Na ca. 20 uur motoren en slechts 1 uur zeilen arriveerden we in Las Palmas. De oceaan was wel heerlijk rustig (nauwelijks deining) en tijdens de nachtwacht hebben we onze sociale contacten via de email weer wat aangehaald.

In de Marina van Las Palmas hebben we de dieseltanks direct volgegooid, zodat we dat daags voor vertrek naar "de overkant" niet meer hoefden te doen. De eigenaar van het Texaco-station, Don Pedro, voorzag ons van een plattegrond van de stad en zei nog eens (hoewel we dat al in de infomap van de ARC hadden gelezen) dat we met elke vraag bij hem terecht konden varierend van "technische" vragen, via autohuur tot het dagelijks halen van verse broodjes.

We konden vervolgens zelf een plekje uitzoeken aan één van de steigers: allereerst kozen we voor een plekje aan het begin van een drijvende steiger, maar na 5 minuten al voelden we ons zo ingeklemd dat we snel de trossen weer losgooiden op zoek naar een ruimere plek. Uiteindelijk belandden we aan de buitenste steiger helemaal aan het uiteinde ervan en hadden we een prachtig uitzicht op alles wat de Marina kwam binnenvaren en weer verliet.

De Marina lag al behoorlijk vol met ARC-boten (boten die meedoen met de Atlantic Rally for Cruisers), maar ondanks dat was het onderlinge contact of de wederzijdse interesse nihil. In een drukke en volle haven voelden we ons in een bepaald opzicht best eenzaam, maar dat was waarschijnlijk alleen maar ingegeven door het feit dat we het zó anders verwacht hadden. Dit "isolement" duurde -gelukkig- niet lang. Na een krappe week had Coos enige bekendheid vergaard op de steiger vanwege het succesvol vervangen van een cilinderkoppakking en het monteren van een windgenerator. En zo zoetjes aan kenden we steeds meer mensen en waren de gezellige oversteekvoor- bereidende zeilpraatjes volop aanwezig.

Het vervangen van de cilinderkoppakking was een behoorlijke klus en een grote uitdaging. De motor lekte olie, zodanig dat we elke zoveel uur een x-aantal liter olie moesten bijvullen. Volgens een tweetal professionele monteurs (in verschillende havens) zou vervanging het de cilinderkoppakking niet nodig zijn: "een dure klus als je het extern zou laten uitvoeren. Dan was het goedkoper om voldoende olie op voorraad te hebben en telkens bij te vullen". Deze antwoorden stemden Coos niet tot tevredenheid: een motor hoort geen olie te lekken. Het probleem moest dus verholpen worden. In stilte had Coos de "operatie" in de dagen na aankomst in Las Palmas al diverse keren uitgevoerd. Hij was er helemaal klaar voor. Om een cilinderkoppakking te kunnen vervangen moet werkelijk de halve motor uit elkaar geschroefd worden. De kajuit, onze woonkamer, was bezaaid met onderdelen, schroeven en bouten allemaal rijkelijk voorzien van olie en vet. Niet echt een plaats om dan te verpozen met een tweejarige beweeglijke zoon. Tico en ik kozen ons heil tijdens de sleuteluren dan ook elders. Wij maakten ons nuttig met diverse exercities naar de overdadige hypermarchees: inkopen doen voor 4 personen die zéker 3-4 weken op de oceaan verblijven. En zo sloegen we twee vliegen in één klap.

Na ca. 10 uur sleutelen (verspreid over verschillende dagen) zat de motor weer in elkaar en was er geen enkel schroefje of boutje over. Het moment om te starten was aangebroken: een spannend moment!. Coos draaide het sleuteltje om en....... er gebeurde helemaal niets! OK, nog een keer goed ontluchten. Weer het sleuteltje omdraaien en..... weer niets! Ongelovige als ik ben, schoten de schietgebedjes de lucht in. OK, dan ontluchten op de Kroatische manier (zie deel 5). Het sleuteltje werd weer omgedraaid en..... Perky snorde soepel en tevreden. Wat een opluchting, wat een lekker gevoel! De dagen erna hebben we elke dag de motor 1 a 2 uur laten draaien om te checken of ie nog olie lekte (want daar was het tenslotte om begonnen) en ..... helemaal niets. Missie geslaagd!!

Een andere grote klus betrof het installeren van de in Las Palmas aangeschafte windgenerator. In de afgelopen maanden was overduidelijk gebleken dat de zonnepanelen onvoldoende stroom genereerden om de ijskast, de laptop, de lichten en -niet onbelangrijk- de apparatuur te laten functioneren. Een extra stroomgenerator was essentieel daar we in de Carieb beduidend minder vaak in Marina's zouden verblijven (en dus geen walstroom van 220volt). Voorbereiding is het halve werk; wederom had Coos de installatie op de achtermast al volledig gevisualiseerd dus het uitvoeren ervan was een eitje.....

Toen dit klaar was, lag de volgende opdracht alweer klaar. Het installeren van de in Engeland bestelde SSBzender/ontvanger. Dit apparaat was -in twee fasen- en toch nog redelijk vlot door het koeriersbedrijf TNT bij ons afgeleverd. Coos was druk met het doortrekken van kabels, antennes, aardedraden,  koper- strips en weet ik wat nog meer. Overigens voor de leek: met dit apparaat kan Coos vanaf de boot waar hij zich dan ook bevindt, bijv. midden op de oceaan, communiceren met andere schepen die ook zo'n apparaat hebben. Verder kun je de SSB aansluiten op de laptop zodat we er weerkaarten mee kunnen ontvangen. Even leek het erop dat we via de SSB ook zouden kunnen emailen (speciaal modempje ertussen en wat speciale software). Een goedwillende jongeman is twee dagen bezig geweest met van alles en nog wat om dat in orde te maken. Tot de testzending en -ontvanging waren we allemaal opgewonden: "geweldig als je niet meer afhankelijk zou zijn van GSM-ontvangst, lokale SIMkaarten en telefoonkosten". Uit de test bleek echter dat de systematiek zo traag werkte (10 x langzamer dan zenden en ontvangen via GSM en die is al niet snel), dat de verbinding zo vaak verbroken werd en dat de beschikbare "zendfrequenties"  zo vaak langdurig bezet waren, dat het ons meer frustratie opleverde dan plezier. Daar kwam nog bij dat een jaar- abonnement niet écht goedkoop was (in combinatie met de aanschaf van het speciale modem en software). Ons "mail- gedrag" (lees: veel emails en ook nog relatief lange emails) is gewoon niet geschikt voor deze faciliteit. Jammer voor de business, maar aan ons niet besteed.

Buiten het verkopen van deze emailfaciliteit bood het bedrijf ook aan de SSB- installatie te checken. En dat pakte wel goed uit: er was iets mis met onze antennekabel en ook aan de aarding moesten we iets veranderen. Deze veranderingen hebben geresulteerd in betere ontvangst en dat is het allerbelangrijkste.

Drukke tijden voor ons aldus in Las Palmas. Alle klussen moesten handig gepland worden want we hebben ook nog Tico die zijn portie aandacht verdiend. Meestal ging ik 's ochtends met Tico op stap (al dan beschikkend over een huurauto), zodat Coos de boot voor zichzelf had, alles open kon gooien en gereedschap kon laten slingeren. 's Middags was ik dan weer op tijd terug voor Tico's siësta; zijn middagslaap is essentieel. Hij heeft zijn rust nodig en wij hebben dan even tijd voor onszelf. Even geen actieve zorg en aandacht voor onze zoon, maar gewoon een boek lezen, even slapen of iets anders doen. 's Avonds wilde Coos na zijn stoei-uurtje met Tico ook nog weleens doorgaan met het één of ander terwijl ik boven mijn boek in slaap was gevallen.

Half november arriveerde ons eerste bemanningslid, te weten Ben Keijser, Coos' vader. Door zo "vroeg" te komen, had hij volop tijd om weer te wennen op de boot, zijn plek te vinden en zijn draai te vinden. In navolging van de Griekenlandervaring koos hij ervoor weer buiten in de kuip te slapen. Ons leek het behoorlijk koud, maar hem leek het weer een fantastische ervaring om in de buitenlucht direct onder de sterrenhemel te liggen. Het kookgebeuren werd al ras door hem overgenomen, hetgeen ons natuurlijk behoorlijk ontlastte. Ook ging hij vaak 's ochtends even met Tico naar de nabijgelegen speeltuin. En ook dat gaf Coos en mij de ruimte bepaalde klussen nét even sneller te kunnen doen dan wanneer een nieuwsgierige Tico die met alles wil meehelpen om ons heen hobbelt.

Weer een week later vloog onze overige bemanning Las Palmas binnen: Elyn en Nico. Ervaren zeilers die al maanden uitkeken naar dit spannende Atlantische avontuur. Vermoeid en gespannen landden zij om 20.30 uur na een reis van 9,5 uur. Tegenwoordig  moet je 3 uur voor vertrek op Schiphol zijn i.v.m. verscherpte veiligheidseisen. En tot overmaat van ramp vertrok hun vliegtuig ook nog eens een uur later. Zij hebben 3 dagen om te acclimatiseren en de sfeer van de ARC in te ademen.

Want er heerst hier absoluut een goede, gezellige en drukke sfeer. Op elke boot wordt hard gewerkt, de steigers staan vol met etenswaren, bijboten worden schoongeschrobt, fietsen uit elkaar geschroefd en trysails aangeslagen. De avonden kunnen worden opgevuld met borrels in La Romana, Piratenfeesten of steigerborrels. Veel nationaliteiten zijn vertegenwoordigd varierend van Engelsen (in grote getallen), Scandinaviers, Duitsers, Hongaren, Amerikanen, Zwitsers en een paar Hollanders. Het Engels overheerst alhoewel wij omringd lijken te zijn door voornamelijk Duitsers.

Zondag 25 november 2001 breekt aan, de dag van vertrek...... Het uur van de waarheid breekt aan om 12.00 uur. Tico en ik verlaten de boot, nemen afscheid van Ben, Elyn en Nico en tot slot een emotionele omhelzing met Coos/Papa. 3 Weken zonder elkaar, zonder zelfs maar contact. Nog nooit eerder in ons 14-jarig bestaan hebben we elkaar zo lang niet gezien, niet gesproken en niet gevoeld.

De CANDIDE vaarde de haven uit en ging al snel op in de massa zeiljachten die eveneens de grote oversteek gingen maken...... Uit het zicht, maar zéker niet uit het ons of onze gedachten.