Op weg naar onze eerste mijlpaal.....!

Spinnaker

De tocht naar Patras, onze eerste stop in de Golf van Korinthië was weer een lange dagtocht: 53 mijl! Na uren gemotored te hebben in zo goed als windstil weer, stak de wind om ca. 14.00 uur voorzichtig in de rug op. Zodra de knopenteller (windsnelheidsmeter) 5 knopen aangaf (= incl. 5 knopen motorsnelheid 10 knopen "echte" wind), hebben we de spinnaker gehesen en konden we zeilen. Dit grote voor-de-wind- zeil (ca. 135 mtr2) gebruiken we eigenlijk té weinig omdat het een behoorlijk arbeidsintensieve klus is om het te hijsen en te strijken. Een speciale spinnaker"slurf" staat nog op ons verlanglijstje, Dit is een hoes waar het spinnakerzeil in wordt opgeborgen en opgehezen in de mast.  Met een simpele trekbeweging verwijder je de hoes om de spinnaker zijn vrijheid te geven. Het strijken via de "slurf" is ook een fluitje van een cent: wederom die simpele trekbeweging en de slurf "slurpt" het grote, dunne doek weer op. Wij doen het dus zonder die "slurf" en hebben idealiter 6 handen nodig om het omlaagkomende zeil binnenboord te "harken" met nog steeds het gevaar dat het naast je boot door het water sleept met alle scheurrisico's van dien.

Enfin, wij gingen lekker "op de spinnaker" richting Patras. Heerlijk, en het werd helemaal kicken toen de wind geleidelijk wat in kracht toenam (4 tot 5 Beaufort) en we met gemiddeld 7 knoop door het water sneden. Dat schoot tenminste een beetje op.

Patras

Patras zelf is een grote stad van waaruit vele ferryboten in alle richtingen, groot en klein, langzaam en snel uitvaren. Patras is een schok als je vanuit de rustieke Ionische eilanden komt met haar heldere water en relatief schone havens. Als je via onze website kon ruiken en kon horen, dan zou je bij Patras een mix van diesel, petrochemische luchten en rioolaroma's ruiken. Je oren zouden overweldigd worden door de motoren van ferries, boten, auto's en scooters door elkaar. Patras beschikt over een "Marina" waar passanten aan de uiterste steiger mogen liggen, niet of nauwelijks beschermd tegen binnenkomende deining die de zee en de ferries veroorzaken. En zoals ik al zei, stonk het er ontzettend.

Rip-off (kleintje maar)

Om het plaatje compleet te maken, moesten we in het havenkantoor voor 2 nachten betalen en dat terwijl we er maar 1 nacht verbleven. Volgens de "havenmeester" was dat de minimumfee.......Naief kijken of gedecideerd protesteren had geen zin; de man had blijkbaar wat extra zakgeld nodig. Gezegd moet worden dat stroom en water onuitputtelijk getapt kon worden en al snel stond Coos met slang en borstel het dek te ontzouten, de watertanks werden gevuld en via de stroom kon de warmwaterboiler verwarmd worden.

Griekse trappen

Tegenover onze steiger bevond zich een flaneerlokatie met witmarmeren trappen gelijk de Spaanse Trappen in Rome. Jong en oud nestelde zich rond zonsondergang op de treden en flaneerde langs de kade. Naast deze Patrastrappen bevond zich een grote speeltuin waar ouders met kinderen verpoosden. Tico zit nog in zijn Hollandse ritme en lag dus gewoon in bed te slapen tegen de tijd dat de Griekse kinderen begonnen te schommelen. Overigens had Tico nog voordat wij aangemeerd hadden, de speelattributen al gespot ("pommel" en "hip"  = schommel en wip). We hebben hem plechtig moeten beloven dat hij de volgende ochtend in het speelparadijs mocht ronddarren.

De tocht naar Patras was ook het afscheid van de Ionische Zee om deze te verruilen voor de Golf van Patras en de Golf van Korinthië, op weg naar onze eerste mijlpaal: het Kanaal van Korinthië.

Zeilvolk in soorten en maten

De Golf van Korinthië maakt op ons geen bijzondere indruk; het is beduidend rustiger dan in de Ionische Zee. De hordes charter- en flottieljeboten komen hier niet en wat over blijft zijn de ware "live-aboards", de (rijke) gepensioneerde zeilers, de zeezwerfers en de sabbatical leavers: allemaal op weg naar het Kanaal van Korinthië en daarna veelal Turkije.

In de haven van Trizonia Island heeft Coos even gesproken met een ware zeezwerfster. Van een afstandje kon je niet goed zien of het een man of een vrouw was, maar van dichtbij bleek het een vrouw te zijn. Zij zwierf al 10 jaar rond in de Middellandse Zee op weg naar..... Dat wist ze nog niet.

De (rijke) gepensioneerde zeiler kom je in dit gebied veel tegen. De één met een iets grote bankrekening dan de ander maar allemaal hebben ze zeeën van tijd om de Mediterranean te ontdekken. Wat wij in 6 maanden "moeten" doen, doen zij in 6 jaar. De Engelsen zijn over het algemeen heel hartelijk, enthousiast en behulpzaam. Veelal nodigen zij je aan boord uit om "gebiedservaring" uit te wisselen. Met de Fransen en Italianen hebben we minder contact; vermoedelijk vanwege de taalbarriere (de Fransen noch de Italianen beheersen over het algemeen de Engelse taal). Duitsers zijn een volk apart: ze praten veelal hard en soms wekken ze een 1e indruk zaken beter te weten of zich superieur te voelen. Als je vervolgens even met ze praat, ontdooien ze enigszins en worden ze menselijker en zelfs aardig. Een klein aantal van bovenbeschreven groep "overwintert" met de boot in deze contreien. Anderen laten hun boot voor de winter achter in een goed beschutte jachthaven.

Vader- en moedertrots

Andere sabbatical leavers zijn we op dit traject nog niet tegengekomen. En ook zijn wij de jongste zeilers (los van de charter- en flottieljebemanning). Wij zijn ook redelijk uniek omdat we een wel zeer jonge matroos aan boord hebben. Tico beroert velen en zelfs de meest norse kapitein moet glimlachen als ie Tico wijs ziet kijken. Mede door Tico hebben we vrij snel contact met mensen. Men complimenteert Tico (en dus ons) dat hij zich zo vertrouwd en veilig over de boot beweegt. Hij doet ieders hart smelten als ie de lierhendel uit het bakje haalt (best zwaar) en deze met verfijnde precisie in de lier steekt en vervolgens stoer gaat draaien. En hij maakt iedereen aan het lachen als ie op straat lekker gaat "jopen" en "jennen" (= lopen en rennen). Met zwaaiende benen en armen en onder een luid gejoel van de pret vestigt hij professioneel ieders aandacht op hemzelf.

Natuurlijk brengt het ontbreken van charter- en flottieljezeilers de "echte" zeilers ook nader tot elkaar. Dit traject is iedereen tenslotte op weg naar het Kanaal.

Milieudefensie??

Het zeewater lijkt hier beduidend vervuilder dan in de Ionische Zee. Het ziet er in de havens smoezelig groen/bruin uit en vaak ook zie je diesel/olievlekken op het water drijven. Ongetwijfeld loost ook de riolering rechtstreeks in het water. Toen we in de haven van Galaxidhi lagen, stonk ons toilet van het ene op het andere moment hemeltergend vreselijk. We konden maar niet achterhalen waardoor dat kwam, totdat we de haven uitvaarden en de stank minder en minder werd. Dat moet met riolering te maken hebben die dieper in het water zijn vuiligheid loost, die wij weer met het doorpompen van ons toilet (als het ware doortrekken met zeewater) naar binnen halen. Waar we in de havens in de Ionische Zee emmertjes "speelwater" voor Tico konden putsen, laten we dat nu wel uit ons hoofd zo vies is het.

Grieks enthousiasme, het bestaat!

De Griekse bevolking is in dit gebied even aardig (of soms onaardig) als elders. In Galaxidhi hebben we gegeten bij een restaurant waar de eigenaar een look-a-like was van Aristoteles Onassis, al was het maar vanwege het brilmontuur. Na een charmante glimlach van Tico was -ik noem hem voor het gemak Aristoteles- Arittoteles helemaal weg van onze Prins. Kosten (?) nog moeite (!) werden gespaard om hem te entertainen: er werd op de hurken een eend nagebootst en "het spinnetje" zat ook binnen no-time in Tico's nek. Tico was redelijk overdonderd en bekeek het met gepaste argwaan. Tijdens het eten, kwam Aristoteles ook nog eens bij ons aan tafel zitten om Tico met zijn vis te helpen. Beleefdheidshalve stond Tico het ruim 5 minuten toe en toen vond hij het de hoogste tijd om bij zijn Mam op schoot te gaan zitten. Veilig.

De dochter van Aristoteles stal daarentegen meteen Tico's hart. Deze 21-jarige wervelwind kwam later op de avond enthousiast het terras op huppelen, zag Tico en ging meteen met hem aan de zwaai. En dat vond hij nu wel geweldig! Het was direct "Ina" voor en "Ina" na.

Historische fantasieën

Vanuit Galaxidhi hebben we een cultuurhistorisch verantwoorde trip naar Delphi gemaakt; de plaats van het Orakel en Apollo. We gingen er in de namiddag naartoe. Enerzijds om de wijd en zijd beroemde Port Police (voor een 2e keer) te ontlopen (deze cowboy vat zijn taak heel serieus op!). Anderzijds omdat het aan het einde van de dag niet meer zo heet is.

Delphi beschikt over goed bewaarde ruïnes uit de tijd van het Orakel en Apollo. Al lopende tussen die eeuwenoude brokstukken moet je wel je fantasie gebruiken om er een beetje een beeld van te krijgen hoe het vroeger was. Onze eigentijdse vertaling is er één met een "walk of fame", de straat waar alle gevechten geëerd werden. Een Oibibio als de tempel van Apollo waar alle spirituele gedachten vrijkwamen en vooruitziende voorspellingen gedaan werden. Een Pathé-theater waar het volk destijds naar muziek en gedichten kon luisteren om te eindigen in de ArenA, het stadium waar sportieve strijd geleverd werd.

Hoewel Tico van "tenen" (= stenen) houdt, kon dit alles hem niet zo bekoren als het voor hem spannende vooruitzicht op een ritje in de bus. Want, terug zouden we gebruik maken van lokaal vervoer (heenweg per taxi). Het is alleen zo jammer dat je altijd zo lang op zo'n bus moet wachten: de 1e bus was een half uur te laat en de 2e bus (we moesten in Itea precies aansluitend overstappen) liet nog weer een kwartier op zich wachten. Nu is dat voor de locals waarschijnlijk een te verwaarlozen vertraging, maar als rechtgeaarde Hollander had ik het er toch lastig mee. Tijd is .... tijd, tenslotte.

Blow, baby, blow!

De volgende dag zouden we naar de laatste haven voor onze mijlpaal zeilen: de haven van Korinthië. Althans zeilen?!  In zowel de Golf van Patras als ook de Golf van Korinthië hebben niet of nauwelijks wind gehad. Het was óf windstil óf we kregen een onweersbui met zware windvlagen en dikke regen over ons heen (ok, één keertje). Hopelijk zou dat wat beter worden aan de andere kant van het Kanaal.