De oversteek van Malta naar Sicilië was een magnifieke zeiltocht van 60 mijl. We hadden een dikke windkracht 5 schuin in de rug (ruime wind) en we spoten naar de overkant. Onze 1e Italiaanse haven was Marzamemi, een eenvoudige haven voor (te) veel geld (NLG 100,-- per nacht).

Oost of Zuid?

Volens het oorspronkelijke plan zouden we via de zuidkust van Sicilië naar Sardinië varen. Maar door de vooral negatieve havenbeschrijvingen in de pilot raakte we aan het twijfelen. Misschien was de oost- en noordkust wel veel mooier?! De voors en tegens van beide scenario's (zuid is korter, oost brengt ons de Straat van Messina) gingen over en weer en de tip om toch vooral het stadje Siracusa aan te doen, gaf indirect de doorslag. We gingen Oost.

Door al dat twijfelen, wikken en wegen en maar moeilijk tot een keuze kunnen komen, hadden we eigenlijk al beter moeten weten. Niet voor niets is het gezegde "bij twijfel niet inhalen".

Oost?

De keuze voor Oost bleek een foute keuze. Niet vanwege Siracusa. In het geheel niet! Siracusa is een prachtige stad met een schitterende kade waar boten (gratis!) kunnen aannemeren. En 's avonds is die -zo goed als autovrije- kade hét terrein voor flanerend Sicilië; we lagen op A-1 lokatie. Verder staat Siracusa bekend om haar dagelijkse verse vis-, fruit- en groentemarkt: de Albert Cuijp x 10 voor wat betreft food. Grote zwaardvissen en dikke moten tonijn worden onder veel verbaal "geweld" aan de man gebracht. En idem dito voor wat betreft de druiven, perzikken, nectarines en meer goddelijk fruit. Onder de groenten "moesten" we, was ons verteld, vooral de enige echte tomaat die nog echt naar tomaat smaakt, kopen: de Pachino-tomaat. Het is een klein soort trostomaat (fractioneel groter dan de cherrytomaat) en inderdaad vol, puur en krachtig van smaak. Záálig!

Oost?

Enfin, terug naar de Oostkust. Een foute keus. De twijfel sloeg weer toe toen we na 3 dagen relaxen in Siracusa onze tocht vervolgden -met wat tussenstops- richting de Straat van Messina. De pilot sprak over een veelvuldig nare zeegang behorende bij een windkracht 6 of meer, terwijl het dan maar een krachtje 3 of zelfs minder waaide. En aan die informatie was niets gelogen; wat een pokkezee! Wat een klotedeining! (excusez les mots) en dat alles tegen! Het woord oncomfortabel drukt nog niet half uit hoe vervelend en vermoeiend het was. En als klap op de vuurpijl werd de tocht vanuit Siracusa niet de geplande 30 mijl, maar moesten we 50 mijl afleggen om een rustige nacht te hebben. De haven op 30 mijl afstand, Acitrezza, was open naar het Noordoosten, precies de richting waar de barbaarse deining vandaan kwam. En de paar boten die in de haven lagen, lagen ook te zwiepen en te zwaaien.

We stonden voor de keuze: terug naar Siracusa en alsnog langs de zuidkust gaan óf doorgaan (20 mijl) richting Taormina Bay. Teruggaan is nooit leuk en twijfel was al "our middle name" en dus kozen wij als echte ijzervreters voor doorgaan. Stom, Stom, Stom!! Waarom dacht nu geen van ons beiden aan het eerder geciteerde gezegde: "bij twijfel niet inhalen"?

Volledig uitgeblust kwamen we rond zonsondergang aan in Taormina Bay. En gelukkig was de zee daar rustig..... Het stadje Taormina ligt op een hoge berg en onze 2e avond zijn we daar liftend naar toe gegaan. Althans, we hebben eerst ca. 1.5 KM gelopen (we hadden de bus gemist) en toen kregen we pas een lift van een Schot met zijn Spaanse vriendin. Het stadje was de moeite waard: prachtige etalages (vol onbetaalbare merkkleding), italiaans eten en schitterende uitzichten. Een taxi bracht ons weer terug "naar beneden". Even waren we de barbaarse zee vergeten.

Straat van Messina!

Twee dagen later zouden we door de beroemde Straat van Messina gaan. Beroemd, want het is een smalle maar zeer drukke doorgang tussen Sicilië en het vaste land van Italië. Ook is de Straat beroemd vanwege het zwaardvissen. En zwaardvissen worden daar op een hele bijzondere manier gevangen. Een speciale zwaardvisboot (ca. 10 mtr lang excl. boegspriet) is uitgerust met een boegspriet van wel 10 mtr (echt waar, dit is geen typefout) en een kraaiennest van ca. 20 mtr boven het wateroppervlak. Een matroos in het kraaiennest speurt de horizon af naar de zwaardvis. Zodra deze gespot is, vaart de boot er achteraan. Inmiddels is een andere matroos op de zeer lange boegspriet geklommen met een speer tussen zijn tanden. Zodra de zwaardvisboot "boven" de zwaardvis vaart, werpt de matroos met verfijnde precisie (met het handje) de speer in de zwaardvis. En het binnenhalen kan beginnen!

De Straat is ook beroemd vanwege de "whirlpools", de kuilen in het water. Deze draaikolken ontstaan vanwege tegengestelde stromingen (noord en zuid) in combinatie met een verschil in zoutheid van het water (noordelijk water is zouter dan zuidelijk water).

Oost of Zuid?!

Kortom, elementen die de moeite van het bekijken c.q. ervaren waard zijn. Vanuit Taormina Bay zou het een lange tocht worden richting de noordkust van Sicilië en dus stonden we met zonsopgang op: 06.00 uur. Nadat we één uur op weg waren, kregen we harde wind tegen en was de voorspelling voor de rest van die dag nog somberder. Wederom stonden we voor een keuze: doorgaan met ijzervreten, teruggaan naar de ankerbaai en wachten op beter weer (of beter gezegd, gunstiger wind) of teruggaan naar Siracusa om daarna toch Zuid te doen. Geleerd (eindelijk!) van de zware tochten kozen we voor het laatste; terug naar Siracusa. Wat een opluchting om niet meer tegen wind, zee en stroom in te hoeven boksen.  En die Straat van Messina...?? Er moet altijd iets te wensen over blijven, nietwaar?!

Zuid!

Langs de zuidkust van Sicilië hebben we welgeteld 2 havens aangedaan. De 1e was de ankerbaai bij Porto Palo; een kale, maar goed beschutte baai. Vanuit Porto Palo vervolgden we onze tocht, op 13 augustus zijnde Tico's verjaardag, richting Scoglitti. Tico's verjaardag werd aldus al varende gevierd. De kuip hadden we versierd met slingers en de cadeaus stonden ingepakt klaar. Zijn verjaardagstaart bestond uit chocoladecake opgeleukt met twee waxinelichtjes. Vooral de Lego-brandweerauto en het Lego-blusvoertuig vielen goed in de smaak. En natuurlijk was het uitpakken al een feest op zich.

Scoglitti!

Scoglitti is een kleine vissershaven met nauwelijks ruimte voor anderssoortige boten. Bij binnenkomst vertelde iemand ons in rap italiaans dat er geen plaats voor ons was, maar een beetje dralen en hangen doet soms wonderen. Na 10 minuten kwam er eens iemand anders kijken wat wij daar deden en met een beetje inventiviteit kon er toch een plaatsje (voor 1 nacht) voor ons gecreeërd worden. Met de adem in en een beetje wringen en wroeten pasten we net tussen twee motorboten in. Gelukkig!

Terwijl Coos iets aan de verzakte motorsteunen ging doen, gingen Tico en ik naar het nabij gelegen strandje. Een strand voornamelijk bevolkt door Sicilianen met hun kinderen. Tico trachtte nog met een ontwapenende glimlach contact te leggen met een Italiaans jongentje, maar verder dan glimlachen kwam het niet. Verlegenheid en schuchterheid aan met name italiaanse zijde stond een prachtig samenspel zonder woorden in de weg.

Scoglitti zullen we ons altijd -om meerdere redenen- blijven herinneren. Het stadje ademde een hele rustige en plezierige atmosfeer uit en de mensen waren bijzonder vriendelijk.

Pech onderweg!

Ook zullen we ons Scoglitti blijven herinneren omdat het de haven was waar wij én aan de grond liepen op weg naar de dieselpomp én een touw in de schroef kregen. En dat allemaal op hetzelfde moment én in het zicht van de visafslag waar op dat betreffende moment volop clandizie stond te wachten op de verse vis. Een prachtig tijdverdrijf voor hen aldus.

We konden niet meer voor of achteruit; we lagen als een huis zo vast in de modderachtige drek. Een hulpvaardige motorboot -ook op weg naar de dieseltank- bood meteen zijn hulp aan. Er werd een lijn aan hun boot bevestigd en de gashendel ging open. Geen beweging! Er waren meer paardenkrachten nodig om ons ruim 10 ton wegende schip van zijn plaats te krijgen. Daar werd rap iets aan gedaan; er werd een vissersboot opgetrommeld met een zwaardere motor. Coos had zich inmiddels al brommend en grommend in zwembroek gestoken. Gewapend met duikbril, snorkel en keukenmes was het aan hem de taak in dat onbeschrijfelijke vieze groenbruine water te duiken om het stuk touw uit de schroef te snijden.  Gelukkig had ie maar twee duiken nodig om alles verwijderd te krijgen. Hij wist niet hoe snel hij onder de douche moest duiken om de rioollucht van zich af te wassen. In de tussentijd probeerde ik in mijn beste italiaans (wat niet verder reikt dan "ciao", "gracias" en nog een paar van dat soort algemeenheden) en met een glimlach die op mijn gezicht gebeiteld leek te staan, de tijd te overbruggen totdat de vissersboot kwam. En ook Tico droeg een charmant steentje bij aan de ongemakkelijke situatie; zwaaien en lachen naar het "publiek" op de kade.

Met een schroef die weer kon draaien en een vissersbootje met behoorlijk wat PK's werden we in een poep en een scheet losgetrokken. Gelukkig! Maar ja, we moesten nog wel steeds diesel tanken. Ongeveer 10-20 man op de kade vertelde ons hoe we het beste een beetje in de buurt van de slang konden komen. Met de punt naar de kant en met behulp van weer een ander -nog kleiner- vissersbootje werd onze achterlandvast aan weer een ander vissersbootje vastgeknoopt. De dieselslang werd zo ver als mogelijk uitgerold en haalde net aan onze dieseltank. We konden tanken.

Opvallend was dat gedurende dit 2-uur durende spektakel gen van de Sicialianen een oordeel over ons "stomme Hollanders" had geveld. Nee, wij waren gewoon 2 mensen met een kind in een lastige situatie en die mensen moesten geholpen worden. Daar kunnen de veelal "beste-stuurlui-staan-aan- wal-Hollanders" misschien nog iets van leren.

Opvallend was ook dat taalbarrieres leken weg te vallen; de Sicilianen spraken geen woord Engels/Duits/Frans en wij spreken -helaas- ook maar zeer beperkt Italiaans. Dit was echter geen enkele belemmering in de samenwerking. De  bereidwilligheid over en weer voerden de boventoon.

Al met al een verdomd vervelende en vooral vieze belevenis die met de hulp van al die vriendelijke, onbaatzuchtige Sicilianen vlot tot een goed einde kon worden gebracht. Volgetankt en weer een ervaring rijker gingen we op weg richting Favignana; het vertrekpunt richting Sardinië. Het was ca. 150 mijl varen richting Favignana, oftewel een nacht doorvaren. De zee was rustig, de moror snorde en we hadden tijdens de wacht om beurten volop gelegenheid tot schrijven, mails typen en mijmeren.  Zo relaxed zouden alle nachttochten moeten zijn.....