La Coruna, Noord-Spanje

Wéér een mijlpaal in ons zeilavontuur. La Coruna, de havenplaats die iedere lange afstandzeiler wel aandoet op zijn weg naar het Zuiden c.q. Noorden. Volgens de cruiserspilot niet echt de moeite waard, behalve dan dat het een goed vertrek- punt (of aankomst) is om de Golf van Biskaje over te steken.

Monotoon motoren in mist en regen!

Op de dag van Inge's vertrek, om precies te zijn op het moment dat haar bus vertrekt richting Santiago de Compostella, liert Coos het anker omhoog in de ankerbaai van Muros. We hebben een weatherwindow om in één keer naar La Coruna te varen: geen wind. En dat is goed, want de heersende wind, evenals langs de Portugese kust, is een Noordenwind en Cabo Finisterre is een beruchte kaap: veelal harde en vlagerige wind met daarbij rare, hoge zeeën. Enfin, het zal voor 24 uur nauwelijks waaien en dus motoren wij in een hele lange dag (90 mijl) naar La Coruna. Natuurlijk zeilen we liever, maar zeilen pal tégen de wind in heb ik na mijn desastreuze zeeziektes in Peniche en Nazaré (Portugal) afgezworen. 
In zekere zin wordt het een deprimerende tocht: motoren, mist en motregen. Sowieso valt het weer ons wel tegen; wij hadden gedacht (gehoopt) hartje zomer volop van de zon te kunnen genieten in de Spaanse wateren. Niets of nauwelijks van dat alles. Ach, misschien zijn we wel verwend geraakt na 6 maanden Middellandse Zee en 6 maanden Carieb waar de zon altijd (bijna altijd) schijnt en de temperatuur niet onder de 25-30 graden zakt......

Goede vibes!

Enfin, La Coruna! Wat een leuke stad, wat een ongedwongen sfeer, wat schoon op straat, wat een verrassing! Ja, de (oude) haven is een rotzooitje met schuine, gammele steigers. En ja, de mooringboeien worden misbruikt om afgedankte steigerstukken aan vast te binden (wordt een "hangplek" voor meeuwen). Máár, het is slechts een klein stukje lopen, via een prachtige boulevard, naar het centrum van de stad. In dit centrum is een gloednieuwe haven aangelegd en die ziet er werkelijk schitterend uit. We willen er graag liggen, ware het niet dat alle plaatsen gereserveerd zijn voor Cutty Sark-boten; een evenement dat eind juli plaatsvindt (een soort Sail, maar dan kleinschaliger en met een race).

Na één mislukte poging tot ankeren (in heel diep water met veel rotzooi op de bodem) knopen wij de boot aan een mooringboei. Om ons heen zijn alle nationaliteiten vertegenwoordigd, waaronder een paar Nederlandse vertrekkers; zij hebben het avontuur vóór zich en wij zijn op weg naar huis. "Het is te zien dat jullie een lange reis hebben gemaakt", zei eentje. Hoezo, het is te zien? We hoopten niet dat we inmiddels getransformeerd waren in zeezigeuners; onverzorgd en verlopen...... Gelukkig voor ons waren het de visstaarten (Coos' jagerstropheeën) die deze uitspraak ontlokt had.

La Coruna is ons vertrekpunt om de beroemde en beruchte Golf van Biskaje over te steken naar Zuid-Bretagne. Beroemd en berucht om het zware weer dat er in die Golf kan woeden; een verzamelplaats van depressies. Het stormt er veelvuldig en de zeeën bouwen zich onevenredig hoog op, omdat al het water van de Atlantische Oceaan zich, geholpen door het Continentale Plat (oceaan is eerst héél diep en opeens "relatief" ondiep)  in die Golf moet persen. Goed en rustig weer is dus essentieel.

Wikken en wegen!

We worden geteisterd door hoofdbrekens, twijfels, vele scenario's, plussen en minnen, pro en contra's. Er ligt nl. een weatherwindow voor vertrek dinsdag 23 juli (voor de duidelijkheid: we waren 20 juli in La Coruna aangekomen).

Maar, we kunnen ook een week in La Coruna blijven en dan de Golf van Biskaje oversteken met een extra bemanningslid (Paul; kan wegens werkverplichtingen niet eerder dan eind juli naar La Coruna vliegen). Risico in dit scenario is dat er misschien geen nieuw weatherwindow komt en we een week vast liggen in La Coruna. Bijkomend nadeel is dat we dan misschien niet op tijd in Bretagne zijn om Coos' broer en zus + familie te ontmoeten. 
Voordeel is zijn dat we Cutty Sark meebeleven én een goede kans hebben met een opstapper (meer nachtrust) de oversteek te maken.

We kunnen ook niet wachten op Cutty Sark en de opstapper, maar juist gewoon gaan. Dan zijn we verzekerd van een goed weatherwindow én een familiehereniging in Bretagne. Maar dan missen we de gezelligheid van de Paul (en de extra nachtrust), alsook het Cutty Sark-evenement.

Piekeren, peinzen, wikken en wegen. Het ene moment kiezen we voor het één, het andere moment voor het ander. De ene dag prevaleren argumenten als gezelligheid en nachtrust, de volgende dag het fenomeen "vrijheid" ofwel ons niet opgejaagd laten voelen. En dan weer kiezen we voor niet beslissen. Keuzes maken is hét gespreksonderwerp die dagen; wijntje erbij, sigaar/sigaretje erbij en nog eens alle plussen en minnen van alle scenario's op een rij zetten. Gek worden we ervan en daardoor lijken we te gaan kiezen voor een verlengd verblijf in La Coruna. 

Dinsdagochtend, 23 juli,  besluiten we min of meer onuitgesproken te blijven, maar rond lunchtijd hebben we het er nog maar weer eens over. We ontdoen de kwestie van Cutty Sark, opstapper en familieleden. Alleen het weer en daarmee onze eigen veiligheid zijn criteria. "Als we nu al die keuzes en alternatieven niet zouden hebben. Als we nu alleen dit weatherwindow zouden hebben. Wat zouden we dan doen? Wat zouden we dan beslissen?" Op deze vraag antwoorden we beiden: "Gaan!". 

En daarmee is de definitieve beslissing gevallen. Na 12.000 mijl varen hebben we de ervaring opgedaan dat wachten op beter weer, betere wind, betere swell in een eindeloos wachten resulteert. Als de goede omstandigheden er zijn, moet je deze benutten. Beter wordt het vaak niet, althans niet in de -relatief- beperkte tijdspanne die je hebt. En dan vraag je jezelf af waarom we nu toch zo lang gewikt en gewogen hebben? Ach, een mens wil het liefste al het mooie, leuke en gezellige op een zelfuitgekozen moment. En dat gaat gewoon niet, simpelweg omdat je ingeval van een zeilreis met de wetten van de natuur te maken hebt. En al zijn er mazen in die natuurwet, wij willen geen onnodige risico's nemen. Hoe avontuurlijk, ondernemend en spannend zo'n zeilreis ook is, het element veiligheid en zekerheid staat bij ons voorop.

Coos gaat direct aan de slag met de bootgerelateerde voorbereidende werkzaamheden: motor nalopen, diesel tanken, watertanks vullen. En Tico en ik vertrekken richting supermarkt; lekkere dingetjes kopen om de tocht zo aangenaam en smakelijk mogelijk te maken.

335 mijl voor de boeg!

Om 21.00 uur varen we de haven van La Coruna uit, de stad achterlatend zonder ook maar één foto ervan gemaakt te hebben. Jammer, want de erkers op heel veel gebouwen zijn zo typerend voor deze stad: veel glas, veel roetjes en vast snoeiheet erachter. Jammer, want het stadsplein met haar prachtige kathedraal en schitterend gekleurde bouggainville, geraniums en petunias is zo mooi. In onze herinnering is alles met geur en kleur opgeslagen; we kunnen het slechts met wat woorden delen met het thuisfront.

De overtocht verloopt zeiltechnisch ideaal: gladde zee en halve tot ruime wind 12-15 knopen (krachtje 3-4). De boot maak een gemiddelde snelheid van 5,8-6,0 knopen en dat zonder al teveel geschommel of gerol. In tegendeel, zou ik haast zeggen; veelal voelt het alsof we stil liggen zo sereen glijden we door het water. 

Blinkt de Golf van Biskaje uit door stormachtige weers- omstandigheden, ze blinkt zeker niet uit door een strakblauwe hemel en een verwarmende zon. De gehele overtocht zien we zon, noch de maan. Een dik pak bewolking bedekt de hemel en regelmatig valt er zo'n miezerige regenbui uit. Niks aan.

Drugspatrouille!

Na zo'n 200 mijl worden we 's ochtend vroeg verrast door een laag overkomend vliegtuig, type Twinotter. Al snel hebben we in de gaten dat het gaat om een patrouillevliegtuig van de Franse douane die goed in de gaten houdt welke boten (lees: nationaliteiten) zich begeven naar de Franse terratoriale wateren. Het vliegtuig wil naam en thuishaven van de boot fotograferen, hetgeen bij ons lastig is, daar deze gegevens op de spiegel staan (zeg maar op de kont), verscholen onder de loopplank. Zeker 3 pogingen worden ondernomen: laagvliegend komen ze eerst vanuit de linkerhoek aanzetten, dan vanuit rechterhoek en tot slot recht van achteren. Coos houdt ondertussen Tico in hun "gezichtsveld" omhoog, zodat hij lachend op hun foto zal verschijnen. En hopelijk voorkomen we hiermee een "boarding" van de Franse douane als we op Frans grondgebied zijn. Zeilvrienden van ons (thuishaven Amsterdam) hebben ervaring met zo'n "boarding" nabij Brest: midden in de nacht, vanuit het stikdonker kwam er zonder aankondiging een schip bij hen langszij en voor ze het wisten stonden er 6 douanebeambten bij hen aan boord. Deze lui hebben vervolgens hun boot ondersteboven gekeerd op zoek naar ...... drugs: suikerpotten ondersteboven, meelblikken doorzocht, kajuitvloer open en zelfs de weggestouwde dieseljerrycans moesten tevoorschijn gehaald worden voor een grondige drugscheck. Resultaat (gelukkig): niets gevonden en een onbeschrijfelijke puinhoop achterlatend vertrokken de 6 beambten weer in het donker van de nacht. Tsja, een consequentie van het verschil in drugsbeleid tussen Frankrijk en Nederland.

Pain, Vin et du Boursin, here we come!

Na 2 dagen en 3 nachten zeilen en zonder bezoek van de Franse douane (zal Tico op de foto hebben gestaan?) krijgen we vrijdag 26 juli "land in zicht". De GSM gaat aan en we sturen een SMS naar Coos' broer en zus met onze verwachte aankomsttijd in La Trinité sur Mer in Bretagne, Frankrijk. 

Tijdens het ontbijt staan we stil bij wéér een mijlpaal in ons zeilavontuur: het oversteken van de Golf van Biskaje.
Hoewel veel lange afstandzeilers misschien niet bewust nadenken over een dergelijke oversteek, voel ik me toch gewoon weer "on top of the world".  We hebben wéér gedaan met z'n drieën. Een dergelijk trots (en opgelucht) gevoel heb ik na 12.000 mijl varen nog steeds!