Crew

Op 9 juli was het dan zover! Opa Ben en Oma Riny zouden komen! Zij hadden een lange reis achter de rug met "nooit-van'-gehoord-vliegmaatschappij" Tarom (schijnt iets Roemeens te zijn?). Overstappen, 's avonds laat in Athene landen, voor de nacht een hotel zoeken, de volgende ochtend met de bus naar de Ferry-haven van Pireaus om tot slot met de Flying Dolphin (zeg maar de sneltram te water) naar Aegina te varen. En dat alles sjouwend met onze nieuwe radar!

De dagen ervoor hadden we Tico al op hun komst voorbereid, zodat hij hen op hartverwarmende wijze zou kunnen verwelkomen. Opa en Oma stonden achter het glas van de ferry al te kirren en te zwaaien toen ze ons zagen op de kade. En Tico? Die keek eerst even de kat uit de boom, maar al snel had hij alleen maar oog voor hen en zag hij ons niet meer staan.

Twee bemanningsleden extra was even wennen, voegen en schikken voor wat betreft het opbergen van de bagage (1 onderbroek, 1 tandenborstel en een handdoek ter grootte van een pannelap) en meer "vlees" op hetzelfde aantal mtr2. De temperatuur liet het toe dat je buiten kon slapen dus dat was snel besloten. Opa en Oma wilden de nachten in de kuip in de buitenlucht en onder de sterrenhemel doorbrengen. Het bereiden van de maaltijd werd direct Ben's "taak" (vrijwillig overigens, laat daarover geen misverstand bestaan) en Riny voelde zich geroepen de dagelijkse afwas weg te werken. Vakantie aldus voor ons, want en passent werd ook Tico natuurlijk veelvuldig ge-entertained.

Cadeautjes!

Het uitpakken van de nieuwe radar was natuurlijk een spannend moment. Voor vertrek hadden ze behoorlijk gewikt en gewogen of ze het apparaat als handbagage moesten meenemen Hoe zou de Roemeense douane reageren op dergelijke handbagage ook al zou er op de doos "spare parts voor ship in transit" staan? Maar ja, via de laadruimte was ook wel tricky; het is toch altijd gooi- en smijtwerk met koffers en tassen! Bij iedereen die er maar een beetje verstand van leek te hebben, heeft Riny het nagevraagd, zelfs de douane op Schiphol is gebeld en tenslotte heben ze gekozen voor de reguliere bagageweg: via de laadruimte. Als handbagage was het tenslotte ook wel erg zwaar. Het apparaat werd ingepakt in schuim- en bubbeltjesplastic en paste net aan in een stevige Nepaltas (wie wat bewaard, heeft wat). Tot slot hadden ze de tas op Schiphol nog laten insealen. Zekerheid voor alles, was hun motto. Enfin, het uitpakken: een spannend moment! Alles leek de vliegreis heelhuids overleefd te hebben en Coos kreeg er geen genoeg van om naar zijn nieuwe speeltje te kijken. Een dag of wat later, in een rustige haven, hebben hij en Ben het apparaat geïnstalleerd en aangesloten. En hij deed het!

De volgende dag begon de cruise door de Saronische Zee.

Zeilen, motoren of toch zeilen?

Windtechnisch is het hier best lastig zeilen. Niet omdat het te  hard waait, maar wel omdat de wind -als ie waait- voortdurend vanuit verschillende richtingen blaast. De wind draait als het ware rondjes om de eilanden heen; dan weer sterk vlak onder de kust en even verderop volledig windstil. Valwinden vanaf de bergen zijn hier debet aan. Andersom is evengoed mogelijk.

Het is dus vermoeiend zeilen, want het ene moment vaar je voluit op de genua en grootzeil en ga je lekker. Het volgende moment staat alles te klapperen en sta je in tweestrijd of je de motor nu wel of niet zult gaan starten (lees: genua indraaien met het risico dat je 'm een half uur later er weer bij kunt trekken).

Ondertuigd of overtuigd?

Het is ook alert zeilen, want we hebben het wel meegemaakt dat we het ene moment lagen te dobberen (snelheid tussen 1 en 2 knoop per uur) om even later overtuigd schuin door het water te snijden (teveel zeil in verhouding tot sterke windkracht). Dan stroomde het water door het gangboord en liepen we bijna uit ons roer (oftewel nog net niet onbestuurbaar).

Zeilwisselingen zijn extra inspannend vanwege de enorme hitte. De zon, inmiddels ook wel "Koperen Ploert" genaamd, verwarmt de dag onbarmhartig met ruim 35 graden (op het water). Het teakhouten dek is zonder slippers onbegaanbaar zo heet (misschien een uitdaging voor vuurlopers?).

Rollercoasters!

Ook in havens waaien rare winden of beter gezegd heb je te kampen met zware windvlagen vanaf de bergen. In Ermioni (plaatsje aan de Oostkust van de Peloponessos) zouden we volgens de pilot beschut liggen voor de heersende wind. Er stond echter niet bij geschreven dat de wind bij de ingang van de grote baai een bocht maakt, recht de haven in. En ook dat de wind zich als een ongeleid projectiel van de berghelling afstort. In deze haven moesten we al snel een 2e anker uitbrengen om op onze plaats te kunnen blijven liggen. Niets beschutting aldus, of in elk geval weinig. Gelukkig is het in de regel zo dat de wind (incl. de valwinden) 's avonds rond 20.00 uur gaat liggen om pas de volgende ochtend rond 08.00 uur weer op te steken. Dat helpt bij een goede nachtrust.

Wind of geen wind?

Op basis van de wind in de haven is het moeilijk inschatten wat de wind op open zee doet. In Leonidio (eveneens een plaatsje langs de oostkust van de Peloponessos) werden we de ochtend van vertrek in de haven van ons anker geblazen.  Hierop anticiperend vaarden we onder fok (kleiner voorzeil dan de genua) en het grootzeil de haven uit. Eenmaal op open water was de wind ver te zoeken en moest de motor bij.

Klimaatbeheersing

De Koperen Ploert scheen, zoals gezegd, onbarmhartig.  Ook zonder fysieke zeilinspanning (of welke inspanning dan ook) was de hitte bij tijd en wijle afmattend. Vooral als het windstil was, moest je uit puur lijfsbehoud een schaduwplek zoeken. En al zeilend was dat nog weleens lastig. Zwemstops in idyllische ankerbaaien waren een must om de inwendig opgelopen temperatuur te doen laten dalen. Sissend lieten we ons dan in het water zakken. . Als we voor anker of in een haven lagen had het absolute prioriteit om schaduwplekken te creëren zodanig dat iedereen ergens horizontaal siësta kon houden. Naast de zonnetenten die we over de giek konden spannen, moesten kleurige sarongs (multifunctioneel) en handdoeken de van opzij invallende zon tegenhouden. De boot was een bonte verschijning geworden. Dat het leven op het land s middags volledig stil ligt, is volkomen terecht!

Een baai langs de kust van het eiland Spetses was zo prachtig dat we er meteen maar 2 dagen zijn gebleven. Schitterend azuurblauw water en een machtig ondiep zandstrand voor Tico. In de loop van de ochtend werden groepjes toeristen hier afgezet door een taxi-boot (of "takkeboot" zoals Tico deze boten placht te noemen) om aan het einde van de dag weer opgehaald te worden.

In Epidavros hebben we een hoog in de bergen gelegen amfitheater bezocht. Een non-airco taxi (een oude Mercedes) bracht ons daarheen en dat was -ook al was het aan het einde van de dag- zweten en plakken met z'n vieren op de skylederen achterbank. Coos had de ruim bemeten voorstoel voor zich alleen, de lucky bastard (het ware hem gegund). Het oude theater is één van de best bewaarde amfitheaters van Griekenland en wordt in de zomer veelvuldig gebruikt voor concerten en andere vooorstellingen. Magnifiek hoe fantastisch de akoestiek in dat theater was. Een zangkoor zong a-capella en zonder versterking op het podium te zingen en hun gezang was helemaal bovenin glaszuiver te horen. Als er al externe ruis was, dan kwam van de alle krekels die vrolijk meetjilpten.

Via een aantal stops aan de oostkust van de Peloponessos (Leonidio, Kiparissia, Yeraka) kwamen we aan in Monemvasia. Allen deze naam vind ik al prachtig. Monemvasia is een oude ommuurde stad en ligt op een rotsige puist. Het is ondanks massa's toeristen nog zo goed als geheel in oude staat gebleven. Natuurlijk zijn er wel giftshops en restaurants, maar alles is prachtig verwerkt in de oude huisjes en gebouwen. Smalle steegjes, geen gemotoriseerd verkeer, mooie uitzichten en vele grieks-orthodoxe kerken.

In Monemvasia lagen we in een niet afgebouwde Marina aan een zgn. vingersteiger (een dunne, wiebelige, laagliggende steiger). Eén of twee herfsten geleden schijnen de drijvende pontoons, die met dikke kettingen aan grote betonblokken onder water vastgeketend liggen, in een forse najaarsstorm te zijn losgeslagen. Nadien hebben ze het e.e.a. provesorisch hersteld maar de Marina is nooit verder afgebouwd. Het zag er aldus shabby uit, maar ach, daar letten we niet meer zo op. Op de kant kun je de brokstukken van de pontoons nog zien liggen en ook de bodem van de ankerplek net vóór de haven schijnt nog bezaaid te liggen met stukken ketting. Daar wil je niet met anker achter vasthaken.....

In Monemvasia hebben we een grandioos koopje gescoord met de aankoop van 15 mtr extra ankerketting. De goed uitziende maar sullige jongeman in de winkel heeft het ons voor een mtr-prijs verkocht i.p.v. een kilo-prijs (> 2 kilo in een meter). Oftewel, zonder dat hij zich ervan bewust was, heeft hij ons 50% korting gegeven. En.... die dik 30 kilo ketting heeft hij op de motor met Coos achterop en de ketting tussen hen in direct naar de boot gebracht. Een goede dag aldus, voor ons.

Monemvasia was ook de stad waar we afscheid zouden nemen van Ben en Riny. Zij zouden in een rustig tempo via bus en trein teruggaan richting Athene.

De 2 weken vakantie waren voorbij gevlogen. Een teken dat het leuk, gezellig en bijzonder was. Het is het optekenen waard om te zeggen dat zij soepel en ontspannen inschoven in onze way of life. Dat ieder zijn eigen dingen kon blijven doen en bleef doen. Maar ook dat zich in korte tijd alweer rituelen hadden doen ontstaan; 's avonds na het eten en na het naar  bed gaan van Tico kwam de al koud gezette Ouzo op tafel, de petroleumlamp en -als het er was- een schaal met koele patiastukken (watermeloen). Wij vonden het heerlijk om (weer) gesprekken te voeren met gelijkgestemden. En vertrouwd was het om "ingeleid" te worden in Hogere Wijsheden als kabbalistische astrologie, eigen engelen en de God in ieder van ons. Food for thought en we hebben het er nu nog vaak over en ervaren de toegevoegde waarde. En bij al die "gezelligheid" zat Opa Ben pistache-noten (specialiteit van Aegina dus hij had daar direct maar 2,5 kilo gekocht) te pellen en zat Oma Riny te haken. Kortom, twee geweldige weken waar wij in elk geval in meerdere opzichten met "warmte" aan terugdenken.

PS 1: De titanenstrijd tegen de hitte begon voor Ben en Riny pas écht goed toen ze met de bus naar Tripoli reisden. De buskaartverkoper had er niet bij gezegd dat ze 3x moesten overstappen en dan ook nog op non-airco bussen.

PS 2: De titanenstrijd zette zich voort in Korinthië: warm en broeierig en een heuse aardbeving in de nacht (6 op de schaal van Richter?)!

PS 3: De titanenstrijd bereikte een hoogtepunt: de treinreis van Korinthië naar Athene was een helle tocht. Heet, stoffig en langdurig. Het was erop of eronder...????

PS 4: Het werd erop: het airco-hotel in Athene bood hen de resterende 2 dagen tijdens de heetste uren enige verlichting.

PS 5: En tussen diverse vliegstakingen door, vloog hun vliegtuig nog net naar Nederland. Gewonnen, overleefd, doorstaan, vul het maar in!

PS 6: De 3 weken dat de Keijsers in Griekenland waren, waren de warmste zomerweken van Griekenland........