggen, de boot te verlaten om daarna het instappen, starten en wegvaren geheel zelfstandig te doen. En soms helpt het je zelfvertrouwen als er geen pottekijkers zijn, behalve dan die paar toeristen die op het terras genoten bij het zien van mijn aandoenlijk gestuntel.

Poezelig zand

Op 11 juni "moesten" we in Gouvia zijn omdat 's avonds vrienden (met kids) zouden arriveren met wie we een week of wat zouden opvaren (zij hadden een zeilboot gehuurd). De dag ervoor nog geankerd in een baai vlak voor een luxe 5-sterren hotel. Verlekkerd keken we naar het ruim bemeten opgespoten zandstrand van het hotel: "wat zou Tico daar lekker kunnen spelen". We zijn niet van die ontzettende dare-devils dus pas in de namiddag toen de hotelgasten het strand zachtjes aan verlieten, waagden wij het om er met het bijbootje naar toe te roeien. Poezelig zand tussen onze tenen i.p.v. met teer besmeurde stenen. Mooie zandkastelen bouwen. Lekker genieten.

 Op de dag van aankomst van onze vrienden, togen wij naar de Marina van Gouvia. Een zeer grote Marina waar 1000 (!) schepen kunnen aanmeren.

Shoppen

Op onze manier hadden we een drukke dag voor de boeg. Zo wilden we naar de chandler om wat scheepsbenodigdheden te kopen: nieuwe waterscheidingspomp voor de diesel (ter vervanging van ons verouderde model; deze "must have" heeft een zeer handig doorkijkglas + extra filter waardoor dieselstoring zoals eerder meegemaakt hopelijk in de toekomst voorkomen wordt), nieuwe branders voor ons 20 jaar oude gasfornuis (de vlam blijft nu tenminste branden en ook nog eens gelijkmatig), diverse soorten tape en lijm (w.o. speciale PVC-lijm om onze inmiddels bijna zinkende bijboot weer wat op te lappen), fendersokken en nog veel meer.

We waren getipt vooral niet naar de chandler op het haventerrein te gaan (te duur en rip-off), maar ons heil bij "Force Five" even buiten het Marinaterrein te zoeken. Pete, de eigenaar, heeft een winkel boordevol spulletjes en hebbedingetjes en we gingen met een afgevinkt boodschappen- lijstje, 3 tassen en een lege portomonnaie 1,5 uur later de winkel  weer uit. In deze contreien is het vrij uitzonderlijk dat een winkel zoveel verschillende en specifieke onderdelen op voorraad heeft.

Zuinig

Verder was het hoog tijd om water te tanken. De watertanks in de boot kunnen gevuld worden met elk 200 liter water en de laatste keer dat we dat gedaan hadden, was in Dubrovnik (30 mei). Het werd dus weleens tijd. De laatste week deden we al heel zuinig (vond ik): het wasgoed stapelde zich op, het noodzakelijke wasgoed werd te week gezet in het badwater van Tico (slabbetjes, rompertjes, ondergoed, theedoek e.d.), afwassen moest met één teiltje water (en ik hou zo van afspoelen....) en douchen was al verruild voor het ouderwets wassen met een washandje.

En soppen

Enfin, we hadden wel zin in ongebreidelde watertoevoer.  Ik benutte de watertoevoer om de bergen wasgoed (t-shirts, lakens, korte broeken, slaapzak Tico, handdoeken e.d.) MET HET HANDJE (!) weg te werken. En voelde me net het wasvrouwtje zo met het zeepblok in mijn hand al schrobbend op het textiel. Ik voelde me ook zeer voldaan toen de witte was "aan de bleek hing" (op de bleek op het grasveld in de zon ging wat lastig). Na mijn poetssessie kon Coos poetsen: de watertap op de steiger was erg handig om de boot weer eens af te spuiten, zoutvrij te maken en de wasresten weg te spoelen. Tico had zich nl. tijdens mijn wassessie ook getracht nuttig te maken en had voor het gemak het pak waspoeder uitgestrooid over het voordek......de schat!

Zomertijd, wintertijd, Corfu-tijd

Door de komst van onze vrienden, ontdekte we dat we al die tijd op Corfu nog steeds in de Hollandse tijdzone leefden i.p.v. ons aan te passen aan Corfu-tijd: één uur later! En wij maar denken dat het vliegtuig snel gevlogen had, toen Paul & Anna 1 uur eerder dan gepland, belden dat ze in de Marina gearriveerd waren.....

Op naar "vakantie" met de Mantjes!