Bretagne, nog even vakantie!

Vrijdag, 2 augustus, is het weer FEEST. Weer een weerzien. En wel met onze goede zeilvrienden: de Lau-Hansens (door ons ook wel gekscherend de Slow-Hansens genoemd, maar misschien is dat uit "afgunst" omdat zij altijd in een snellere boot varen dan wij??). Voor de ARC hebben we ze ontmoet in Zuid spanje. Vervolgens hebben we maar liefst 8 maanden met elkaar opgevaren. In Bermuda gingen zij linksaf naar de US en wij rechstaf naar de Azoren.

Soto en champagne!

Coos heeft zich met ziel en zaligheid gestort op het bereiden van een onvervalste Keijserlijke Soto, de Indonesische maaltijdsoep waar Candace, Andre, Kevin en Matthew helemaal gek van zijn. Al vanaf 15.00 uur stijgen de meest heerlijke etensgeuren op uit de kajuit. Mijn eetlust wordt hierdoor behoorlijk opgewekt en met slechts een ijzeren wil en discipline weet ik van de pan soep af te blijven (OK, slechts even gesnoept met een klein stukje stokbrood...).

Rond 18.00 uur krijgen we een SMS dat ze er bijna zijn, sterker nog, dat ze er over 5 minuten zijn....... Dat kan niet! Ze zouden pas rond 19.30 uur aankomen! Ik loop nog in een onogenlijke huisbroek rond en mijn haar zit vreselijk. Tico's speelgoed ligt nog door de hele boot en Coos is nog in een diepe siësta verzonken. Maar, ze maken geen grappen. Van ver horen we ze al aankomen lopen over de steiger (gelukkig liggen we aan het einde, dat geeft ons nog enige speling).

Ook dit weerzien is fantastisch!! En om dit te vieren knalt er uiteraard een champagnekurk. Een sportvisser op de kade kan nog net wegduiken, anders had ie 'm om z'n oren gekregen. Oeps, sorry! Twee flessen champagne, een bijna lege pan Soto en vele hilarische momenten later, hijsen ze zich omhoog om bepakt en bezakt met koffers en reistassen koers te zetten naar hun -gehuurde- boot.

De ongemakken van een charterboot!

De volgende dag zijn zij druk met het eigen maken van de boot: het ruikt in de kajuit ontzettend naar sardientjes (JEK), de waterpomp lekt zodanig dat de bilge (zeg maar, de kelder) bijna overstroomt (BAH), de beddelakens passen niet en hand- en theedoeken ontbreken. Het schakelvermogen van de charterzeiler wordt danig op de proef gesteld, maar gelukkig kunnen ze de waterpomp zelf repareren (scheelt wachten -in het weekend- op een monteur van X-yachts), geurkaarsen bieden enige soelaas in het verdrijven van de visluchten, beddelakens passen nog steeds niet en hand- en theedoeken worden voor eigen rekening aangeschaft. Candace krijgt nog een extra "tegenslag" te verwerken: als rechtgeaarde GSM-, laptop- en internetverslaafde, hoort ze van ons dat Frankrijk niet of nauwelijks "gezegend" is met Internetcafé's en haar GSM is niet compatible met onze laptop. SLIK! Hoe gaat ze dit overleven????

Matroos Paul

Zaterdag, 3 augustus,  warmen we rond 20.00 uur het restje Soto op en knalt er weer een champagnekurk. Paul is gearriveerd: alle reden voor een feestje. En dus wordt het weer een late, maar gezellige avond.

Oorlog!

Op zondag gebeurt dan eindelijk waar iedereen voor gekomen is: we gaan zeilen! Het is schitterend weer: een strakblauwe hemel en een licht windje, kracht 3. Rustig aan glijden we over het gladde water richting het 8 mijl verderop gelegen Ile Douat. We zijn helemaal in "flow", totdat we worden opgeschrikt door een klap tegen de romp. Verschrikt kijken we alledrie met een vragende blik in onze ogen op: wat was dat? Schuin achter ons zeilt de Kerukera (charter X-yacht van de Lau-Hansens). Drie man op het voordek met van alles in de weer. Wat gebeurt daar? Plof! Een projectiel plonst 1 meter naast de CANDIDE in het water. Potverdorie!! We worden bekogeld met waterballonnen die vanuit een heuse katapult worden afgeschoten! Kevin, Matthew en Candace hebben reuze pret, maar vooralsnog hebben ze (nog) geen voltreffer. Paul gaat achter het roer en volgt de manoeuvreer- instructies van Coos op. Ondertussen pijnig ik mijn hersenen waar ik toch ook al weer die op Bermuda gekochte waterballonnen heb gelaten???? Uiteraard heb ik die Tico-veilig opgeborgen, maar waar ook al weer? Vanuit de kuip hoor ik verschillende kreten en ik maak er uit op dat of Paul of Coos vol geraakt is. Ineens weet ik de secret hiding place en binnen luttele seconden heb ik een paar ballonnen gevuld met water. Coos posteert zich op het voordek (strategisch slim hebben we de CANDIDE zo gemanoeuvreerd dat wij achter liggen) en gooit met welgemikte werpen de ballonnen naar de Kerukera. Over en weer liggen we voor dan wel achter de Kerukera, we gaan overstag, maken een gijp, gaan tegen de wind in liggen. We doen er alles aan om buiten het schutsveld van de ... te blijven of onszelf anders  zodanig te positioneren dat we niet geraakt kunnen worden, maar hen wel kunnen raken. Over en weer plonsen de ballonnen in het water en over en weer hebben zij danwel wij voltreffers. Een andere boot vaart op enig moment tussen ons door (gevaarlijk) en begrijpt niet waar wij mee bezig zijn; ogenschijnlijk stoïcijns zit hij aan de helmstok in de kuip, totdat hij een ballon overkrijgt..... OEPS!!!

Uren later (waar volwassen, weldenkende mensen wel niet druk mee kunnen zijn) zijn de ballonnen (zo goed als) op en leggen we de schepen weer op koers naar onze bestemming: de ruime ankerplaats bij Ile Douat.

De beschutte baai en het mooie zandstrand doet bijna Caraïbisch aan, ware het niet dat de palmbomen verruilt zijn voor een duinenrij. Ook liggen er wel 5x zoveel boten voor anker als in een gemiddelde baai in de Carieb. Maar verder voelen we ons in het absolute paradijs.

Oesters en champagne!

Het avondmaal wordt genuttigd op de Kerukera. Uiteraard gaat er weer een fles champagne open en de liefhebber doet zich tegoed aan verse oesters. Vooral Paul blijkt een fijnproever te zijn; hij laat zich het potentieverhogende slijmerige beestje goed smaken (vrouwen, pas op!),  terwijl ik me beperk tot de knisperige pizzacrackers.

Elke dag, anderhalve week lang, hebben we lol gehad en lekker gegeten en gedronken. We hebben fietsen gehuurd en fietsend Belle Ile ontdekt. We hebben heerlijk gelunched in een op het platteland verscholen creperie met geweldige speel- mogelijkheden voor de kinderen. We hebben mosselen en zeeslakken geplukt voor het diner. De mannen hebben gevoetbald op het strand. Sommigen hebben gezwommen in het Atlantische water (Brrr, koud hoor!). We hebben Tico's verjaardag (vervroegd) gevierd met slingers, ballonnen, taart en cadeaus. We hebben op het dek gedanst (Girlpower met Anastacia!) tot schaamte van 13-jarige Kevin (he Mam, stel je niet zo aan). We hebben ruzie gemaakt met Frans-Keltische muzikanten die van geen ophouden wisten (tot half zes 's ochtends) met hun bongo-geroffel, vioolgehuil,  gitaargetokkel en doedelzakmuziek op slechts 1 meter náást de boot (God, wat was ik buiten mezelf van woede! Het woord woede drukt eigenlijk nog niet ten volle uit hoe boos ik was). 

Afscheid....

In Lorient hebben we afscheid genomen van Paul. Na 1 week zeilen mocht hij zich verdiepen in andere vormen van vervoer. Met de bus, het boemeltje, de TGV en tot slot de auto van zijn vader was hij nog dezelfde dag weer thuis in Monnickendam. Met Paul aan boord is het altijd gezellig! Net als de vorige keer (Gibraltar-Fuertoventura) heeft Paul weer veel tijd doorgebracht in de badkamer: hij rook dan ook altijd lekker! Er is weer wat af gefilosofeerd over de zin en onzin van het leven: werken, kinderen, ambitie, dromen en de liefde. Middels de Tarotkaart weet Paul in spirituele zin welk een liefdesleven hem te wachten staat.....
Tot het grote (on?)genoegen van Candace en Andre heeft hij Kevin en Matthew leren duimfluiten. Te pas en te onpas (nog  steeds) zwelt in Huize Lau-Hansen een fluitconcert aan. Met dank vanuit Amerika!
Weerstechnisch zijn wij wimpies! Als we pal tegenwind moeten varen, varen we niet uit. Helaas voor Paul waaide de wind veelvuldig met krachtje 5 vanuit het Westen. Precies de richting waar we naartoe moesten. En daarom hebben we niet de mijlen kunnen maken, die we aanvankelijk wilden maken en werd het meer een plezierreisje voor een landrot dan afzien en bikkelen op de Atlantische Oceaan.

Op Ile de Croix hebben we afscheid genomen van de Lau-Hansens:  met verdriet in ons hart en tranen in de ogen. Hoe lang zal het duren voordat we elkaar weer zien? Mei 2003 als we naar New York komen of wellicht eerder? De tijd zal het leren, maar zeker is dat we de Lau-Hansens tot dat weerzien ontzettend zullen missen.

De tijd om huiswaarts te keren, is aangebroken.....