Mallorca: zo ánders dan Menorca. De horizon van Mallorca wordt vervuild door hoge betonnen blokkendozen voor de hordes toeristen waar die van Menorca wordt opgesierd door goed doordachte laagbouw. Toerisme is een grote bron van inkomsten voor beide eilanden, maar op Mallorca zijn ze wat doorgeslagen in hun hebzucht naar geld.

Ankertrauma

Op Mallorca hebben we niet in Marina's gelegen; er worden forse prijzen gevraagd voor een overnachting. We hebben zoveel mogelijk geankerd in beschutte havens c.q. baaien. In dit kader heeft beschut een tweeledige betekenis: beschut tegen de wind en beschut tegen de "swell" (deining). Het eerste, de wind, was m.b.v. de pilot goed uit te kienen. Het tweede, de swell, was vaak wat lastiger inschatten. Swell heeft nl. de neiging "om de hoek te kruipen". Oftewel, je denkt aan de hand van de vorm van de baai dat je in vlak water kunt ankeren en dan nog rolt de deining binnen. En niets zo vervelend, irritant, frustrerend, vermoeiend, wanhopigmakend, als een rollend schip voor anker. Als we een dag gevaren hebben, willen we 's avonds gewoon stil liggen met ons "huis" en in ons bed. Uitrusten, cocoonen en slapen: met losse handen door de boot lopen, geen rammelende glazen in kastjes, geen piepende deurkozijnen. En ook gewoon stilliggen in bed: niet je spieren automatisch aanspannen als het schip van links naar rechts rolt en wij dus in bed hetzelfde dreigen te doen. En ondersteuning van kussens helpt hiertegen maar gedeeltelijk. Kortom: we zijn redelijk traumatisch voor swell in een ankerbaai. Dan krijgen we een blinde vlek voor de ogen, dan pijnigen we onze hersenen of en hoe we e.e.a. zo draaglijk mogelijk kunnen maken. Doorvaren naar een andere ankerbaai is overigens vaak géén oplossing; daar word je veelal met precies dezelfde problematiek geconfronteerd of het is al te laat op de avond (lees: donker) om nog verantwoord een onbekende baai binnen te lopen.

Enfin, ankeren op Mallorca. De eerste ankerhaven was die van Porto Christo. We vonden een plekje zo diep mogelijk in de baai. In het begin hadden we last van de voorbijrazende motorboten; een snelheidslimiet van 3 knopen in een haven betekent toch niet dat je je daaraan hoeft te houden....??!! En toen de avond was gevallen, begonnen we voorzichtig te rollen. G#!*V*!#D#! Gelukkig bleef het bij voorzichtig rollen; we werden net geen doorslaande pendel. Geen slechte nachtrust aldus, maar slechts een matige. De volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken richting Porto Colom, een grote natuurlijke haven even boven Porto Christo. Deze ankerhaven was goed: beschut tegen wind en swell lagen we heerlijk stil. En dat was maar goed ook, want het weer werd onstabiel en uiteindelijk hebben we hier twee dagen verregend en verwaaid gelegen, maar wel stil! De 3e ankerhaven die we op Mallorca aandeden was die van Santa Ponsa aan de zuidwestkust van het eiland. Doordat we zo diep mogelijk de baai invaarden, lagen wij stil. Terwijl de schepen die meer buitenop lagen verontrustend lagen te rollen.

De plaatsen die bij bovengenoemde ankerbaaien behoren, zijn allen nauwelijks het vermelden waard. Porto Christo hebben we alleen vanaf de boot gezien: lelijke hoogbouw en schreeuwende neonreclames. Porto Colom was een ingeslapen stad/dorp waar je een enkele verdwaalde toerist tegenkwam. En Santa Ponsa was een op Engelse, Schotse en Ierse gerichte toeristenplaats: vooral veel lelijke hoogbouw, heel veel bars en ontelbare souvenirsshops. Zo'n plaats waar je normaal gesproken met een grote boog omheen zou gaan.

Catamaran op drift

Mallorca was het eiland van "naastenliefde en burenhulp". Qua belevenissen van ons dan. Eerst heeft Coos, samen met Engelsman Keith, een onbemande en op drift geraakte catamaran van de ondergang gered. Deze catamaran was van z'n anker gegaan en dreef tussen andere voor anker liggende schepen door op weg naar lager wal. Totdat ie met één van zijn roeren bleef haken achter een mooringboei waar een (prachtig) Zweeds jacht aan vast lag. Met kunst en vliegwerk is het Keith en Coos gelukt de boot veilig vast te knopen zonder dat één van de boten schade had opgelopen. Deze "burenhulp" werd beloond met een fles wijn en brandy. Altijd lekker.

MAYDAY MAYDAY MAYDAY

Een ander avontuur was de MAYDAY-call op de marifoon bij Punta Salinas. Een Duitse charter gaf een MAYDAY: hij had een lek in de boot, maakte veel water, vroeg dringend om assistentie en bleek maar 1 mijl bij ons vandaan te zijn. Het waaide een dikke 6 en er stond een behoorlijke zee met hoge golven. Niet echt ideale omstandigheden om water te maken en zinkende te zijn...!!!

Wij verlegden onze koers naar de plaats des onheils. Hoewel we vanaf de CANDIDE wellicht weinig praktische hulp konden geven, zou de morele support van een schip in de buurt ongetwijfeld een steun zijn. Van een afstand konden we de paniek van de mensen aan boord zien: één persoon zwetend en zwoegend aan de handbilge, één persoon verwoed proberend de zeilen te trimmen om optimale snelheid te kunnen maken, één persoon die in en uit de kajuit klom.

Coos had inmiddels contact met Palma Radio over positie en actuele stand van zaken. Ik stond achter het roer om de CANDIDE in het kielzog van het "zinkende schip" te houden. Want het schip in nood had inmiddels vol tuig op staan en zette koers richting de meest dichtbijzijnde ankerbaai: zo snel mogelijk en via de kortste route naar veiliger water.

In de ankerbaai hebben ze de boot voorzichtig aan de grond laten lopen. Wij deden een razendsnelle ankermanoeuvre en hadden in recordtijd de bijboot + motor te water, zodat Coos ze nu daadwerkelijk  praktische hulp kon bieden. Ondertussen gierde er nog steeds een straffe 6 door de verstaging en hoopte ik dat ons anker zich goed had ingegraven. In de verte zag ik een Mallorcaanse overheidsboot aankomen; het was onduidelijk of het een reddingsboot was, de Guardia Costiere of de Guardia Civil. Het bleek laatstgenoemde instantie te zijn. Twee in groen uniform gestoken mannen togen in rubberboot naar de Duitse charter. 5 Minuten later kwam Coos terug. Diagnose gesteld, probleem verholpen? Nee, er was niemand -buiten Coos- met duikbril, snorkel en flippers en of Coos dus maar het water in wilde gaan om de oorzaak van de ellende op te sporen. Na 1 duik bleek wat er aan de hand was en na 2 duiken was het ergste leed verholpen.

Duik 1: de schroefas was bij de aanhechting met de versnellingsbak losgeraakt, uit de boot geschoten en tegen het roer gebotst. Via dat gat liep er dus al die tijd water, veel water, naar binnen. De mensen stonden -niet overdreven- in de kajuit tot hun knieën in het water.

Duik 2: Coos duwt het hele zwikkie weer terug in het gat, waardoor de instroom van water in elk geval stopt.

Vervolgens helpen Coos en de heren van de Guardia Civil zoveel mogelijk om al dat water uit de boot te krijgen: putsen, bilgepomp aan de gang krijgen en een vernuftige constructie aanleggen waardoor er water naar buiten wordt gepompt via de  motor (via losgemaakte koelwaterinlaat).

Een paar uur later zijn de mensen zo goed en kwaad als mogelijk weer enigszins op orde en wachten ze totdat iemand van de chartermaatschappij hen weg komt slepen richting een nabij gelegen echte Marina. Als dat moment aanbreekt, lichten wij ons anker en zoeken we een meer beschutte ankerbaai op. De volgende dag bellen de Duitsers ons nog op om te bedanken en ons uit te nodigen voor een etentje. Het nog immer geldende strakke tijdschema dwingt ons echter tot doorvaren.

Tour de Mallorca

Dat voor wat betreft "naastenliefde en burenhulp". We hebben onszelf ook nog 1 dag verwend door een autootje te huren (Ford K) en het eiland op die manier te verkennen. Tenslotte hadden we het natuurschoon van Mallorca door al die ontsierende hoogbouw nog niet zo hoog in het vaandel staan. De auto slingerde ons vanaf de oostkust via het binnenland (zeer groen en erg mooi!) en langs de kust (woeste rotspartijen en prachtige vergezichten!) naar Palma de Mallorca. Naast cultuurhistorisch verantwoord rondlopen bij de grote kathedraal (we konden er helaas niet in) hebben we ons ordinair uitgeleefd in een mega-hypermarchee. Zo ver het oog kon kijken, zagen wij "goodies" varierend van TV's, autobanden en tuinstoelen tot schappen vol koek, blikwerk en drinken. Zo'n aanbod hadden we maanden moeten ontberen en met een tot de nok toe gevulde winkelwagen verlieten we -minstens 2 uur later- deze geweldige winkel. Via een lunchstop bij de absoluut niet spaanse McDonalds (wél een leuk speeltje in Tico's Happy Meal) vervolgden we onze tocht en reden we richting de westkust. We hadden bedacht in een havenplaatsje dan "echt spaans" te gaan eten, maar daar aangekomen bleek het stadje alleen maar restaurants te hebben met laffe plate-service. Toen maar al rijdend een zak chips als diner genuttigd.......o

Zo lieflijk als Menorca op ons overkwam, zo plat ervaarden we het merendeel van de steden op Mallorca (uitzonderingen daargelaten). Tijd om verder te gaan: op weg naar "wild Ibiza".