Basisstation 

Ver weg van huis, geen vast adres en "thuis" toch resterende administratieve zaken. Je post moet ergens naar toegestuurd worden. Daarom is het belangrijk een basisstation te hebben. Een vaste contactpersoon aan de wal, betrouwbaar en goed bereikbaar. Iemand die in voorkomende gevallen onze belangen in Nederland kan behartigen, is onontbeerlijk. Vanaf zee kunnen we nl. niet alles zelf regelen of uitzoeken. 

Zo moeten bepaalde rekeningen -die we niet altijd van te voren kunnen voorzien en dus "automatisch" kunnen regelen- betaald worden. Of zijn we op zoek naar een adres van één of andere instelling. Of simpelweg een plek waar we een reservesleutel van ons huis kunnen achterlaten. Of voor technische support.

Ons basisstation bestaat uit 2 personen, te weten mijn zus Elyn en haar man Nico. Elyn is ons veilige baken waar het gaat om adequate postafhandeling, het -op tijd- betalen van rekeningen, het uitzoeken van een plotseling noodzakelijke adres of lidmaatschapsnummer. Gewoon die "dagelijkse" reut. Nico is onze technische supporter, maar hem hebben we nog niet of nauwelijks nodig gehad. Maar als we een reserve-onderdeel uit Nederland nodig hebben of als we prijsvergelijkingen nodig hebben van bijv. zonnepanelen, is hij onze man!

Reeds nu al hulde en medailles voor ons basisstation. Want alles wat ons "administratief" nog aan Nederland verbindt, loopt soepel en zonder problemen door.

Voor wat betreft de "administratie" rondom de verkoop van ons huis, was Coos' moeder de aangewezen persoon. Zij is door ons gemachtigd om ingeval van verkoop het koopcontract te tekenen en zal -indien één van ons er niet bij aanwezig kan zijn- ook gemachtigd kunnen worden de notariële aktes te tekenen.

Tot slot hebben we nog een paar goede vrienden op de achtergrond waar we een beroep op kunnen doen voor andere zaken (specifiek nederlandse goodies kopen om mee te geven aan de mensen die ons opzoeken of het regelen van de "verrassing" voor de oversteek of het uitzoeken van de (on)mogelijkheden van vliegtickets naar Nederland en St. Lucia. Kortom, zonder al die dierbare familie en vrienden worden een groot aantal organisatorische zaken een stuk lastiger.

Dank, dank, dank!

Eigen huis, wel of niet verkopen/verhuren?

Wat doe je met je huis als je zo'n lange tijd op reis gaat. Er zijn vier mogelijkheden: niets doen en leeg laten staan, verhuren, verkopen of verhuren/verkopen op hetzelfde moment. Wij hebben voor het laatste gekozen. Oftewel begin dit jaar hebben we via een makelaar ons huis te koop gezet. Daar het niet "op tijd" verkocht was, zijn we eind maart actief op zoek gegaan naar een huurder. Allereerst hebben we hiervoor de hulp van hiertoe gespecialiseerde bureaus ingeschakeld. Al snel bleek dat je het van dergelijke bureaus alléén niet moet hebben. Een zelfgeplaatste advertentie in De Volkskrant leverde binnen 48 uur na plaatsing diverse serieuze reacties. Bezichtigingen volgden en uiteindelijk konden we het vanaf 1 mei (onze datum van vertrek) voor 6 maanden gemeubilieerd verhuren met de mogelijkheid tot verlenging. 

Verhuur. Dit betekent de nodige organisatie: duidelijke afspraken maken met de huurder en een goed huurcontract opstellen, een inventarislijst opstellen, alle persoonlijke spullen uit je huis halen en opslaan, overige meubels laten staan, instructies maken voor wat betreft apparatuur als "hoe werkt de wasmachine", etcetera. 

Verkoop. Omdat ons huis tegelijkertijd te koop bleef staan, was het belangrijk dat huis en tuin er representatief uitzagen. De huurder was verantwoordelijk voor de binnenboel, oftewel we hadden afgesproken dat tijdens bezichtingen het er binnen uit zou zien om door een ringetje te halen. Onze inschatting van de huurder was, dat het bijhouden van de tuin (en we hebben tenslotte een aardig lappie grond) misschien iets teveel gevraagd was. Daarom hebben we daarvoor de hulp ingeroepen van onze voormalige Tico-oppas: een vrouw met groene vingers. Op het grasmaaien na (dat mocht de huurder zelf doen), heeft zij ervoor gezorgd dat de tuin er netjes uit bleef zien. 

Dit is de praktische organisatie rondom verkoop en verhuur. Dat kost energie, dat geeft soms ergernis en zorg.  Want makelaars doen niet wat ze pretenderen te doen en dus moesten we er voortdurend zelf achter aan gaan. In ons geval werd de prestatie van de makelaar zo schrijnend (beter gezegd wanprestatie) dat wij genoodzaakt waren over te stappen naar een andere makelaar. En een dergelijke overstap brengt ook weer heel wat geregel met zich mee. 

Kortom: voor de innerlijke rust is het te adviseren je huis voor vertrek verkocht te hebben. Dan heb je geen zorg en geen ergernis. 

Communicatie

Was er met dergelijke zeilavonturen voorheen nauwelijks regelmatige communicatie met het thuisfront mogelijk, de komst van het internet, de email, de mobiele telefonie heeft hier veel verandering in gebracht.

Mobiele telefonie. In Nederland hebben we een mobiele telefoon zónder SIMlock aangeschaft met daarbij het goedkoopste abonnement. Hierdoor hebben we altijd een vast Nederlands mobiel nummer en zijn we -in theorie- altijd te bereiken. We hebben expliciet gekozen voor een telefoon zónder SIMlock zodat we in de landen waar we wat langer verblijven een lokale SIMkaart met prepaidbeltegoed kunnen aanschaffen en in dat toestel kunnen installeren. Het grote voordeel dat wij hiermee bereiken, is dat wij geen kosten maken ingeval we vanuit Nederland gebeld worden; alle gesprekskosten zijn voor rekening van de beller (sorry). Ingeval de Nederlandse SIM in het toestel zit, wij in het buitenland verblijven en vanuit Nederland gebeld worden is het geheel anders. Dan betaalt de beller nl. slechts de gesprekskosten tot de Nederlandse grens en betalen wij alle overige gesprekskosten. Dit heeft ons -vooral in het begin- gepeperde telefoonrekeningen opgeleverd.

Voicemail. Op de Nederlandse voice-mail hebben wij ons nieuwe buitenlandse mobiel nummer ingesproken. Iedereen die ons belt wordt op deze wijze doorverwezen naar ons actuele telefoon- nummer. Overigens checken we -bijna- dagelijks het Nederlandse mobiele nummer op ingesproken berichten. De voicemail van ons buitenlandse nummer kan momenteel nog verwarring opleveren (wordt geactiveerd ingeval wij de telefoon niet kunnen horen, opnemen of wanneer het toestel uitstaat) want dit is -ten tijde van het schrijven van dit stuk, september- een Spaanse boodschap. We moeten nog uitvogelen (wij spreken zelf geen Spaans) hoe we onze eigen boodschap kunnen inspreken. Maar in alle gevallen is "inspreken na de piep" mogelijk.

SMS. De uitvinding van de eeuw, zou ik bijna willen zeggen. Het is zó ontzettend handig om "even" een tekstbericht te sturen om iemand te feliciteren, een hart onder de riem te steken, te attenderen op nieuwe emails of wat dan ook. Bellen is nog altijd duurder dan een SMS sturen; bij bellen "moet" je altijd vragen "hoe het gaat", de ander vraagt dat ook altijd aan jou. Beleefdheidshalve geven beide partijen daar antwoord op en voor je het weet ben je alweer een paar minuten verder. En dan moet je met het echte gesprek, het stellen van die prangende vraag of wat dan ook nog beginnen. Hoewel een SMS bericht niet goedkoop is (de telefoonproviders verdienen er alleen maar geld aan, het kost hen geen cent), is het altijd nog goedkoper dan een gemiddeld telefoongesprek.

Email. Wat zou ik zijn zonder email? Wat zou ik missen zonder email? Wat is het fijn om email te hebben. Via email blijven wij op de hoogte van het wel en wee thuis, van familie en vrienden. Via email houden wij het thuisfront op de hoogte van onze belevenissen, onze euforische momenten en onze dieptepunten. Hoewel brieven schrijven nog altijd een leuke bezigheid is, het is altijd lastig om die postzegel te kopen en die brievenbus te vinden. Het is traag en soms komen brieven helemaal niet aan. Email is snel, direct en -als je het goed kunt regelen- redelijk goedkoop. Wij zijn gezegend met een laptop op de boot (overgehouden aan een PCPrivé-project van mijn toenmalige werk). Deze is voor wat betreft stroomvoorziening rechtstreeks aangesloten op de accus's (12 volt). De batterij van de laptop (zodat je zonder stroom kunt werken) heeft het in zijn gehele leven nooit goed , of beter gezegd, nooit gedaan.  Wij kunnen onze emails dus gewoon op de boot maken. Sterker nog: wij kunnen onze emails vanaf de boot met behulp van onze GSM versturen en ontvangen. En dat is zo'n rijkdom! Naast dat onze GSM dus uitgekozen is vanwege het ontbreken van een SIMlock hebben wij ook voor de Nokia 6310 (dacht ik) gekozen vanwege de in de telefoon aanwezige software om aan direct te kunnen sluiten op een laptop.

Ons emailadres is gekoppeld (met POP 3 en SMTP?) aan OutlookExpress en dit heeft weer als grote voordeel dat je offline je emails kunt maken én lezen. Alleen voor het daadwerkelijk versturen en binnenhalen is een telefoonverbinding noodzakelijk. Ter vergelijk: als je een hotmailadres hebt, moet je ingebeld staan om je emails te maken en te lezen. Tevens moet je jezelf eerst door 5 of 6 nutteloze pagina's werken voordat je iets kunt. En dat kost tijd, letterlijk kostbare tijd.

Provider. Op dit moment -in Spanje- hebben wij het geluk een gratis lokale provider gevonden te hebben. Oftewel, we bellen nu op een lokaal spaans nummer in tegen lokale belkosten. In Griekenland bijvoorbeeld was dat anders; daar konden we geen lokale gratis provider vinden en  belden we in bij onze nederlandse provider. Tegen internationale belkosten en dus hartstikke duur. Dan telt echt elke minuut. 

Attachments. Deze methode van emails versturen en ontvangen is alleen interessant als de berichten om simpele tekstberichten gaan. Want attachments (Worddocumenten of -nog erger- foto's) zijn killing voor ons om binnen te halen. Via de GSM-inbelverbinding halen we per minuut 9,6 KB binnen, oftewel het binnenhalen van een groot document (een foto is al snel 500 KB of nog groter bijv. 3 MB) duurt ontzettend lang en is voor ons dus ontzettend kostbaar! Niet sturen dus!. Althans niet naar ons reguliere adres; hiervoor hebben wij ons hotmailadres. Waar mogelijk checken we in internetcafés ons hotmailaccount op binnenkomende berichten.

Wat gebeurt als iemand toch -per ongeluk- een attachment meestuurt? Heel simpel: dan zit onze "postbus" helemaal verstopt en kunnen we alles wat na dat attachment aan ons verstuurt is, niet binnenhalen. Om de "verstopping" te verhelpen, moeten we naar een internetcafé om daar de mail met het attachment binnen te halen. Dus nogmaals: geen attachments sturen!

Internetcafés. Het aanwezig zijn van internetcafés is in elk land en in elke stad weer heel anders. In Kroatië was nauwelijks een internetcafé te vinden (behalve dan in echt grote steden als bijvoorbeeld Dubrovnik). In Griekenland ging het een stuk beter; in cafés was soms een PC neergezet, maar we hebben ook wel in de supermarkt zitten internetten. In Italië moet je goed zoeken; het verschijnsel "internetcafé" kennen ze niet overal. Daar vind je de faciliteit veelal in boekwinkels of computerstores. Op de Balearen was het weer anders: op Menorca was niets voorhanden. Dit zou te maken hebben met het feit dat via Barcelona ingebeld zou moeten worden hetgeen heel traag en heel duur zou zijn. Op Mallorca kon je in de grote steden goed terecht in zgn. Digicenters; snelle computers, snelle verbindingen. In de kleinere plaatsen kenden ze het fenomeen internet niet. Op Ibiza lagen de faciliteiten in de grote plaatsen (Ibiza-stad) voor het oprapen. De kosten van een uur internetten in een "internetcafé" varieerden; we hebben weleens NLG 25,-- voor een uur internet moeten betalen, maar we hebben ook weleens voor NLG 5,-- een uur op het net "gespeeld".

Website updaten. Aan het schrijven voor de website beleven we veel plezier. Ik schrijf voornl. de reisverslagen en Coos doet de specials. Verder is Coos ook verantwoordelijk voor de fotoreportages. En dat is best nog een heel -arbeidsintensief- gebeuren. Verder is het een behoorlijke klus om de update ook "live" te krijgen. Dit zit 'm met name in het feit dat we voor de update afhankelijk zijn van een internetcafé. Het transmitten van de tekstdocumenten en de foto's is via de GSM- inbelverbinding niet mogelijk omdat de bestanden te groot zijn, het dus erg lang duurt en dus onbetaalbaar is. Op de boot bereidt Coos alles voor, zet het op een floppy en gaat dan naar een internetcafé. In de meeste plaatsen was het mogelijk de floppy in de daartoe bestemde gleuf te duwen. Op Ibiza daarentegen was dat allemaal -ter voorkoming van ongewilde virussen e.d.- niet mogelijk. Na wat kinderziektes (waardoor Coos soms 2 uur in het I-café bezig was) lukt het ons nu -na alle voorbereidingen- om de site binnen het half uur te updaten. 

Digitale camera. Voor vertrek hebben wij een digitale camera gekocht, zodat we de kodakmomenten eenvoudig op de website konden plaatsen. Het had nog wat voeten in de aarde om alle daartoe benodigde attributen in huis te krijgen: een hele dag door Amsterdam gereden en tientallen winkels opgezocht om een noodzakelijke speciale floppydisk aan te schaffen....... Maar, het apparaat is geweldig: het maakt mooie foto's, je ziet meteen het resultaat. Al wat we niet mooi vinden "deleten" we gewoon. Aanvankelijk hadden we het idee om een scanner aan te schaffen (vele malen goedkoper in aanschaf dan digitale fotocamera) maar we zijn blij dat we dat niet gedaan hebben. In het geval van een scanner is het nl. noodzakelijk de "traditionele" foto's eerst te laten ontwikkelen en afdrukken. Niet overal waar wij onze boot aanleggen is een 1-hour of zelfs 24-hours-service voor handen. En ook de kwaliteit van dergelijke snelontwikkeling laat nog weleens te wensen over. Reden aldus voor de digitale variant. Wat wel een arbeidsintensieve klus bij digitaal gaan is, is het overzetten van de foto's op de harde schijf van de computer. Dat doen we vooralsnog foto-voor-foto. En met een laptop die zeer regelmatig crashed (om onduidelijke redenen) kan het dan lang gaan duren. Maar ach, buiten dat is een digitale camera is een -weliswaar wat duurder- fantastisch werkende manier om herinneringen visueel vast te leggen.

Hygiene aan boord, hoe doen we dat nu?

Thuis heb je een douche, een bad, een wastafel én ongelimiteerd stromend vers water. Op de boot moeten we iets aan die luxe inboeten. Zoals Coos al eerder in zijn special over de boot schreef, hebben we twee grote watertanks aan boord van ieder 200 liter. Verder hebben we een jerrycan met water en twee douchezakken die op het dek liggen. Het water in die zakken wordt door de zon verwarmd. Met dat water moeten we veel doen en soms ook langdurig; een economisch waterbeleid is dan ook belangrijk.

Douchen. Het is niet helemaal primitief aan boord, want we hebben een douche. Bij voorkeur douchen we echter met het -verwarmde- water uit de hierboven beschreven douchezakken. Deze zak hangen we op het dek schuin door het badkamer- raampje, zodat we in volledige privacy onszelf kunnen reinigen. Maar soms is dat water te warm of te koud of gewoon op. In zo'n geval douchen we met het water uit de watertanks; dat is meer luxe want dan kunnen we de watertemperatuur enigszins regelen. We hebben nl. warm én koud stromend water. In beide gevallen is het douchen overigens wel geheel anders dan thuis. Draai je thuis de kraan open, loop je nog even ergens anders naar toe totdat de badkamer goed beslagen is en het water lekker heet. Op de boot is het 30 seconden de kraan open, zorgen dat je in die 30 seconden helemaal nat wordt en dan snel de kraan weer dichtdraaien. Vervolgens kunnen we ons in alle rust insoppen en schrobben. Het afspoelen gaat op eenzelfde wijze als het "benatten" van het lijf; zo kort, zo snel en zo efficient mogelijk. Als we echt economisch met ons water moeten omgaan, komt het ouderwetse washandje tevoorschijn. Dit is echt de meest zuinige manier van wassen.

Afwassen. Omdat we slechts een klein keukentje hebben (ongeveer een tiende van de keuken in een gewone doorzonwoning) proberen we het zo netjes mogelijk te houden. Oftewel, na elke maaltijd de vuile vaat weg te werken, zonder vaatwasser welteverstaan. Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat wij niet zulke poetsers zijn en het veelal op 1x (soms 2x) afwassen per dag neerkomt. Ook hier is een economisch waterbeleid op van toepassing; met één wasteiltje moet de gehele vaat gedaan worden. En ik kan iedereen wel zeggen dat "Dreft, voor uw blinkende vaat" in deze zuideuropese contreien niet opgaat. Het afwasmiddel is van zeer matige kwaliteit; het schuimt welgeteld 30 seconden en na 3 glazen afwas is er niets meer van te bekennen.

Wassen. Er zijn boten die beschikken over een wasmachine en soms ben ik daar best jaloers op. Want al bijna 5 maanden doe ik alle was op de hand. Dat komt de kwaliteit van de kleding niet altijd ten goede en ook de schoonheid ervan niet. Tel thuis nog maar eens je zegeningen en die fijne wasmachine die het altijd doet is er écht één van. Enfin, ik doe het dus op de hand: beddegoed, strandlakens, handdoeken, ondergoed, korte broeken, t-shirts, etcetera. En als je dan een economisch waterbeleid moet toepassen, is het goed schoonkrijgen soms een ware uitdaging. De eerste tijd deed ik elke dag (bijna elke dag) een klein wasje. Tegenwoordig stapelt het zich op en werk ik de ettelijke kilo's in 1x weg wanneer we in een Marina liggen met volop stromend water. Nu hoor ik iedereen denken: "Ga dan naar de wasserette!". Maar dat is ook nog niet zo'n eenvoudig iets hier. Eerst moet je zo'n gelegenheid zien te vinden, vervolgens moet je je wasgoed er naartoe sjouwen (al dan niet via een vaartocht met bijboot) en vervolgens kun je lang wachten voordat het klaar is. En veelal krijg je het ook nog eens nat mee terug.......Al die moeite; dan kan ik het net zo goed zelf doen. Ook al sneuvelt er dan nog weleens een hip jurkje (waar na 2x handwas gewoon de gaten invielen, terwijl ik er echt niets geks mee deed.....) of groeien de rompertjes van Tico door handmatig uitwringen nog immer mee (hij doet het nog steeds met maat 74/80, dubbel economisch).

Tot zover!