Ionische Zee, Otranto - Othoni (Fano)

Wind, onweer en een slapeloze nacht!

Na 2 dagen hard waaien en één dag poeieren, was de wind weer tot rust gekomen. Slechts de zee hobbelde nog wat na. Wij waren klaar om Otranto, Italië, te verwisselen voor het 4e land in rij: Griekenland. Van de Adriatische Zee naar de Ionische Zee.

Voor de wind...??

Een tocht van 50 mijl naar Othoni, vóór de wind. Dat klinkt aantrekkelijker dan het in de praktijk was. De wind was nl. slechts 3 Beaufort sterk en de zee was in verhouding tot die wind erg woelig en onrustig. Als je koers dan vóór de wind is, heb je door het rollen op de golven regelmatig te weinig druk in de zeilen en gaat alles klappen en zwaaien. Het grootzeil had Coos al vastgezet met een bulletalie; de genua zakte bij tijd en wijle in als een leeggelopen luchtballon. Met deze omstandigheden dus geen comfortabele koers!

Tegenwind...??

Na 4 uur zeilen ging de wind zo goed als helemaal liggen, vaak een voorteken voor een windschifting. En ja, na een uur of 2 hadden we tegenwind: ook weer geen ideale koers. Het is toch soms tobben op zo'n boot, zou je bijna denken....want.....

Domesticje...??

Het motoren (en de siësta van Tico) hebben we benut om de sfeer en de stemming tussen ons wat op te vijzelen. Dat was wel even nodig. Soms is 10 mtr2 bijzonder klein om met een gezin op te leven en dan ook nog op het water. De kleinste verstoring of irritatie wordt direct zicht- en voelbaar. Die zijn niet, zoals "thuis" te versluieren achter drukte op het werk, theedrinken met vriendinnen, therapeutisch shoppen of weekendklussen op de boot. "Thuis" kunnen we ons door allerlei zaken strategisch laten afleiden als het om wat voor reden dan ook even niet lekker loopt. Op een boot is dat beduidend lastiger, merken wij! "Mannen komen van Mars, Vrouwen van Venus" was duidelijk bij ons aan de orde van de dag. Wat begint met een optrekkend lagedruk gebied (we praten nauwelijks en slechts functioneel met elkaar) gaat op enig moment over in regen (we worden behoorlijk snibbig tegen elkaar) en uiteindelijk in onweer en bliksem uit te barsten (ik word meestal eerst ontzettend boos en daarna Coos). Gelukkig klaart het daarna op (de venijnigste emotie is er af) en gaat de zon weer schijnen (wederzijds begrip en respect). Wij hadden de onweersbui en de opklaring tijdens deze tocht. Het is toch soms tobben op zo'n boot.......zou je bijna denken....want.....

Keuzes...??

Othoni beschikt niet over een haven, slechts over een tweetal baaien. Eén gelegen aan de noordkant van het eiland ter beschutting voor zuidelijke winden en één gelegen aan de zuidkant ter beschutting voor noordelijke winden. Daar de wind 's middags gedraaid was naar het zuiden, koersten wij af op de baai aan de noordkant. Daar aangekomen totale deceptie! Want de "beschutte baai" bleek niet meer te zijn dan een flauwe inham in de kustlijn. Het voelde niet veilig en dus wilden wij daar zéker niet voor de nacht blijven. Maar hadden we alternatieven? Was er een Plan B? Welnu, dat werd terplekke bedacht en we kwamen uit op 4 mogelijkheden:

1. Ankeren in de zuidbaai, aan lager wal, 5 mijl verderop.

2. Doorvaren naar Paleokastritsa (Corfu), 20 mijl verderop en in het donker de haven aanlopen (ca. 23.00 uur).

3. Doorvaren naar Kassiopi (Corfu), eveneens 20 mijl verderop en eveneens in het donker aanlopen.

4. Doorvaren naar Gouvia (Corfu), 40 mijl verderop en midden in de nacht de haven aanlopen.

We opteerden voor optie 1 met optie 2 als reserve.

Optie 1. De baai leek redelijk beschut, de wind was gaan liggen, het was 18.30 uur en we hadden honger. Aldus het anker uitgeworpen en rust!

Rollen...!!

Die rust bleek van korte duur want in de loop van de avond rolde de deining 90 graden t.o.v. de wind de baai binnen. Als je voor (of eigenlijk achter) anker ligt, richt de boot zich altijd met de punt in de wind. Oftewel, een deinig van 90 graden t.o.v. de wind wil zoveel zeggen als dat je de deining dwars opvangt (zeg maar langszij). Het gevolg hiervan is een rollend schip: het rolt en het rolt en het blijft rollen. Wij konden er niet van slapen hoe zeer we ook onze best deden. Een eerder uitgeworpen achteranker om het schip wat meer met de punt in de golven te krijgen, bood niet of nauwelijks soelaas. En we rolden en rolden en rolden!

We hebben getracht een systeem in de golven te ontdekken, maar we waren overgeleverd aan volstrekte willekeur. Dan weer rolden we zachtjes en leek het erop dat we stil kwamen te liggen. Dan weer rolden we heftig en leken we wel een pendel die steeds verder uitslaat. Maar we bleven hoe dan ook rollen!

Steve McQueen in de film "Escape from Alcatraz" kwam meerdere malen op mijn netvlies. Hij trachtte een systeem in de golven te ontdekken zodat deze vóór hem konden werken om ontsnapping (wat niet mogelijk zou moeten zijn) mogelijk te maken (en hij ontsnapte!!!!). Wij hebben het systeem in de golven niet ontdekt en dus rolden en rolden en rolden we!

We waren onrustig door het ongelijkmatig schokken van de ankerketting (nee, nog geen slubberlijn bevestigt). Elk geluid, gekraak, geknars werd door ons gesignaleerd en geanalyseerd. We rolden nog steeds!

En we waren onrustig of het anker wel zou houden. Elk kwartier (als het niet elke 5 minuten waren) ging één van ons wel even buiten kijken. Deze onrust was ook ingegeven door het feit dat we er in de loop van de avond, iets te dichtbij naar onze zin, een buurman bij hadden gekregen. En het rollen ging door!

Op enig moment, het zal ca. 04.00 uur zijn geweest trok de draaiende wind (meer uit het zuiden komend) aan en blies ie recht de baai in. Voordeel was dat de golven nu niet meer langszij kwamen; nadeel was dat we aan lager wal lagen. Om 04.30 uur werd het voorzichtig licht en lichtten wij -na een volstrekt slapeloze nacht- het anker en kozen we het ruime sop. En dat voelde toch goed!