Van Mallorca naar Ibiza varen was een tocht van dik 60 mijl. Oftewel, vroeg uit de veren en voor zonsondergang de ankerbaai bij Santa Ponsa, Mallorca, verlaten. Het werd dik 60 mijl motoren op een onrustige zee met de golven dwars op het schip. Wiebelen en schommelen. Er was te weinig wind om het grootzeil verantwoord in de lucht te houden en dus kon het ook geen bijdrage leveren in het in balans houden van het schip. De stemming daalde in rap tempo: Ik had er even geen zin meer in. Ik kon het even niet meer opbrengen om positief en optimistisch te zijn. De "koek" om het te nemen zoals het komt en er dan het beste van te maken was even op bij mij. Ik had gewoon even ongelofelijk de balen van dat zeilen! Maar ja, wat moet je met nog 50 mijl voor de boeg? Dus toch maar "verstand op nul en blik op oneindig...." en dat meer dan 8 uur achtereen.

Weer ankertrauma

Volledig getraumatiseerd door rollende ankerbaaien waren we er op gefocussed een beschutte baai te vinden. Gezien de zeegang en de wind besloten we -hoewel ons uiteindelijke doel aan het zuidoosten van Ibiza lag- te opteren voor een overnachting in een baai aan de noordwestkant van het eiland. Theoretisch beschut tegen wind én swell. Welnu, theorie en praktijk gaan niet altijd gelijk op. Beschut tegen de wind? Ja! Maar beschut tegen de swell? Nee, geenszins! Mijn God, onze harten sloegen op hol en het zweet stond ons in de handen. Uitwijken naar een andere baai was uitgesloten daar het al schemerde (en we willen niet in het donker een onbekende en volledig onverlichte baai binnenlopen). Er lagen drie boten voor anker en die lagen toch te zwaaien en te zwiepen...... Och, als dat ons voorland zou zijn.. weer een nacht niet slapen?! Even goed nadenken alvorens overhaaste conclusies te trekken, was het credo van Coos. Uit de denktank kwam boven borrelen het schip zodanig te ankeren dat we vanaf het achterdek een lijn naar de kant konden uitbrengen. Dat zou in een bepaalde "vinger" van de baai mogelijk moeten zijn en laat daar nu ook nog een prachtig paaltje op de betreffende rots te staan. Het grote voordeel hiervan zou zijn dat we dan met de punt recht op de golven, de swell, zouden liggen i.p.v. dwars. 

Tarzan en Jane

Normaal gesproken voeren we de "achterlijnuitbreng- manoeuvre" uit met behulp van de bijboot. Deze keer echter niet: ik kon wel een verfrissende zwempartij gebruiken (duf en stijf van 10 uur schommelen) en besloot aldus als een soort Jane met de landvast tussen mijn tanden naar die rots met dat paaltje te zwemmen. Stoer dook ik in het water (nou ja, duiken.... ik heb liever geen water in mijn ogen en ook mijn haar houd ik graag droog), terwijl Coos de boot m.b.v. motor op z'n plek hield. Halverwege mijn zwempartij had ik al spijt, want hoe moest ik op die rots met dat paaltje komen? Natúúrlijk had ik geen waterschoenen aan. En zouden er zee-egels op de bodem zitten? Natúúrlijk had ik geen duikbril op om de situatie terplekke te onderzoeken. Doorgaan of teruggaan?

Ik besloot te bikkelen en zwom door. Bij de rots aangekomen, bleek het nog zo diep te zijn, dat ik niet eens kón staan, laat staan dat ik met mijn voet in een zee-egel zou kunnen stappen. Maar ja, ik moest nog wel steeds op die rots klimmen om dat betreffende paaltje te bereiken. Nog steeds met de landvast tussen mijn tanden en met mijn vingers en tenen geklauwd in miniscule  gaatjes, was ik dankbaar dat ik ooit op turnen heb gezeten en -nog steeds- redelijk behendig ben. Met slechts één opengehaalde teen bedwong ik de rots en belegde ik de landvast. Nu kon Coos vanaf de boot de lijn op spanning brengen. Niet dus: de lijn bleek halverwege mijn zwemtocht te kort en Coos had 'm moeten loslaten. Ik kon weer terug het water in naar het andere uiteinde van de landvast.Daar lag ik dan: met de landvast weer tussen mijn tanden en met mijn neus in de uitlaatgassen, terwijl Coos de boot in de juiste richting manoeuvreerde. Dichtbij genaderd kon Coos de lijn met de pikhaak oppikken, op spanning brengen en lagen wij met de punt op de deining, relatief rustig met een slaapbare nacht in het vooruitzicht. Zo gezegd, zo gedaan. Het lag en sliep allemaal prima tot de volgende ochtend half zeven. We werden ruw gewekt door een enorme knal. Eerst dacht ik dat iemand onze ankerlijn lichtte, maar nader onderzoek wees uit dat dat prachtige paaltje door de kracht van de boot (schoof door de deining toch behoorlijk van voor naar achteren) helemaal afgebroken was. In no-time lagen we dwars op de golven en schommelden we enorm. De lijn werd opnieuw -ditmaal m.b.v. de bijboot) bevestigd. Nog even rustig liggen, voordat we naar Ibiza-stad zouden varen....

Noordzee-associaties

Een helse tocht, de tocht naar Ibiza-Stad. Met de motor op dik 2300 toeren draaiend (normaal toerental 2000) beukten we tegen golven en wind in onder een dik pak grijze bewolking waar zo nu en dan miezerige regen uitviel. Het vooruitzicht de nacht in een Marina door te brengen én de ontmoeting met Remon, Petra & Juliette hield ons op de been. Nee, dit was beslist geen blue water cruising. Het had meer weg van een dag varen op de Noordzee. Het enige verschil was dat het ondanks de dikke bewolking nog steeds zo'n 25 graden was. We zaten dus niet, zoals wel op de Noordzee, te bibberen van de kou.

Tico koos eieren voor zijn geld en besloot de toch voornamelijk slapend in zijn lekkere bed door te brengen. Een wijs besluit. Hij deed zijn ogen weer open toen we de haven van Ibiza-Stad in zicht hadden.

Om 17.30 uur lagen we vastgeklemd tussen hoge strijkijzers (motercruisers) in de Marina Botafoch. Om 18.30 uur stapte het gezin Keijser van de boot, uitgedost in flaneeroutfit en gingen we op weg naar Club Med, alwaar R,P&J verbleven.

Club Med

Officieel moet je je bij een dergelijk park als non-resident bij de ingang melden om vervolgens tegen een soort dagtarief als gast in het park te mogen verblijven. Maar..... Club Med Ibiza wordt voor 90% bevolkt door jonge stellen met jonge kinderen dus wij vielen, behalve dat we al behoorlijk bruin waren, helemaal niet op. Het was leuk onze vrienden weer te zien en te spreken en dat alles onder het genot van overdadige voedselbuffetten en lekkere rosé. Voor ons een geweldige luxe na dagenlang weinig eten en dan ook nog vooral simpel eten.

Het weer viel in de dagen met R,P&J wat tegen. Veel bewolkte luchten en veel miezerige regen. Voor ons niet zo heel erg, we hadden tenslotte al maanden mooi weer, maar voor hen jammer. Temeer daar ons idee om met hen een dagtocht naar het Caraïbisch aandoende eiland Espalmador te maken, nu niet door kon gaan (maar of zij als landrotten dat ook zo jammer vonden...??).

Ziek

Naast de leuke en mooie herinneringen hebben we ook nog wat anders aan Club Med overgehouden. De dag na ons laatste bezoek aldaar, werden we gedrieën ziek. Coos en ik leden vooral aan een darmvirus (diarree, kotsen, misselijk) en Tico zat voor het eerst sinds 5 maanden weer te niezen, te snuffen én hij had 's avonds wat verhoging. Armoe troef in Casa Keijser, inmiddels voor anker liggend voor de prachtige sandy beaches van Espalmador. Het is beslist onhandig als je tegelijk ziek, hartstikke ziek, bent. 24 uur hebben geen daglicht gezien: we hingen op de bank en in bed en de verzorging van Tico wisselden we bij de werking van aspirientjes met elkaar af. Tico heeft zich overigens voorbeeldig gedragen die ergste uren van ons ziek zijn: hij heeft zich eindeloos vermaakt met Sesamstraat en de Berenboot. En hij voelde heel goed aan dat wij niet in goede doen waren en dat hij aldus niet teveel van ons kon verwachten. Prachtkind!

Na 24 uur ging het iets beter met de darmen, maar werden de spieren stijver en voelden ze pijnlijk aan. Coos begon te niezen: een heel slecht teken. En jawel, een ordinaire griep diende zich aan. Niezen, snuffen, hoesten en algehele lamlendigheid. En toen hij zich een paar dagen later wat beter voelde, begon de ellende bij mij.

De schoonheid van Espalmador hebben wij dan ook maar zijdelings meegekregen. Jammer van het natuurlijke modderbad, jammer van het prachtige zwemwater. Jammer van de idyllische omgeving.

Verschraalde bierluchten

Na ons verblijf op Espalmador togen we naar San Antonio aan de westkust van Ibiza. Een grote tegenstelling met het natuurschoon van Espalmador, zo bleek. San Antonio is een lelijke stad met veel hoogbouw en voornamelijk -wederom- veel Engelse, Ierse en Schotse toeristen. Overdag ruikt het hier naar verschraald bier (heel veel bars en disco's) en de grote fontein op het stadsplein spuit chloorwater om de vervuiling door het dronken pissende uitgaansleven tegen te gaan. Weinig inspirerend, maar goed genoeg om te provianderen, alvorens over te steken naar het vasteland van Spanje. Een tocht van ca. 115 mijl.