Cruisen met de CANDIDE in Bretagne, door Paul Mantje!

Hier een kleine bijdrage van een opstapper, die na een heroische tocht van Gibraltar naar de Canarische eilanden nu even lekker gaat coasthoppen in Bretagne.

Aangekomen in de haven van La Trinite sur Mer was het eerst nog even likkebaarden bij de gigantische trimarans die daar lagen, waarmee de Fransen hun eigen Formule 1 zeilcircuit zeilen. Geweldig om te zien. Ik las laatst dat het record voor zo'n ding op 40 knopen is gebracht, echt gigantisch hard gaat dat. Na een gezellig weerzien met Coos, Martine en Tico
en even lekker bijkletsen zijn wij direct de volgende dag vertrokken naar Ile Douat, een eilandje voor de kust. Samen met de Lau-Hansens, die ik nog ken van Gibraltar, en die nu een boot hadden gehuurd om vakantie te vieren en mee te varen.

Al in no time was er tumult aan het dek, wat bleek, de Lautjes hadden ingekocht en een gigantisch elastiek aan dek gebracht,
waarmee van grote afstand waterballonnen konden worden afgeschoten. Dit was een probleem voor Candide en crew, want A, wij hadden geen elastiek, B de Candide vaart leuk, maar lang niet zo snel als het X-jacht van de Lautjes. Dus dit moest opgelost worden met veel manouvreren, maar we moeten toegeven, ze hadden een paar voltreffers. Probleem voor hun was wel dat wij nog een week te tijd hadden om elders onverwacht en sneaky terug te slaan.

Ile Douat heeft een geweldige baai aan de oostkant met een heel mooi strand, dus dat werd de plek om te ankeren. Gelukkig lag maar de helft van de haven van Trinité in deze baai, dus het was gezellig druk. Een nadeel van deze waters is dat het water (Atlantic) in verhouding zo koud is, dus die verpeste Caribiengangers van de Candide waren met geen stok het water in te rammen, watjes.

De volgende dag was het weer wat minder, beetje miezeren, dus rond het eiland gezeild en voor het haventje aan de mooring om het eiland te verkennen. Het is echt zo'n vakantie-eiland, verder is er niets. Om hier nu twee weken op de camping te staan, leek mij wel wat lang.

De volgende dag, naar Belle-Ile. Het echt waar, dat eiland is mooi. Het begint al bij het haventje, waar een gigantisch groot, oud fort staat, waaronder je afmeert. Geeft een hele aparte sfeer. Verder was het haventje heel bedrijvig, met allemaal plezierjachten op zoek naar een plekje (ook Bellle-Ile is een populaire zeilbestemming, en terecht), maar ook met veerboten die af en aan voeren, veel met dagjesmensen van het vaste land.
Het stadje (La Palais) is ook bijzonder mooi, leuke huisjes met leuk beschilderde gevels (ook rose), veel leuke straatjes, heel schilderachtig.

De volgende dag met de Lautjes fietsen gehuurd en het eiland verkend, dit viel qua fietsen af en toe best tegen, want stijgingspercentages van 10 % waren voor mijn gevoel geen uitzondering. Maar het was de moeite waard, want het eiland is mooi. Groen, bloemen, heuvelachtig, mooie rotskusten en andere
leuke plaatsjes, met droogvallende bootjes, een heel leuk en gezellig gezicht.

De volgende dag weer naar het vaste land, want er werd slecht weer verwacht en het was niet handig voor mij om vast te zitten op een eiland, omdat er ook weer een trein te halen was. Dus een lekker lange dagtocht naar Lorient.
Heerlijk gezeild, voor je het weet ben je er al weer. Gemeerd in St. Catheriens, maar dat was wel een wat stille kant van de baai, dus de volgende dag Lorient zelf in met de boot. WIj vielen met onze neus in de boter, want er was feest in Lorient.  De stad was een week lang gastheer van een Keltisch muziekspektakel, met wel 4500 optredende artiesten. Dus overal op straat bandjes, met altijd een doedelzakespler, een viool of een fluit. Voor de rest gemixt met gitaren, drumstellen, hardrock, noem maar op. En echt, hoewel ik nooit dat soort muziek zou opzetten thuis, klonk het hier in Lorient extreem gezellig. Op mijn afscheidsavond met Coos tot 02.00 uur in de stad rondgehangen en zwijmelend naar mooie vrouwen met viool zitten kijken en luisteren naar voor ons onbegrijpelijke liedjes.

En toen was de week al weer om, veel te kort natuurlijk, maar wel erg gezellig. De gastvrijheid  aan boord van de Candide was groot. Dus Coos, Martine en Tico, bedankt voor alles, het is weer heel goed bevallen.

Nog even over de waterballonnen, onze wraak op de Lautjes was groot, en op een mooi moment, toen zij zich niet konden verdedigen, hebben zij de volle laag gekregen. Het gaat er niet om hoe je wint, als je maar wint.

Gegroet Paul.