Het "nieuwe leven" is inmiddels 31 dagen oud. We zijn al een maand onderweg en vele indrukken, belevenissen, ups én ook downs rijker.

Het McGyver-denken

De motor (vanaf nu Perky genaamd) doet het weer uitstekend en dat geeft een heel lekker gevoel. Het was de allereerste keer (in 3 jaar tijd) dat ie ons in de steek liet en dat was écht behoorlijk schrikken. Sowieso is het ons opgevallen dat er elke dag wel een "probleem" op te lossen is. Hebben we de ene dag een lekke band met de Explorer (rolls royce buggy voor Tico), de volgende dag begint de waterpomp te lekken en scheuren de fendersokken van ellende kapot. De dag daarna wil het transmitten naar de site niet lukken en weer daarna geeft de radar de geest en heeft de bijboot een gaatje.

In het gewone leven viel het óf niet op dat dingen stuk gingen óf er gingen gewoon geen dingen stuk (en anders ging het pas stuk als wij met vakantie waren......). En áls er dan thuis iets stuk ging,  dan belde je iemand om het te laten repareren of je ging naar de winkel voor aanschaf van het benodigde reparatie-onderdeel of voor een geheel nieuw apparaat.

Op een boot in het buitenland gaat dat niet zo gemakkelijk..... Hoewel we voor heel veel apparaten essentiële reserve-onderdelen hebben meegenomen (voor zover dat fysiek mogelijk is), zul je altijd zien dat er net iets stuk gaat wat je zelf niet kunt reparen,  waar je net niets voor hebt of niets voor kunt krijgen. Bijvoorbeeld het plakken van dat luchtbandje van de Explorer lijkt eenvoudig, maar als je geen pomp hebt om lucht in de banden te krijgen (type autobandventiel) wordt het een ander verhaal. Gelukkig hebben we geen haast, dus de oplossing (het op loopafstand vinden van een tankstation bijvoorbeeld) zal zich op enig moment wel aandienen.

De radar is ook zoiets: voor demontage van de masten (voor vertrek) deed ie het nog en nu na de hermontage geeft ie opeens geen signaal meer. Ik heb Coos al 3x in de achtermast gehesen, we hebben alle al draden doorgemeten, Coos heeft het scherm uit elkaar geschroefd. Tot nu toe heeft het allemaal nog niet geholpen. Blijkbaar was het transportvan Nederland naar Slovenië fataal voor het beestje. Ook hier passen we maar het principe van "loslaten" toe, in de hoop dat de oplossing zich -hoe dan ook- op enig spontaan moment aandient.

En die fendersokken: ik -die toch oog heeft voor het winkelgebeuren- heb nog geen winkel ontdekt die dergelijke beschermhoezen verkoopt.... En ook hier komt wel weer een oplossing voor.

Oftewel het tijdperk van het McGyver-denken is aangebroken: er wordt een groot beroep gedaan op ons zelfdenkend, oplossend en loslatend vermogen. Dat is eigenlijk een grote uitdaging. Problemen zijn vanaf nu dus UITDAGINGEN!

Conditioneel

De weken voor vertrek zijn we hartstikke druk geweest met de laatste voorbereidingen voor vertrek: technisch klaarmaken en reisvaardig maken van de boot, proviandering (denk, naast wat oerhollandse "must haves" zoals bijvoorbeeld gestampte muisjes, hierbij ook aan kleding, boeken, speelgoed Tico etc.), verhuur woning, verhuizen persoonlijke spullen, overdragen administratie en nog veel meer. Ons huis hing vol met to-do-lijstjes en onze gesprekken gingen alleen nog maar over dit onderwerp. Zelfs tot op Schiphol was ik nog bezig de "nog even ditjes" over te dragen aan onze contactpersoon aan de wal, mijn zus Elyn. We waren hard toe aan een beetje rust en nietsdoen.

Zo was het erg verstandig dat Coos' vader de eerste 3 weken meewas. Hij was een onmisbare hulp bij het weer opbouwen van het schip de 1e week, maar ook de weken daarna bleek zijn toegevoegde waarde: hij was Tico's speelmaatje door dik en dun, hij heeft ons verwend met overheerlijke maaltijden (hij heeft de gave om van niets iets lekkers te maken!) en hij was een 3e hand tijdens het zeilen. Maar bovenal is hij gewoon bijzonder plezierig gezelschap.  Zijn aanwezigheid en hulp hielp om de eerste zeilkinderziektes te verhelpen en gaf ons behoorlijk wat ruimte om onze vermoeidheid eruit te laten komen.

Zo had Coos na de 1e week behoorlijk wat hoofd- en spierpijn. Ook hierin bood Coos' vader hulp: hij heeft gouden shiatsu-massagehanden. Een paar constructieve (en enigszins pijnlijke) massages deden wonderen. Dat tesamen met een goede nachtrust (én een dagelijks doezelende siësta) zorgde ervoor dat Coos redelijk vlot weer fit was. Het enige dat hem nu nog "opbreekt" is een schaaf/snijwond op zijn scheenbeen. Verder zit zijn haar wat wilder (lekker nonchalant), is zijn kleine welvaartsbuikje verdwenen (nog net geen wasbordje, maar het scheelt niet veel) is hij door de zon donkerbruin gekleurd en -het allerbelangrijkst- heeft hij weer die stralende glans in zijn ogen (in het drukke carriereleven een beetje kwijtgeraakt?) en dat is prachtig om te zien!

Zoals de vermoeidheid er bij Coos via pijnijke spieren uitkwam, uitte zich dat bij mij in ongelimiteerd niezen en daardoor een structureel jeukende neus. Bijzonder irritant kan ik wel zeggen, maar ik wist dat het -zodra ik uitgerust en op m'n gemak was- vanzelf weer over zou gaan. En dat gebeurde na 3 weken! Iets anders over het fysiek betreft mijn sportactiviteiten: thuis ging ik 2x per week met Annemarie naar de sportschool: een beetje fietsen, steppen en wat aan de apparaten hangen. Dat moet ik nu allemaal missen, zowel het trainen en zweten alsook (of juist?) het gezellig keuvelen en kletsen met mijn maatje Annemarie. Dit zou reden genoeg kunnen zijn om de brui te geven aan de wens om een strak lijf (gelijk Madonna) te hebben c.q. creëeren. En juist in deze warme contreien is het lekker als je wat strak in je vel zit (moet toch een beetje tonen in dat hippe flaneerjurkje of die rose bikini, nietwaar?). Aldus -thuis al- het plan opgevat om die NIKE-sportschoenen eindelijk eens te gaan gebruiken en dat strakke NIKE aerobicpakje niet werkeloos in een doos op te ruimen. Oftewel, ik wilde gaan hardlopen. Unije -het mooie croatische eilandje, kreeg om 07.30 uur (dan is het nog niet zo warm) de primeur. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het best tegenviel. Mijn niet op hardlopen getrainde lijf kreeg het zwaar te verduren, vooral mijn longen hadden veelvuldig zuurstofgebrek. Inmiddels heb ik al meerdere keren gelopen en vind ik het -hoewel buitengewoon vermoeiend- lekker om 's ochtends vroeg op deze manier wakker te worden. Bij die "meerdere keren " is het tot op heden overigens even gebleven, want ik heb ook al mijn eerste sportblessure te pakken: een zere -vermoedelijk overbelaste- achilleshiel. Even pas op de plaats houden dus!.

En onze Prins Tico? Hollands Glorie in optima forma! Daags voor vertrek heeft hij nog een zware strijd moeten leveren met een griepvirus (hoge koortsen, bijna niets eten en drinken en slecht de slaap kunnen vatten). Gelukkig was de strijd 1 dag voor vertrek beslecht in het voordeel van Tico (natúúrlijk!) en voelde hij zich weer beter. Ook het doorbreken van 4 kiezen tegelijk (!) heeft hem in Nederland een aantal weken behoorlijk parten gespeeld. Dat merken nu we het beste aan zijn eetlust: thuis was het geen buitengewone liefhebber van eten, terwijl hij zich hier als een ware bourgondier lijkt te ontwikkelen. Vooral spaghetti en pizza behoren tot zijn favorieten, maar ook "pip" (= kip), "horst" en "poep" (soep) laat hij zich wel smaken (om maar wat te noemen).

Het buitenleven doet hem goed: hij is goudkleurig gebronst met zilverwitte lokken. Hij is elke dag goedgehumeurd en vind alles nog steeds even spannend. En het cliché dat "als je kind gelukkig is, dan ben jij het ook" gaat ook voor ons op! En met deze nieuwe manier van leven gedijen we met z'n drietjes nog steeds goed.

Nog wat Croatië

De week na het vertrek van Coos' vader hebben we nog veel mooie Croatische plaatsjes en baaien aangedaan. Het ene plaatsje sprak meer aan (Hvar was een topper!) dan het andere. Dit werd mede ingegeven door het soort bootburen. We hebben wel in een -volgens de pilot- rustieke baai gelegen. Welnu, de omgeving  was ook prachtig en we lagen goed beschut tegen welke wind dan ook, maar de buren stemden minder blij. Het is opvallend hoeveel Duitsers (en/of duitstaligen) zo in dit voorseizoen met hun visclub, dartclub of drinkclub als "mannen onder elkaar" voor bijvoorbeeld een week een zeilboot huren. En daar is op zich niets mis mee, ware het niet dat die mannen ("gezegend" van een werkelijk absoluut onaantrekkelijk lijf!)  na een paar biertjes een bierbommengezang starten dat dan niet meer stopt. Integendeel, naarmate het bier vloeit neemt het enthousiasme en het volume in een ongekend tempo toe.  Als het dan helemaal tegenzit, sluit een Duits (of duitstalig) ouder echtpaar (van het type veel te veel geld, veel te veel tijd, niet meer weten wat te doen met beiden en daardoor triest en eenzaam, alleen weten ze dat zelf niet) zich bij dat minimaal negen man sterke gezelschap aan. Dan krijg je een mannenkoor waar nog een vrouw doorheen joelt en kweelt. Welterusten en slaap zacht.....????

Hoewel we eerst van plan waren om vanaf het Croatische eiland Vis via de Italiaanse Tremiti-eilanden naar Italie over te steken, hebben we op aanraden van onze Italiaanse bootburen in Milna (het dorp van de motorpech) onze koers verlegd naar Dubrovnik. Volgens hen was het een plaats die we niet mochten missen en daar bleek niets aan gelogen. Dubrovnik heeft een prachtig oud stadscentrum met op elke straathoek bezienswaardigheden. De oorlog in 1991-1992 heeft destijds behoorlijk wat schade aangericht, maar daar is voor het toeristisch oog (met behulp van een flinke som internationaal geld) niets van meer te zien. De oude stad wordt ommuurd door een 2 KM lange verdedigingsmuur. Wij hebben de wandeling over die muur gemaakt en dat was -ondanks het gesjouw met Tico en de Explorer trap op en trap af- de moeite meer dan waard. We werden voortdurend verrast met schitterende uitzichten over de stad en over de zee. En met die  herinnering gingen we een dag later onze  Adriatische Oversteek maken: 120 mijl zuid varen richting Brindisi.