Donderdag 27 september zagen wij dan eindelijk The Rock, de beroemde rots van Gibraltar, naderbij komen. Rondom de rots lagen allemaal vrachtschepen voor anker, voornamelijk olietankers uit de Arabische landen. Er was die middag een powerboatrace met zeer snelle speedboten, in de haven van Gibraltar en dus was alle overige verkeer stilgelegd (logisch?!). Ook wij konden pas na 17.00 uur de haven binnenvaren.

Ouderwets aanleggen!

In Queensway Marina was geen box meer voor handen; we konden langs de kade vóór het marinakantoor vastknopen. Aanvankelijk leek dat, in verband met tijverschil, wat onhandig. Een stijl trappetje beklimmen met een kind op je heup kan lastig zijn. De medewerkers van de Marina waren zeer behulpzaam en zouden wellicht de volgende dag een vrije box voor ons kunnen regelen. Er bleek echter toch nog behoorlijk wat swell de Marina in te rollen en de kade waar wij lagen, bleek het best beschut te zijn. Oftewel, bij nader inzien hadden we nog niet zo'n slechte plek. Verder lag het op slechts 25 meter afstand van de wasserette en op 10 meter afstand van de douches (záálige douches overigens).

Druk, druk, druk!

We hadden een druk programma in Gibraltar: diverse onderdelen voor de boot kopen, de boot voorbereiden op de meerdaagse oversteek en -op het laatste moment- de verse producten aanschaffen.

De boot voorbereiden bestond uit het reservegrootzeil weer omruilen voor het zojuist gerepareerde hoofdgrootzeil. Verder wilde Coos uit voorzorg het trysail tevoorschijn halen en aanslaan (héél klein grootzeil ingeval van wel zeer barre omstandigheden). Het reddingsvlot werd uit de bakskist gehaald en standby op het achterdek bevestigd. De "grabton" (het zuurkoolvaatje) werd op het achterdek geïnstalleerd; hierin zit drinkwater, creamcrackers, chocolade, waterdichte zaklamp (net gekocht bij duikwinkel), visgerei, vuurpijlen, patronen voor seinpistool. Kortom, een waterdicht tonnetje met de essentials "in geval van nood". Verder hebben we bij de chandler 4 dieseljerrycans gekocht van ieder 20 liter: zo konden we nog wat extra diesel meenemen (140 liter in de hoofdtank en 120 liter in jerrycans: dat moet genoeg zijn?!). Doordat het reddingsvlot nu op het achterdek lag, konden de jerrycans mooi in de bakskist. Ook weer weggewerkt.

Inschepen!

's Avonds gingen we aan de kade eten met onze nieuwe Amerikaans-Franse vrienden en rond 23.00 uur zou onze bemanning uit Nederland arriveren, te weten Jeroen -Connie van Rietschoten- ter Wengel en Paul -Fastnet- Mantje. Twee zeer enthousiaste en goed gemotiveerde matrozen die ons zouden assisteren bij deze oversteek. Ze hadden er een lange reis opzitten: vanaf Schiphol naar Madrid (of was het nu Barcelona?) en overstappen naar Malaga. Van daaruit met de bus richting Gibraltar om het laatste stukje per taxi af te leggen. Ze vertrokken om 14.00 uur uit Nederland en waren om 23.00 uur in Gibraltar. En al wat ze gegeten hadden waren een Nuts en een zakje pinda's. Dat krijg je met goedkope tickets: alleen maar in de schoot geworpen pinda's en geen christelijke maaltijd charmant geserveerd door lieflijke stewardessen. Terwijl wij dus net copieus hadden zitten dineren: voorgerecht, sorbet, hoofdgerecht, dessert en thee toe.

Weer druk, druk, druk!

De volgende dag, zaterdag, hadden we een druk programma. We hadden de taken verdeeld. 's Ochtends heeft Coos onze bemanning een rondleiding over het dek gegeven met bijbehorende uitleg. Samen hebben ze het gerepareerde grootzeil opnieuw aangeslagen. Dat was meteen een goede gelegenheid om hen wegwijs te maken in vallen, reeflijnen en de dirk, de boom, de schoten, de overloop. Kortom, alles wat zij moesten weten om het dekwerk gedurende de oversteek te kunnen uitvoeren. Ik stond om 09.00 uur met Candace op de markt om de verse producten te bestellen: diepgevroren vlees, fruit en groente. We konden het zo regelen dat dit door hen afgeleverd werd bij de Marina. We vervolgden onze tocht naar de Safeway, een hele grote supermarkt. Alhoewel wij de meeste proviandering al hadden ingeslagen in Almerimar, lukte het me toch nog met een volle winkelwagen bij de kassa aan te komen. Gibraltar is meer Engels georiënteerd en dus zag ik allerlei nieuwe lekkernijen die toch onontbeerlijk zouden zijn op onze oversteek: Mix voor Brownies, afbakstokbrood, lekkere indiaanse sausjes, etcetera. Met een volgeladen taxi werden wij aan het begin van de middag afgezet bij onze boot. Een volgende klus diende zich aan, want al die spullen moesten we nu nog op de boot zien op te bergen: in het achtertoilet (gebruiken we toch niet) konden we nog frisdrank, melk en vruchtensap kwijt. Ook al het (fabrieks)brood en afbakbrood werd daar gestald. In het achtertoiletkastje konden we de overige lekkernijen kwijt. Onder de vloer werden alle groenten en fruit opgeborgen: in het donker en redelijk koel.

Sightseeing The Rock!

Het merendeel van het werk hadden we er nu opzitten. Op naar dé bezienswaardigheid van Gibraltar, te weten The Rock met haar beroemde aapjes. Via een kabelbaan gingen we helemaal naar boven. Van daaruit hadden we een prachtig -allround- uitzicht. Helaas was het net niet helder genoeg om de overkant, Marokko, te zien. Het smalste gedeelte van de Straat van Gibraltar is slechts 10 mijl breed. Tico had het op weg ernaar toe alleen maar over de apen die hij zou gaan zien: dat wij lyrisch om ons heen keken op het uitzichtspunt, duurde hem allemaal véél te lang. De apen "wonen" een klein stukje lopen lager op The Rock. Door het vele toerisme zijn ze allesbehalve schuw. In een fractie van een seconde zat er al eentje in de buggy te graaien (gelukkig was er niets van zijn gading te vinden) en nog weer even later had Jeroen er eentje op zijn hoofd zitten; hij liet het zich allemaal met een gezonde dosis nieuwsgierigheid welgevallen. Paul en ik vonden ze vooral vies en luizig: wij bleven op gepaste afstand en hielden elke beweging van ze in de gaten. We besloten wandelend op zoek te gaan naar de tussenhalte van de ski-lift. Een straffe tocht, want de weg ging steil downhill en betekende een forse aanslag op onze kuiten. Natúúrlijk hadden we halverwege al spijt, maar ja, geen weg terug anders dan die steile weg weer te beklimmen. Oftewel, een keuze uit twee "slechten". Na een uurtje zweten waren we er en propten we ons in het overvolle gondeltje op weg naar beneden. Moe maar voldaan. Sightseeing Gibraltar kon ook weer op het lijstje van bezochte vakantielanden gezet worden: been there, done it, seen it! The American way!

De volgende ochtend ging om 04.30 uur de wekker. Om 05.00 uur zouden we de trossen losgooien om koers te zetten naar de Atlantische Oceaan. Op weg naar de Canarische Eilanden.