Na een dag motorzeilen bereikten we de haven van Calero, Lanzarote. Vol goede moed koersten we aan op de passantensteiger, althans de steiger waarvan wij dachten dat het de passantensteiger was, om bij het Marinekantoor in te checken. Een norse dikke Spanjaard wees ons eerst onvriendelijke terecht dat we aan de verkeerde steiger hadden aangelegd. Een vriendelijk welkom (dus niet). Maar...., daarna kregen we toch een mooi plaatsje aan een vingersteiger toegewezen. De Marina is groot en luxe. De bolders op de kade zijn van brons en er ligt marmer in de doucheruimten. Er loopt de gehele dag bewaking over het Marinaterrein. Als je zonder t-shirt over de kade loopt, wordt je vriendelijk verzocht terug naar de boot te gaan en je descent te kleden.

De naastgelegen werf ziet er ook netjes uit en daar zou onze boot uit het water gaan om wat werk aan het onderwaterschip te verrichten. Drie dagen lang heeft Coos als een paard gewerkt. Gehuld in overal en stofbril, gewapend met excentrische schuurmachine heeft ie het onderwaterschip eerst zo goed mogelijk geschuurd. Een helse en vooral vieze klus: antifouling is niet het meest vriendelijke goedje.... Alle beperkende milieumaatregelen zoals die gelden in Nederland (afgesloten afzuigsysteem op schuurmachine om stofdeeltjes op te vangen, zeil onder je boot, etcetera) zijn hier volstrekt onbekend. Het aanbrengen van een nieuwe laag antifouling is een beduidend eenvoudiger klusje. Het onderwaterschip is voorzien van een zelfschurende beschermingslaag (2x) hetgeen betekent dat vastzittende viezigheid (algen, schelpjes) er tijdens een sportieve zeiltrip vanzelf weer afschuurt. In de slipstream heeft Coos de romp ook nog goed ontkalkt en in de was gezet; deze was in de loop van de tijd een beetje gelig geworden van de kalkaanslag. Kortom, hij heeft gewerkt als een paard.

Tico en ik zochten gedurende die dagen ons heil zoveel mogelijk elders. Een vieze jachtwerf met rondzwervende giftige deeltjes is niet echt het speelterrein voor een 2-jarige jongeman. Een gehuurd autootje bracht ons naar hypermarchee's, Arrecife (hoofdstad Lanzarote), Puerto del Carmen (vakantie-oord) en natuurlijk strand!!. Het strand bij Carmen was in een zeker opzicht een hoogtepunt. De paradijsvogels die ik daar heb zien flaneren...... voornamelijk 50-60+ Engelsen en Duitsers en de meest uiteenlopende badkleding. De dames liepen allemaal topless; of de boezem dat nu toeliet of niet .... de boel werd zonder gêne blootgegooid. De heren hadden één of meerdere tattoos, niemand uitgezonderd. Absolute klapper op dit strijdtoneel was de 60+-dame slechts gehuld in gele string, topless en die ter decoratie nonchalant een gouden ketting om haar heupen had gedrapeerd. En de man met een grote tattoo op zijn borst met het embleem van zijn favoriete voetbalclub trok toch ook mijn bijzondere aandacht.

Na 3 dagen leven als een vis op het droge (een boot hoort gewoon in het water) had Coos alle klussen geklaard en gingen we weer te water. De volgende klus lag alweer op hem te wachten, want we hadden wederom wat ongewenste vrienden op de boot ontdekt. Dit keer in de vorm van (kleine) kakkerlakken. Voor zover wij op het eerste zich konden ontdekken hadden we niet te maken met een plaag, maar ja, één is al teveel, temeer daar die beesten zich voortplanten als konijnen. Ik had gif in alle soorten gekocht, varierend van poeder tot spray tot speciale gifbakjes. Coos heeft alle plekke waar die beesten zich zouden kunnen ophouden (warme en vochtige ruimten) opgegegooid (keukenkastje, motorruimte, boilerplaats) en heeft rijkelijk gestrooid en gespoten. Wederom hebben Tico en ik ons heil toen elders gezocht, maar dat moge duidelijk zijn. Verder stelden we een strikt hygienebeleid in: na elke maaltijd afwassen, altijd een schoon aanrecht, etenswaren altijd terug in de kastjes (geen chips of koek laten slingeren!) en tot slot geen volle vuilnisemmer in het keukenkastje tijdens de donkere uren van de dag. Het was voor mij HEL op de boot: als het donker was durfde ik zelfs niet in de buurt van de keuken te komen en 's nachts droomde ik van die vreselijke beesten..... Het gif wierp zijn vruchten gelukkig vlot af; elke ochtend vonden we rondom de keuken dode kakkerlakken en de levende beestjes die we zo nu en dan ontwaarden waren kleine baby-kakkerlakjes (hopelijk legden die tijdens het stervens- proces geen eitjes ter voortplanting van familie). Inmiddels zijn we alweer wat weken verder en lijken we zo goed als kakkerlakvrij. Een grote opluchting want het voortbestaan van onze zeilonderneming stond even op losse schroeven!

In Calero kwamen we ook een Belgisch stel, eerder ontmoet op Fuerteventura, weer tegen. Outgoing  en enthousiaste levensgenieters. Met Stef en Lieve hebben we per auto het eiland verkend en zijn we spontaan gaan BBQ-en op een willekeurig strand. Ooit weleens diepgevroren Calamaris ge-BBQt? Het is lastig om deze knapperig te krijgen, maar in de juiste omgeving en sfeer zijn ze toch best te eten. Een fles wijn openen zonder kurketrekker? Ex-kroegbaas Stef doet dit met zijn ogen dicht. En aan tomaat, komkommer en stokbrood met kruidenkaas kan een mens niet veel verpesten.  Op het strand hadden we onze eigen "kuil", afgeschermd met een rij stenen waardoor we heerlijk beschut zaten (Duitse voorgangers: bedankt). Een meegebracht zeildoek en wat handdoeken maakten dat we zandvrij konden zitten (voor zover mogelijk met een ronddarrend kind van 2 jaar). Het was een geweldige dag waar we schitterende herinneringen aan overhouden.

Na een week Calero vonden wij het weer tijd om te vertrekken. Wij lieten de comfortabele Marina weer even voor wat het was en gingen op weg naar de ankerbaai van La Graciosa; een klein eilandje even ten noorden van Lanzarote. De "hoofdstad" La Sociedad ademt een heerlijke ontspannen atmosfeer uit. In zekere zin is het plaatsje stil blijven staan in de tijd; de wegen zijn zandpaden, er rijden slechts een paar auto's en er komen nauwelijks toeristen. De haven is sinds de bouw van een nieuwe en langere breakwater goed beschut, maar een efficiente inrichting ervan is de Graciosianen vreemd. Alles ligt kriskras door elkaar heen en er blijft nauwelijks ruimte over om te manoeuvreren. 

Voor de 1e nacht kozen we voor de dichtstbij La Sociedad gelegen ankerbaai; een grote baai maar niet optimaal beschut. Daar de wind ondertussen wat was aangetrokken begonnen we voorzichtig aan, maar steeds meer, te wiebelen en schommelen. De volgende ochtend verhuisden we naar een meer beschutte baai een stukje verderop. Idyllisch voor anker voor een zo goed als verlaten zandstrand. Zo ver het oog reikte zagen we kale vlaktes met op de achtergrond wat vulkaanachtige heuvels. Het plaatsje La Sociedad was zéker 5 km verderop gelegen.

Onze idylle bleek al snel geen echte idylle want aanhoudende harde wind speelde ons parten. Windkracht 5 a 6 schreeuwde door de verstaging en een 2e anker werd al snel uitgebracht. We hebben geleerd dat zodra je aan een 2e anker denkt, je dit vervolgens direct moet uitbrengen. Je eerste intuïtie durven volgen is in de zeilerij essentieel (net als in het "gewone" leven eigenlijk) Hoewel we qua golven beschut lagen voelde ik me allerminst ontspannen.

Het dagenlang voor anker liggen met harde wind om je oren werd in zekere zin een beproeving. Daar we de boot niet lang "alleen" achter wilden laten, voelden we ons afgesloten van de beschaafde wereld. We leefden letterlijk op 10mtr2 met zijn drieën. We lieten onszelf 1x per dag uit op het mooie strand; dan kon Tico zich even lekker uitleven als zandkonijn. Het was ook voor het eerst tijdens ons zeilavontuur dat we ons eigen brood moesten gaan bakken (hetgeen voor een 1e keer wonderwel en smakelijk gelukt was!). Enfin, geen "afleiding" of "verleiding" door winkels, toeristen en andere aanlokkelijk- heden (leuke restaurantjes, lekkere ijsjes). We moesten zuinig zijn met stroom (en zuinig was een woord wat in mijn vocabulaire niet of nauwelijks voorkwam) en water. 's Avonds gingen we allen zo rond 21.30 uur naar bed om er 's ochtends rond 09.00 uur pas weer uit te komen: nog net niet met de kippen op en van stok, maar het scheelde niet zo veel.

Dag 4 werden de vooruitzichten beter en op vrijdag 26 oktober zouden we de oversteek naar Cran Canaria gaan maken. Het normale ritueel van anker binnen halen en vertrekken was echter door de harde wind van de nacht ervoor danig verstoord. De hele nacht werden we geteisterd door draaiende winden. De boot maakte pirouettes en elk kwartier wezen we met onze neus in een andere richting. Derhalve was de ankerketting onder water ook eigen leven gaan leiden en deze had zich om een paar rotsplaten geslingerd. Coos moest met snorkel en flippers te water om e.e.a. te ontwarren. Om half twaalf hesen we eindelijk de zeilen en zetten we koers richting Las Palmas: Onze eindbestemming op de Canarische Eilanden