Bermuda, weer een mijlpaal in onze reis. Alvorens we ons geestelijk écht bezig gaan houden met de oversteek naar de Azoren, gaan we een week genieten van Bermuda. 

De eerste indruk van het eiland is geweldig positief. Iedereen is zo buitengewoon vriendelijk, een verademing na de wat sjacherijnige Caraïbische eilanden. Het eerste contact met de havenauthoriteiten was al, ik zou bijna zeggen schrikbarend positief. Via de VHF werden we vriendelijk en gastvrij de haveningang binnengeleid. Ook de douaneprocedure verliep zonder machtsmisbruik en overbodige papierverspilling. Vervolgens werd de dockmaster, de havenmeester, voor ons geroepen, welke een prachtige plaats voor ons arrangeerde met de verzekering dat zodra het weer rustiger was (het waaide tenslotte nog steeds een dikke 30 knopen in de beschutte lagune) er voor ons een plaats in Captain Smokes Marina zou zijn, naast de Exuberance. 

Bij Marina denk je al gauw aan een haven met steigers. In Bermuda is het wat anders georganiseerd. Kriskras door de laguna, aan de kant van St.Georges, zijn verschillende aanmeerplekken. Danwel langszij een kade, danwel bij de dinghyclub, danwel in Captains Smokes Marina, een marina met slechts 6 stern-to aanlegplaatsen. Maar de sfeer is vriendelijk en het systeem verrassend georganiseerd.  

We moesten de eerste dagen wat wennen aan de kou. Nou ja, kou? Met 20-22 graden was het nog steeds goed toeven, maar als de zon achter de wolken verdween, voelde het voor ons doen behoorlijk fris aan.

De dag dat we vol goede moed in ons t-shirt naar Hamilton, de hoofdstad van Bermuda togen, moesten we daar alras warme truien kopen, want zonder was het gewoon té koud. Niet dat we dat kopen van die truien erg vonden. Integendeel, we hebben voor ons drieën prachtige sweaters gekocht waarop de naam van het eiland trots pronkt. 

Bermuda is het eiland van Candace. Vanuit haar voormalige werk is zij veelvuldig op het eiland geweest en de Bermudiaanse klanten vanuit haar toenmalige professie, zijn inmiddels goede vrienden van de Lau-Hansen's. En zo ook werden wij vol enthousiasme aan David & Val en Chris en Catalina voorgesteld. Het wordt een beetje saai, maar wederom bijzonder vriendelijke en hartelijke mensen. 

Met Chris en de Lau-Hansen's zijn we een stuk gaan varen met zijn 40ft motorboot in de lagune van Hamilton en tussen de riffen aan de noordkust van Bermuda. Prachtig om het eiland vanuit die bevoorrechte positie te zien. De lagune van Hamilton ligt vol met kleine schiereilandjes waarop prachtige huizen staan met schitterend onderhouden tuinen. 
Alles is goed onderhouden, de infrastructuur met openbaar vervoer en voorzieningen is efficient georganiseerd. De bevolking is vriendelijk, gastvrij en hulpvaardig. Het feit dat iedereen die op dit eiland woont, redelijk welvarend is (varierend van Jan Modaal totaan puissant rijk) zal hier allemaal in grote mate aan bijdragen. Ons beviel het. Zelfs na een jaar zeilen zijn we nog "luxe-dieren". Of beter, mensen die het best even zonder luxe kunnen leven, maar als de luxe zich dan weer in volle hevigheid aandient, er ook ongelofelijk van genieten. 

Met David & Val en de Lau-Hansen's zijn we uit gaan eten bij de lokale Italiaan. Een gezellige en geanimeerde avond met volop verhalen over de viskunsten van David (mega-tonijn, blue marlin, wahoo). Daarover later meer.

Maandag 6 mei was de dag dat ons bemanningslid, neef Harm, aan zou komen op Bermuda. Een welkome opstapper die na ons voorstel (ca. 2 maanden geleden) om mee te varen binnen 24 uur vol enthousiasme een JA terugzond over de glasvezelkabel. Dat beloofde veel goeds. Hij arriveerde met een grote en een  kleine rugzak, die volgens zijn zeggen voornamelijk gevuld waren met cadeautjes en goodies voor ons...... En de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat ie daarmee nauwelijks had overdreven. 

Dank aan iedereen die al dat geweldigs hebben meegegeven. De cadeaus varieerden van drop tot pindakaas, tot chocolade, Old Amsterdam (záálig) en nog veel meer lekkers. Maar ook de tijdschriften hebben we verslonden: de Privé en de Weekend als eerste, maar ook Opzij en Psychologie waren welkome leeskost. Tico plakt enthousiast zijn plakplaatjes met vrije expressie, hetgeen hetzelfde betekent als dat ie ze lukraak plakt en zich niet houdt aan de "voorgeschreven" vakjes en lijntjes. Maar ach, dat mag de pret niet drukken. De rose/paarse verjaardagskaarsjes en kleurige lampjes leuken al dit cadeauplezier passend op.

Want ja, dinsdag 7 mei was mijn verjaardag!!! Vierde ik deze gebeurtenis vorig jaar nog in Portoroz, Slovenië. Dit keer had ik een bijzondere verjaardag op Bermuda. Voor de happy hour hadden we wat zeilkennissen uitgenodigd, alsmede de vrienden van de Lau-Hansen's. Zoals het een goede traditie is bij de Keijser's werd natuurlijk ook de BBQ opgepord. Alleen dit keer niet voor saté, als wel voor echte onvervalsde Amerikaanse hamburgers. Ook lekker, nietwaar?!

Inmiddels had David, de viskoning, alle mannen (de jagers) uitgenodigd voor een vistrip de volgende ochtend. Harm maakte graag van de uitnodiging gebruik. Coos wees 'm met pijn in zijn hart af. Hij had beloofd met mij naar Hamilton te gaan om een passend (gouden) verjaardagscadeau te kopen. Een poging hem op andere gedachte te brengen, hielp niets. Een man een man, een woord een woord. 

Woensdagmiddag kwam Harm vervolgens thuis met zijn buit (verdeeld over alle jagers uiteraard): een paar flinke moten wahoo. Tijdens de trip hadden ze twee flinke wahoo's gevangen, elk wel tegen de 10 kilo zwaar. De buit die Coos "gevangen" had, blinkte, glinsterde en fonkelde aan mijn oren: prachtige gouden oorbellen. Zo wil ik altijd wel jarig zijn!!!

De dag van vertrek naderde. Oorspronkelijk hadden we bedacht om op donderdag 9 mei te vertrekken. Maar een wijds uitgestrekt hogedrukgebied had bezit genomen van Bermuda en haar omgeving. En dit betekent: geen wind. 

In het internetcafé, of beter de internetkerk, werden de laatste 5-daagse voorspellingen op het scherm getoverd. Het zag er rustig uit: weinig wind en een rustige zee. We zouden niet eeuwig kunnen wachten op het perfecte weer en dus legden we onze vertrekdatum vast op vrijdag 10 mei. 

De dag hieraan voorafgaand werd besteed aan de laatste noodzakelijke voorbereidingen bestaande uit het inslaan van verse produkten (vlees, groente, fruit en brood), het prepareren van de boot (gebroken genuaval in ere herstellen, solid repair van de autopilot, etc.) en het voltanken met diesel. Niets is goedkoop op Bermuda en dus ook de diesel niet. Maar als we voldoende schepen konden verzamelen om in totaal minimaal 800 liter diesel af te nemen, konden we taxfree diesel tanken en dat scheelde al snel de helft van de prijs. Coos zette een lobby op en snel had hij zo'n 6 geïnteresseerde boten gevonden. De dieselwagen kon besteld worden. Ook dat kon van het lijstje weggestreept worden. De laatste was draaide zijn rondjes in de machine van de wasserette en we waren klaar voor vertrek. 
Dit betekende echter ook dat we nu écht afscheid zouden moeten gaan nemen van de Exuberance, afscheid nemen van onze vrienden Candace & Andre + kids, met wie we inmiddels al 8  maanden opvaarden. Zij zouden naar huis zeilen, zijnde New York en wij zouden naar huis zeilen, zijnde Europa. 
's Avonds de laatste moten wahoo op de BBQ gegooid, en maar weer een fles champagne geopend. Niet om iets te vieren dit keer, maar juist ter afscheid. Op de boot had ik wat typische Hollandse hebbedingetjes verzameld als afscheidscadeau voor onze vrienden: Willem en  Maxima- servetten, drop voor de kinderen en een pak chocolade- hagelslag voor het gezin. En zij kwamen met een prachtig houten boerderijhuis voor Tico aan zetten. Voor Coos hadden zij een kist Cubaanse sigaren gekocht (en dat is heel wat voor non-smoking Americans)

De volgende ochtend, 11.00 uur, was het zover. Afscheidskussen, afscheidstranen en de trossen werden losgegooid. De Exuberance met haar bemanning werd alras kleiner in het gezichtsveld. Snif.

Bye Bye, beautiful Bermuda. Azoren, here we come!!!!

TERUG NAAR LOGBOEK