Zondag 25 november 2001: de langste dag uit mijn leven. De dag dat ik om 12.00 uur Coos en bemanning uitzwaaide toen ze de haven van Las Palmas verlieten. Zij aan boord van de CANDIDE aan het begin van een oceaanoversteek. En ik, samen met Tico,  aan land. Hartverscheurend om de CANDIDE weg te zien varen in de wetenschap dat het ongeveer 3 weken zou duren voordat ik Coos weer zou spreken, zien en voelen; voordat Tico zijn vader weer zou spreken, zien en voelen.

Wachten, wachten en nog eens wachten.

De uren die we moesten wachten alvorens het vliegtuig ons naar Nederland zou brengen, duurden eeuwig. Het leek wel alsof elke minuut net zolang duurde als een uur. En de luxe van het Santa Catalina Hotel, waar wij de tijd doodden, gaf maar magere troost.

Om 18.30 uur was het eindelijk zover!  Na een mondeling robbertje vechten over de hotelrekening, werden we door een beschonken taxichauffeur (althans afgemeten naar het geslinger over de weg) naar het vliegveld gebracht alwaar wij konden aanschuiven in een rij van zeker 100 meter voor de incheckbalie...... Om 20.45 uur precies taxieden we naar de startbaan en om 21.00 uur precies stegen we op. Om 02.30 uur, wederom precies volgens schema, landden we op Schiphol en was er daar een warm onthaal voor ons van mijn ouders en vriendin Inge. En in Heiloo zat Riny klaar met banketstaaf en thee. Een gezellig theekransje midden in de nacht, kan ik wel zeggen. Blij dat ik in vertrouwde omgeving was met vertrouwde mensen om mij heen en in de wetenschap dat een groot warm bed op Tico en mij wachtte (ja echt, Riny had er een warme kruik ingelegd!).

Verdoofd.

Mijn eerste dag in Nederland heb ik behoorlijk wezenloos over mij heen laten komen. Fysiek was ik aanwezig, geestelijk zat ik bij Coos op de oceaan. En daar kon zelfs een HEMA en een Albert Heijn niets aan veranderen. Alsof vrienden en familie het aanvoelden, hebben zij ons die dag met rust gelaten: geen telefoon of bezoek. Gewoon even tijd gekregen om te acclimatiseren. Deze allereerste dag bleek ook dat ik me eigenlijk maar slecht had voorbereid op ons verblijf in Nederland: voor Tico had ik dan nog wel een paar broeken en t-shirts met lange mouwen meegenomen vanaf de boot. Maar voor mijzelf was ik werkelijk van alles vergeten: een zomersetje alleen is best fris als het in ons Kikkerlandje niet warmer wordt dan 5 graden celsius...... De dozen op zolder met onze achtergebleven kleding boden enige uitkomst, maar het was óók een goede reden om toch nog wat nieuws te kopen!

Accelereren.

Daar mijn verblijf in Nederland maar kort was, en ik veel te regelen had, moest ik dinsdag direct in de startblokken. Met de Gouden Gids op mijn schoot en de telefoon in mijn hand, belde ik diverse bedrijven om te informeren naar opslagruimte, vrachtwagenverhuur en verhuisdozen. Een paar maanden daarvoor hadden wij tenslotte ons huis verkocht, welk op 3 december ten overstaan van de notaris in andere handen over zou gaan. Leeg welteverstaan. Tot 30 november zat onze huurder erin en dus restte mij slechts 2 dagen om het huis leeg te halen, meubilair op te slaan en het van binnen schoon te maken (tenslotte had er een man alleen gewoond......). Van te voren had ik mijn verhuis- en schoonmaakhulptroepen gemobiliseerd.

Verhuizen en schoonmaken.

Op zaterdag 1 december stonden 5 man en 3 vrouwen om 08.00 uur met de mouwen opgestroopt klaar op de Cornelis Roelestraat 6 te Broek in Waterland. Met gezwinde spoed, met behulp van een efficiënte taakverdeling (klussers, sjouwers, tuinder en poetsers) en onder het motto "niet lullen, sjouwen met die spullen" was voor het middaguur het huis leeg. En passant werden door mijn vader de takken in de tuin nog even gesnoeid, gebost en bij elkaar gebonden. Halverwege de middag was al het meubilair in de opslag c.q. op zolder/in de schuur in Heiloo en was het huis schoon. Een prima prestatie waarvoor bij deze nogmaals mijn dank aan Jeroen, Paul, Bas, Rene, mijn vader, Carmen, Inge en mijn moeder. Wat jammer dat nu niemand de hoofdprijs in de Oudejaarsloterij heeft gewonnen; we hadden het jullie allen zo gegund.

Sores.

Tijdens die eerste week heb ik meerdere malen gedacht hoe gelukkig Coos moest zijn op de oceaan. Ver weg van allerlei shit die gepaard gaat met het "gewone" landleven. Bijvoorbeeld toen ik 24 uur voor de notariele overdracht van ons huis hoorde dat er mogelijk beslag op zou worden gelegd door onze incompente en eerder ontslagen makelaar vanwege een -onterecht- openstaande rekening. Of toen ik door eigen stommiteit op de dag van de notariele overdracht nog weer een keer extra het ritje Heiloo - Monnickendam kon maken omdat ik Coos' volmacht vergeten was mee te nemen naar de notaris. Of toen ik allerlei administratieve rompslomp rondom verzekeringen, E-rekeningen en inschrijving bij kinderdagverblijven (verdomde wachtlijsten) moest regelen. Kortom, het leven in de 5e versnelling waar ik al maandenlang gewend was aan leven in de 1e versnelling.

Sinterklaas Kapoentje.

Sinterklaas was ook een mijlpaal tijdens mijn verblijf. En dat alles óók nog in het verhuisweekend. Zaterdag in de namiddag vierden we het kleinschalig in Heiloo met de Oma's, Opa en Tante Corry en zondagmiddag grootschalig bij Annemarie, Jeroen en kids. Hartstikke gezellig en Tico werd schromelijk verwend met Lego, legpuzzels en leesboekjes. Daar hij het hele fenomeen Sinterklaas niet of nauwelijks van te voren had meegekregen, werd het overdadige pakjesfestein en rondvliegende pepernoten hem zondagavond allemaal wat teveel. Het lijntje brak en hij moest onbedaarlijk huilen en huilen totdat hij van absolute uitputting om 22.30 uur eindelijk in een onrustige slaap viel. Het arme kereltje: in een -voor hem- relatief vreemde omgeving zoveel nieuwe indrukken te verwerken en ook nog eens zonder zijn rots in de branding: zijn vader.

Kilometers vreten.

Tijdens mijn verblijf in Nederland heb ik onvoorstelbaar veel kilometers gereden in de -zeer gul- mij ter beschikking gestelde gloednieuwe auto van Ben en Riny. Half Nederland heb ik doorgecrossed in een goedbedoelde poging een "sociaal leven" te leven in slechts 1,5 week, waar iemand anders zéker 1,5 maand voor nodig heeft. Allemaal harstikke leuk, gezellig, hartverwarmend maar uiteindelijk ook doodvermoeiend. Ik reed van gezellige theepartijtjes bij vriendinnen naar sfeervolle etentjes om af te sluiten in de kroeg. Heel vaak waren mijn nachten (te) kort.

De rekening.

Ook ik kreeg de rekening van een dergelijk marathonleven gepresenteerd. Mijn laatste vrijdag in Nederland deed elke spier in mijn lijf me pijn en had ik een keel alsof er een stuk schuurpapier in zat. Zaterdag en zondag kreeg ik ook nog aanvallen van misselijkheid. Kortom, algehele lamlendigheid en dat terwijl Inge gezellig kwam logeren. Inge had ook behoorlijk wat nadenkers in haar hoofd ter voorbereiding op een intensieve training die zij daags na het weekend zou gaan volgen. En om de misere kompleet te maken, had Tico ook nog een weekenddip (erg aanhankelijk aan zijn Mam). We waren een mooi stel met elkaar en ondanks alle hobbels en obstakels hebben we er een geweldig weekend van gemaakt: winkelen in Alkmaar (mijn God, wat was het druk en wat waren die winkels volgestouwd met Sinterklaas- en Kerstgoodies; met een buggy was er haast niet door te komen), Dombo kijken op de video (zeer geslaagd Sintcadeau!), lekker snoepen, snacken en wijnen, over en weer nog wat cadeautjes geven, goede gesprekken en stiekeme sigaretjes in de winterkou, kippen en konijnen kijken Ome Cor en Tante Gerda in Dirkshorn (ouders Inge), weer een keer Dombo op de video kijken (Tico kon er geen genoeg van krijgen), nog wat snoepen en snacken en dat alles in een zeer rustig tempo.

Nog 1x HEMA en dan....

Mijn laatste maandag in Nederland heb ik benut om al mijn spulletjes en die van Tico bij elkaar te zoeken voor vertrek naar St. Lucia. De reistas was overvol want ik wilde zoveel mogelijk van zijn nieuw gekregen speelgoed meenemen naar de boot. Tijdens het pakken realiseerde ik me ineens dat ik me ook slecht had voorbereid op een verblijf in St. Lucia. Kledingtechnisch dan en dus in allerijl nog een paar hempjes en boxershorts (die goed konden doorgaan voor korte broek) voor Tico en mijzelf (alleen de hempjes) gekocht bij de HEMA (geweldige winkel!). Aan het einde van de dag kwamen Opa Jan en Oma Wil nog even gedag zeggen onder het genot van een forse kom erwtensoep. Voor de laatste keer in de komende maanden nog lekker in bad geweest en vervolgens vroeg in bed gedoken. Midden in de nacht werd ik misselijk en met buikkrampen wakker. Geen goed teken en even later hing ik bijzonder a-charmant boven de toiletpot wensend dat ik mijn vlucht kon verzetten. Dat was natuurlijk absoluut onmogelijk en dus ging om 05.00 uur de wekker en sleepte ik me uit bed en in de kleren. Op weg naar Schiphol. Op weg naar een Atlantische Oversteek in de lucht via Frankfurt naar St. Lucia. Op weg naar Coos. Op weg naar Papa, Op weg naar het vervolg van ons zeilavontuur.