Cruisen op de CANDIDE, door Inge Keppel

Genieten van het Goede Leven aan boord van de Candide!

Eindelijk is het zover! Een weekje varen langs de Noordwest kust van Spanje aan boord van de Candide! Heb me er lang op verheugd en nu is dan eindelijk het moment daar: een week lang Zon, Zee, Vis eten en Spaanse Rosé drinken! Heerlijk ontspannen, zeilen en keten met mijn lieve vriendinnetje en haar gezin - yess! E Viva España! Olé!

Tot dan toe houdt de Hollandse zomer flink te wensen over en ik snak ernaar om eindelijk eens een week verlost te zijn van het aanhoudende kwakkelweer, waarbij het maar niet mogelijk lijkt om het kwik langer dan twee dagen achtereen boven de 16 graden te laten uitkomen. Dus kom maar op met dat warme Spaanse zonnetje! In gedachten zie ik Martine en mij al in hippe hoogzomer-outfitjes en op leuke slippertjes flaneren langs de Spaanse boulevards, top!

Avond voor vertrek: Bueno! Nog even de laatste vakantiespullen inpakken (ik neem nooit veel en zeker niet te veel mee, dus zo klaar) en dan snel slapen, het wekkertje voor 04:15 gezet, is wel erg vroeg..! Gelukkig kost het maar weinig moeite om de volgende ochtend uit bed te springen. Snel aankleden en een kop thee, ik zie dat het buiten zacht miezert… het zal eens niet. Drie kwartier later loop ik in de halfschemer langs de Prins Hendrikkade naar het Centraal Station. Bij de bushaltes staan zowel mensen die net terugkomen van een avondje stappen en ook mensen die al naar hun werk gaan. De vlucht naar Madrid is een makkie, geen vertraging op dit vroeg uur. Snel met de metro naar het treinstation Cha Martín, de tas in een locker doen en even een paar uur sfeer proeven in de stad en iets eten voordat de trein naar Santiago de Compostela vertrekt.

De treinreis duurt zeven uur, zoevend glijdt de Talgo Express dieseltrein door het glooiende Spaanse landschap. Met boek en plenty tijdschriften en af en toe een loopje naar de restauratie-wagon gaat de tijd eigenlijk best snel. Rond negen uur 's avonds rollen we het station van Santiago binnen, waar Coos al op het perron staat! Het is nog even wachten op het diesellocomotiefje dat ons naar Villagarcia zal tuffen, dus tijd om even een verkoelend biertje te drinken in de stationsrestauratie, want dat het in deze contreien in ieder geval heerlijk warm is, zoveel is duidelijk! Rond half 11 lopen we naar de haven, en staat Martine ons op te wachten met een fles bubbels, cadeautjes en tal van lekkere Spaanse hapjes. Zoveel te vertellen en bij te praten, sinds ik haar in december op Schiphol heb uitgezwaaid, we weten allebei gewoon niet waar te beginnen! Ineens slaat de vermoeidheid toe, de bubbels stijgen naar het hoofd, het licht gaat uit, dus snel een bedje gemaakt in de kajuit en lekker slapen terwijl ik word gewiegd door de golven die rond de boot kabbelen!

Wonen op een oppervlakte van 10m2 blijkt een interessante uitdaging van passen en meten en creatief met je ruimte omgaan. Zelf ben ik in Amsterdam zeker niet ruim behuisd, maar ik kan me aardig redden op 50m2. De bemanning van de Candide, woont/kookt/eet/ontspant/leest/kijkt tv met zijn drietjes op nauwelijks 10m2 en het feit dat er ineens een vierde persoon bijkomt, vereist toch geschuif van de eigen spullen. Geen probleem, beetje inkrimpen, dat gaat best. Ik heb zelfs mijn eigen kastje met schuifdeurtje voor mijn spulletjes. De Candide is niet alleen van alle gemakken en moderne communicatie middelen voorzien, hij heeft ook zoveel handige opbergruimtes onder de vloer, kastjes, netjes boven je hoofd e.d. dat IKEA er jaloers op zou zijn!

Het nemen van een douche aan boord is een acrobatische toer. Zoet water is spaarzaam aan boord, met name warm water en het is zeker geen kwestie van het 'lekker laten stromen'. Met een fluitketeltje kokendheet water, een plastic beker en een teiltje verdwijn ik in de badkamer, ongeveer net zo groot als de meterkast in mijn eigen huis. Paar bekertjes water over het lijf plenzen, lekker schrobben met shampoo, zeep en een teiltje fris water erachter aan! Dit gaat prima zo! Verfrissend EN meest economische douche sinds tijden! Nog afgezien van het douchen-op-het-dek: in het zonnetje door Martine met de waterslang natgespoten worden, haartjes wassen en weer met de slang schoongespoeld - dit is het ware buitenleven!

Gedurende de week doen we tijdens onze mini-cruise verschillende plaatsjes aan. Vanuit Villagarcia varen we eerst richting Muros, een pittoresk vissersdorpje. Er staat een stevige wind, kracht 6 en tegen de tijd dat we de ria uitvaren en ons op volle zee begeven, is de Candide behoorlijk aan het deinen en schudden. Maar goed, alles prima en onder controle, of althans: zo lijkt het... Voel me wel ineens ontzettend moe, zal wel van de lange reis komen. Wil uiteindelijk nog maar 1 ding, namelijk languit liggen en slapen...ben ook goed misselijk bemerk ik ineens…. Coos en Martine merken vrolijk op dat 'totnogtoe, iedereen die heeft meegevaren op zee, zeeziek is geworden" Bedankt jongens, dat geeft de doorgewinterde landrot weer moed! De ijdele hoop dat het voor mij als zeemansdochter allemaal wel zal meevallen blijkt een illusie: voor ik het goed en wel in de gaten heb, hang ik over de reling om de spaarzame maaginhoud kokhalzend in de oceaan te kieperen, daarbij niet gehinderd door de aanwezigheid van Coos en Martine die in de kuip het tableau vivant gniffelend gade slaan. Gelukkig is zeeziekte iets wat even zo snel verdwijnt als dat het opkomt, zodra we in rustiger vaarwater komen, verdwijnt ze als sneeuw voor de zon!

Vanuit Portosin maken we een uitstapje met de bus naar Noia. We verheugen ons erop en in gedachten zie ik ons al lekker in het zonnetje achter een koffietje met iets lekkers erbij op een gezellig terras zitten! Noia blijkt echter een hopeloos uitgestorven gat, met een wat een deprimerende uitwerking op ons allemaal heeft. Narrig slepen we ons door de straten op zoek naar dat "gezellige terras" of een historische bezienswaardigheid.. niets van dat al en na doelloos 6 rondjes te hebben gelopen in de brandende zon houden we het voor gezien. De teleurstelling en gemoederen worden bekoeld met een ijsje in het park, nog wat boodschapjes in de locale supermarkt en snel weer met de bus terug naar Marina de Portosin "Noia: Bedankt & Tot Ziens!"

Het toiletje is ook zo'n wonderlijk fenomeen: Van Martine krijg ik instructies die een geroutineerde stewardess op een Boeing 747 niet zouden misstaan: "Hendeltje naar voren halen, 5 keer water pompen, je ding doen, klep dicht, hendeltje naar achter en 5 keer leegpompen. Ja? Begrijp je 't?" (…) Help! Ga ik dit allemaal onthouden wanneer ik me in het holst van de nacht, slaapdronken naar de wc begeef?  Waar is de kaart met veiligheidsinstructies die zich in the stoelzak voor me bevindt?! Blijkt gelukkig allemaal nog mee te vallen en  tegen de tijd dat de vakantie erop zit kan ik inderdaad 's nacht in waak-slaap toestand de pompprocedure volgen!

Het ziet er allemaal veel beter uit in Santiago de Compostela, de hoofdstad van Galicië. Dit beroemde bedevaartsoord trekt jaarlijks duizenden pelgrims die voor verlichting van de Heilige Apostel in de kathedraal graag een wandeltocht van enkele honderden kilometers te voet overhebben. Toch jammer dat mijn kennis van de bijbelse cultuur geschiedenis zo minimaal is. De pelgrims en gelovigen trekken in een lange rij langs het beeld, leggen hun hand erop, prevelen wat voor zich uit en lopen dan verder. De met glitters en glimmende edelstenen bedekte torso van de Heilige Apostel blijkt een magische aantrekkingskracht op Martine te hebben. Ze vraagt zich af waarom al die mensen dat doen, wat gebeurt er met ze en wat voelen ze dan? En als wij, twee heiden-meiden, dat doen, wat hangt ons dan boven het hoofd: verlichting en eeuwige innerlijke schoonheid danwel hel en verdoemenis? De nieuwsgierigheid wint het van de bezwaren over onze niet-kerkelijke opvoeding en snel gaan we in de rij staan. Beetje spannend is het wel, net of we iets doen wat niet mag. Maar goed, tegen de tijd dat we oog in oog met de Heilige Apostel staan, gebeurt er weinig, ik doe van arren moede maar een wensje, misschien komt 't uit…?

Wat ook opvalt is de aantrekkingskracht die de 3-jarige Tico op de Spaanse dames heeft. Ze zijn allemaal weg van zongebruinde Ticolito met zijn blonde haren! Als een echt prinsje laat hij zich rondrijden in zijn kar, kijkt lachend in het rond en trekt daarmee menig vertederende blik in de buggy. Que Guapo! roepen de señora's y señorita's (wat zoiets betekent als: Wat een mooi jongetje!)

In Muros gaan Coos en ik nog een avondje stappen aan wal. Er is Kermis in de haven! Op het dorpsplein speelt een locale band die nog het meest doet denken aan de formatie Pussycat in haar gloriejaren. De twee zangeressen brengen Spaanse toppers ten gehore waarbij ze in strakke glitterende outfits woest met hun haren heen en weer zwaaien. Het geheel wordt muzikaal omlijst door een slaperige toetsenist en een glazig voor zich uit kijkende gitarist. Het deert de locals niet, integendeel, want rond de karakteristieke dorpsfontein wordt zelfs druk gedanst!

Op een van de laatste dagen is het laagwater en we willen naar het strandje, schelpen zoeken, zandkastelen bouwen en pootje baden. Coos brengt ons erheen in de rubberboot en met de marifoon in de tas kunnen we later in de middag contact maken met de Candide om ons weer op te laten halen. Zo gezegd, zo gedaan. Het zeewater is heerlijk warm, de spullen blijven op het strand, met de witblauwe parasol ernaast. Even later kijk ik op en zie een object met vliegende vaart over het strand scheren. Zou dat, nee… dat is toch niet onze parasol die daar stuiterend door de lucht vliegt?! En waar zijn onze spullen eigenlijk?! Ik besluit snel tot actie over te gaan en op blote voeten ren ik over de scherpe schelpen (au!-oe!-au!) om te redden wat er te redden valt. Een vriendelijke dame heeft het vervormde ding inmiddels te pakken en in mijn beste Spaans bedank ik haar. Met onze spullen en de ontzielde parasol onder mijn arm waad ik terug door het water. Na een tijdje hebben we genoeg Fun in the Sun gehad. Het wordt snel kouder en we willen terug naar de boot. Snel Coos aanroepen met de marifoon, "Breaky-breaky Coos, kom d'r maar in"!

Maar als we de marifoon aanzetten blijkt de het ding blijkt zo dood als een pier - de  batterij is leeg! Wat te doen? De Candide gloort in de verte, maar ligt op behoorlijke afstand, ernaar toe zwemmen zal niet gaan. En we hadden ook geen tijd afgesproken. Hm. We besluiten uiteindelijk door het kniehoge water naar het strand te lopen en over de weg naar de haven te lopen. Geen schoenen bij ons, geen T-shirt meegenomen, niet zo slim allemaal, zeker niet voor zulke doorgewinterde reizigers zoals Martine en ik! Met Tico op de arm en op blote voeten lopen we over straat terug naar de haven. Vanaf de kade zien we de boot liggen en we beginnen uit alle macht Coos te roepen - maar hij hoort ons niet! Ik zie mezelf al vanaf de kade in mijn bikini in het smerige havenwater plonzen om naar de boot te zwemmen - yuck! Nog maar eens roepen. Gelukkig! Opeens verschijnt de donkere krullenbos van Coos op het dek en met zijn drieën schreeuwen we onze longen uit ons lijf en met succes, want hij hoort en ziet ons! Snel vaart hij met de rubberboot naar de kant - zo komt ons Expeditie Robinson avontuur toch nog goed ten einde en hebben de dames weer een sterk verhaal!

Time flies when you're having fun: de week vliegt voorbij en daar ga ik weer, in alle vroegte met de bus naar Santiago, met de trein naar Madrid, 's avonds met het vliegtuig naar Amsterdam en met de trein vanaf Schiphol terug naar huis.. De eerste avond in mijn eigen bed, is het net alsof ik nog steeds op de golven van de zee in slaap word gewiegd…