Op 12 januari 2002 hebben we Ben uitgezwaaid; hij vloog met een grote Boeing via Tobago naar London om aldaar over te stappen op een vlucht naar Amsterdam. Het was gek om opeens met z'n drieën te zijn. Het was leeg zonder Ben en tegelijker- tijd was het goed om het weer "slechts" met elkaar te moeten doen. Alhoewel, "slechts" met elkaar. Daags na het vertrek van Ben arriveerde ook de Exuberance in de Lagoon van St.George, de hoofdstad van Grenada , en alras sloot ook de Anja K. aan met daarop Ernst en Marlies. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. En dat werd het credo voor de weken die volgden.

Handje klap

Vanuit de Lagoon van St. George hebben we met z'n allen met een taxibusje een toer over het eiland gemaakt. Een gedenkwaardige dag in meerdere opzichten. Want voordat we eindelijk vertrokken waren, moest er eerst een verbaal robbertje gevochten worden met de taxichauffeur. Aanvankelijk hadden we de dag ervoor prijs- en route- afspraken gemaakt voor 8 personen. Toen wij echter bij het taxibusje aankwamen met nog een groep Duitsers (10 man sterk)  in ons kielzog die niet bij ons "hoorden", maar ook een toer wilden maken, rook de chauffeur geld. Hij wilde ons met z'n allen in zijn busje proppen en op die manier 2x geld vangen (en vermelding in het Guinness Book of Records voor het volproppen van een taxibusje?): van die Duitsers én van ons. Bij het horen van dat idee, gingen mijn haren al direct rechtovereind staan en schoot de ergernis door mijn lijf. Gelukkig dacht onze gehele groep er zo over, maar ja, de taxichauffeur hield aan dat er "met gemak 20 man inpaste". Dat wij dat gewoonweg niet wilden, bereikte zijn hersenpan niet. Na veel getouwtrek en babylonische spraakverwarringen waren we niet tot een nieuwe afspraak gekomen en zochten wij ons heil bij een ander taxibusje. Het barst ervan op Grenada, dus op toer zouden wij gaan. Taxichauffeur nr. 2 had de discussie met Taxichauffeur nr. 1 van een afstandje beluisterd  en bood vol goede moed zijn diensten aan. En dus kropen we met z'n achten in zijn bus, opgelucht dat we nu eindelijk konden gaan. Ernst checkte nogmaals de gemaakte prijs- en route- afspraken en wat bleek........ Ook Taxichauffeur nr. 2 had een ander geheugen dan wij, want hij sprak opeens over een kortere route of een hogere prijs voor de -naar onze mening- oorspronkelijke route. We hebben er geen woorden meer aan vuil gemaakt of energie aan verspild en zijn weer uit de taxi gestapt. Dit schoot niet echt op (en dat is een understatement). Het Franse temperament van André kwam in alle heftigheid naar boven: het woord "Merde" viel om de seconde, met demonstratieve armgebaren uitte hij zijn ongenoegen en wat hem betreft hoefde het allemaal niet meer. Na wat sussende woorden van dees en geen, gingen we toch op zoek naar weer een andere taxi. Langs de weg hebben we een Taxi nr. 3 aangehouden, onderhandeld en binnen 5 minuten was een glasheldere deal een feit. Voor de 3e keer kropen we met z'n allen in een taxi, zetten ons over de plastic stoelbekleding heen (lekker plakken met ons warme lijf), en gingen op weg.

Keith, de taxichauffeur, heeft ons het halve eiland laten zien, heeft veel verteld over de bevolking, de geschiedenis en de natuur. Op een specerijenplantage is ons alles verteld over nootmuskaat (hét produkt van Grenada), cacaobonen, anijs en anderssoortige kruiden.  Daarna was ons doel zwemmen bij de Seven Sister's Waterfall. Bij leen okale snackbar hebben we take-away food en flesjes drinken meegenomen: we zouden onze lunch gebruiken bij de watervallen. Dat we om bij die watervallen te komen eerst nog een half uur via een glibberig paadje vrij steil naar beneden moesten klauteren, was Taxichauffeur Keith even vergeten te vertellen. Maar de survivaltocht door het natte regenwoud met een doos eten, een doos drinken, op verkeerde schoenen (ze waren ooit wit!) en Tico bij Coos op de heup, was de moeite waard: een schitterende waterval, glashelder en ijskoud water, veel zwemplezier en natuurlijk de lokale lunch.

Hoewel de Lagoon van St. George goed beschut is, wilden wij liever naar een wat meer idyllische ankerbaai: een baai met een strandje zodat Tico lekker kon zwemmen en spelen.

Op de zeiltocht naar deze baai, Prickley Bay, hadden we "onverwacht" gasten mee: de luitjes van de Exuberance wilden heel graag een keer meezeilen op onze boot en Coos wilde heel graag een keer zeilen op hun gloednieuwe X-4. Aldus werd eerst op de CANDIDE gezeild. Vervolgens ging iedereen, behalve Tico en ik, met de taxi terug naar St. George om de Exuberance "om" te varen. Twee volstrekt verschillende boten met volstrekt verschillende zeileigenschappen, maar de CANDIDE heeft het er lang niet slecht vanaf gebracht.

Party-time!

In Prickley Bay zijn we ruim 1,5 week gebleven en eigenlijk hebben we die tijd alleen maar feest gevierd. Debbie en Karl lagen hier al met hun Turkse Gület, Shameeza, en sloten zich aan bij ons spontaan ontstane gezelschap. Elke avond was er wel een borrel op één van de boten en de rumpunch en champagne vloeide rijkelijk. De muziek ging zo hard als mogelijk en er werd volop gedanst op kuipbanken en op het voordek al slingerend aan de genuaschoten. Feest, Feest, Feest. Het bleef feest. Want was er geen borrel op een boot, dan organiseerden we wel een BeachBBQ. En als we niet gingen barbequen, dan sloten we aan bij de Happy Hour van de Marina Bar: 2 rumpunch voor de prijs van één. Omdat op enig moment de Sailregatta van Grenada was, speelde er ook nog een steelband bij de Marina Bar en konden we op vaste grond dansend uit ons dak gaan. FEEST, FEEST, FEEST! Zo zullen we ons deze tijd in Grenada altijd herinneren.

Overigens heeft Tico grootse dansaspiraties; zodra hij muziek hoort en ons wat mee ziet wiegen op die muziek, staat hij al te springen en te draaien met z'n heupen. Met een stoere zonnebril op zijn neus, is ie net Stevie Wonder. Met die muzikale gevoel moeten we wat doen?!

Even voorstellen:

De groep, bestaande uit Candace & André + kids, Ernst en Marlies, Debbie en Karl en wij dan, mixten geweldig met elkaar. Bijzonder is het dat deze mensen allemaal een volstrekt andere achtergrond hebben, een volstrekt ander "verhaal" en een volstrekt ander reisdoel. In het "gewone" dagelijkse leven zouden we deze mensen nooit hebben leren kennen.

Debbie en Karl, een jong stel met een ondernemende geest. Een paar jaar geleden hebben ze een Turkse Gület (Shameeza genaamd) in Turkije gekocht met als doel deze naar Curacao te varen om er daar een business in daycharters mee op te zetten. Met ontzettend veel lef en creativiteit en met nauwelijks nog een cent te makken, zijn ze bijna op hun uiteindelijke bestemming: het Spaanse Water te Curacao. En dan zijn ze er eigenlijk nóg niet, want dan moet de boot geschikt gemaakt worden voor die daycharters. Een lange weg te gaan, maar we weten zeker dat het ze zal lukken. Alle respect en veel bewondering voor hen!

Ernst en Marlies, beiden midden dertig, hebben in Nederland hun banen opgezegd, hun huis verhuurd en zijn als opstappers (bemanning) met een Amerikaanse zeilboot de Oceaan overgestoken. Aanvankelijk zouden ze vervolgens als niet betaalde delivery-scippers een Australische boot,  via het Panamakanaal naar de Fiji-eilanden zeilen. Maar, soms kan het verkeren in het leven en moet je je plannen kunnen en durven aanpassen. Marlies bleek zich niet veilig te voelen op de Anja K. en zag het daarom niet zitten om weer een grote oversteek te moeten maken (The Pacific, 3000 mijl! en dan heb ik het nog niet over het zware traject via Colombia náár het Panamakanaal toe). Durven uitkomen voor je twijfels, durven uitkomen voor je angst is ook lef hebben! Zij vervolgen binnenkort hun sabbatical trip met het vliegtuig via Seattle naar Australie naar Thailand en dan weer naar Nederland.

En ja, Candace & André: onze vrienden vanaf Zuid-Spanje. We lijken niet los van elkaar te komen, want vermoedelijk varen we gezamenlijk tot aan Bermuda. Dan zullen onze wegen zich echt gaan scheiden: zij varen hun boot dan naar New York, waar wij weer koers zetten naar de Oost, de Azoren. Maar tot het zover is, beleven we veel leuke momenten met elkaar!

Trinidad, here we come!

Op 28 januari lichtten wij in de namiddag ons anker en begonnen we daadwerkelijk aan onze eerste Caraïbische zeiltocht met z'n drieën. En direct betrof het een nachtelijke zeiltocht en wel naar Trinidad. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik behoorlijk zenuwachtig was. Alle voorzorgsmaatregelen die getroffen konden worden, werden getroffen. Het avondeten (good old Macaroni) was al klaar en hoefde op zee dus alleen nog maar wat opgewarmd te worden, mijn zeeziektepil had ik ruim op tijd ingenomen, zwemvesten en lifelijnen lagen klaar en de wind kwam uit de goede richting nl. schuin van achteren.

Uit voorzorg had Coos twee riffen in het grootzeil gestoken en de genua half uitgedraaid. En dat was niet voor niets, want het waaide behoorlijk door! De windmeter is niet onder de 25 knopen (= windkracht 6) geweest. De golven waren  nog behoorlijk hoog, maar maakten het -omdat we een lekker vaartje hadden- niet oncomfortabel. De maan scheen haar bundel van licht op de CANDIDE en bleef er de gehele nacht bij. Ondanks deze goede randvoorwaarden bleef ik zenuwachtig en kon ik maar moeilijk ontspannen. Slapen was al helemaal uitgesloten. Coos wilde mij niet alleen laten in de kuip en heeft dus ook maar heel weinig geslapen. Maar ach, één nachtje slaap kunnen wij jonge, gezonde mensen wel missen. Tico heeft de gehele overtocht als een roos geslapen alsof het een nacht was als alle andere.

De "ingang" van Trinidad, waar wij rond zonsopgang aankwamen, deed ons denken aan de Waddeneilanden. Je moet nl. tussen het hoofdeiland en een klein eilandje, de Drakenmond genaamd, doorvaren en in deze Drakenmond staat veel stroming. In ons geval stroomde het water "uit de mond" de zee op en werden de golven in de mond geblazen. Dit gaf een heel gek verschijnsel; het leek net of er kuilen in het water zaten en we slingerden ons er een weg doorheen. Dit gaf het slot van onze tocht nog wel een spannend tintje. Eenmaal erdoorheen, was het water vlak, was de wind weg en konden je naar links richting Chaguaramas afbuigen.

En in Chaguaramas, Trinidad, zou het allemaal gaan gebeuren........

TERUG NAAR LOGBOEK