Lefkas, Ithaka, Kefalonie

Accelereren

Zonder de "Mantje-flottielje" vervolgden wij onze tocht en het kompas wees richting Lefkas. Vanaf het eiland Paxos is dat 30 mijl varen. Een prachtige tocht! Naarmate de tocht vorderde, nam de wind wat in kracht toe (tot 5 Beaufort) en draaide hij naar de meest ideale koers: halve wind. Meerdere schepen (ca. 5 stuks) vertrokken ongeveer gelijktijdig vanuit Paxos en door de eerst zwakke wind raakten wij wat in de achterhoede verzeild. Hét nadeel van een relatief zwaar schip in lichte wind. Maar toen de wind aantrok, accelereerde de CANDIDE en zetten wij de achtervolging in (ja, competititef zijn we wel). Na een goede zeiltrim "jekkerden" we met dik 7,5 knoop snelheid door het water en lagen we alras aan kop! Nu was het makkelijk winnen van twee Hurleys 800 (ca. 8,5 meter lengte), maar we hebben ook een Bavaria 51 (!) met zéker 8 Duitse matrozen het nakijken gegeven. En dat voelde bijzonder lekker!

Bezint eer gij begint....

De haven in Lefkas-Town zag er erg onaantrekkelijk, stoffig en lawaaierig uit. Jaren geleden is men, met behulp van een startsubsidie vanuit de Europese Unie voortvarend begonnen aan de bouw van een sophisticated Marina. Toen de geldstroom echter opdroogde, stagneerde de bouw met eenzelfde tempo. Er liggen wat onafgebouwde betonnen kades en er staat een karkas van het Marine-kantoor. Een recente financiële injectie heeft de bouwvakkers hernieuwd in beweging gebracht, want er was weer enige activiteit te bespeuren. Ben benieuwd hoever ze dit keer komen?!

Via een smal kanaaltje met daaromheen wat zompige, moerasachtige velden (deed ons aan delen van Bonaire denken), vaarden we naar de "binnenzee" van Lefkas. Dit riep associaties op met de Zeeuwse Wateren.

Ankerleed

In en om rond Lefkas leken we aanvankelijk onze draai niet te vinden. Het plaatsje Nidri (na Lefkas-Town het meest belangrijke stadje van het eiland) vonden we druk en schreeuwerig. We lagen voor anker in de beschutte baai (Tranquil Bay), maar met een inmiddels flink lekkende bijboot is dat ook geen pretje. Tot onze knieën (ok, enkels) in het water bereikten we het land.

We zijn voor anker gegaan voor het eiland Skorpios, het eiland van wijlen Aristoteles Onassis, maar het prachtig uitziende strand was voor ons, plebs, verboden terrein. Skorpios is overigens geen lullig klein eilandje. Er schijnt ca. 70 man personeel dagelijks druk te zijn met het onderhoud van tuinen en gebouwen. En dat terwijl het nageslacht van Aristoteles er nauwelijks nog komt. Het was voor dit eiland dat Tico zijn eerste -veilige- duik in 5 meter diep water heeft genomen (nee, hij is NIET in het water gevallen).

Abelike Bay, onze volgende pleister- en overnachtingsplaats leek aanvankelijk een prachtige, zwoele, ruime en beschutte baai. We lagen echter nog niet voor anker of we werden bestormd door een groot aantal (en steeds groter wordend aantal) wespen. Om gek en nerveus van te worden. Bestrijding met wierook en sigarenrook bood geen soelaas. Dus hebben we alras het anker weer gelicht (35 meter ketting handmatig binnenlieren!) om het aan de overkant van de baai weer te laten vallen. Aanvankelijk leken daar geen wespen te zijn, maar al snel hadden ze ons weer gevonden. Minder groot in aantal en dus verstand op nul en blik op oneindig..... Rond etenstijd leek de kust veilig om de overheerlijke verfrissende koude pasta-salade (fusilli tricolore, tomaat, komkommer, mais, banaan, avocado,  italiaanse worst of gewoon kipfilet, sladressing) buiten te nuttigen. Het eten stond nog niet op tafel of een invasie wespen rukte weer op. Oftewel, binnen eten.

De "ellende" was nóg niet voorbij. Na het eten begon de boot te wiebelen op volkomen onverwacht binnenrollende deining.... We zagen onze geest alweer dwalen.... Na wat gewik en geweeg hakten we de knoop door en lichtten we het anker (wéér 35 mtr ketting met het handje binnenlieren!).

Even verderop in een andere "arm" van de baai zag het water er rustig en vlak uit. Voor de 5e keer die dag (Nee, geen telfout; we hebben 's ochtends water getankt aan de kade van Nidri en ook dan leg je via een uitgeworpen vooranker en met je kont naar de kade aan)  plonsde het anker in het water. En omdat het niet direct grip kreeg, was een 6e keer ankeren (dus nog weer een keer 35 mtr ketting op handkracht binnenlieren) noodzakelijk. Die 6e keer groef het anker zich goed vast in de bodem en lagen we zo vast als een huis met een rustige nacht in het vooruitzicht.

Bijbootleed

Tegelijk met al dat ankerleed hadden we ook nog te kampen met bijbootleed. Onze Zodiac bevond zich inmiddels in terminale fase en een offensief was hard nodig. Diagnose: de lijm en de stiknaden die de bodem met de drijvers verbinden, laten langzaam maar zeker los. Behandeling: slechts lapmiddelen zouden 'm nog even "in de lucht" houden. PVC-lijm volstond niet meer en gewapend met een tube Sikaflex ging Coos de strijd aan. De naden aan de onderkant van de boot zijn gesikaflext en ook de binnenkant is aangepakt.

"Gelukkig zijn de drijvers nog hard", dachten we. "Misschien houdt ie het nog wel tot Gibraltar", zeiden we optimistisch.

Maar beide gedachten moesten we meteen weer loslaten, want bij het eerstvolgend gebruik (1 dag na Sikaflexbehandeling) voelden de drijvers slapjes aan..... Diagnose: poreusheid van de drijvers. Behandeling: geen. Slechts oppompen voor gebruik en niet te lang wegblijven als je gaat varen.  De tranen springen in mijn ogen als ik dat zielige, ingezakte hoopje boot op het dek vastgesjord zie liggen.

De realiteit is nu dat we z.s.m. een nieuwe bijboot moeten/ willen aanschaffen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, want deze boten kun je niet overal "zomaar" kopen. We richten onze pijlen op Pireaus (Athene), alwaar we rond de 1e week van juli zullen aankomen. 

Ontmoeting

In Sivota hebben we Geertje en Paul ontmoet (schoonmoeder Elyn). Zij vaarden -zelfstandig- mee met een flottielje. Daar Geertje de meeste zeilervaring had, was zij de kapitein. Dat getuigt van lef en is tegelijkertijd een opmerkelijk fenomeen. De zeilerij is nl. nog steeds een mannenbolwerk. We zijn afzonderlijk gezamenlijk opgevaren naar Kioni, een allerschattigst plaatsje op het eiland van Homerus' Odyssee, te weten Ithaka. 

's Avonds hebben we gezellig met elkaar genoten van een Griekse dis. Tico had ook de tijd van zijn leven, want rond onze tafel hadden zich allemaal (schurfterige) zwerfkatten verzameld. En die beesten hadden eveneens de tijd van hun leven; Tico voorzag hen rijkelijk van brood, patat en vis. De volgende ochtend moesten we alweer afscheid van elkaar nemen. Geertje en Paul gingen met de flottielje naar de reeds door ons beproefde "wespenbaai" en wij zakten verder af naar het zuiden van Ithaka.

St-Tropez, maar dan anders?!

Bij het maken van een soort planning voor de 2 weken die voor ons lagen, viel ons oog op het buiten de route vallende eiland Kefalonië (ten westen van Ithaka). Met name het plaatsje Fiskardo had onze belangstelling. In de pilot werd het beschreven als een zeer de moeite waard zijnd dorpje met goede taveerna's en leuke shops. Het Eilandhopperboek omschreef Fiskardo als een soort mini St-Tropez en wij houden wel van wat mondainiteit en klasse. Daar wilden wij wel (slechts) 20 mijl voor omvaren. We zorgden dat we aan het begin van de middag de haven zouden aanlopen, zodat we verzekerd zouden zijn van een ligplaats aan de kade. Die kade bleek voor ons uit te pakken in de vorm van een sjieke steiger op stand. Het dorpje met een prachtige flaneerboulevard was inderdaad mooi, vriendelijk, classy en duur. Leuk genoeg om een dag langer te blijven.

Cowboys!

Het enige waar we in Fiskardo op moesten letten, was de meneer van de Port Police. Die zou de gewoonte hebben om rond 09.00 - 10.00 uur de schepen langs te gaan om de onder zeilers welbekende semi-illegale tax te innen.  Deze tax omvat ca. 2000 Drachmen p.mtr schip (de CANDIDE meet 12,5 mtr!) + 10.000 Drachmen voor de cruising permit (totaal ca. NLG 250,--). Deze tax is bijzonder omstreden omdat het niet conform EU-regelgeving is en ook nog eens volstrekt willekeurig geheven wordt. Zelfs de hoogte kan van plaats tot plaats varieren. De Port Police in dergelijke kleine dorpen bestaat vaak uit slechts 1 persoon en deze in spierwit uniform gestoken "cowboy" (incl. witte schoenen) handelt naar volstrekt eigen goeddunken (en eigen portemonnaie?).

Enfin, zuunig als we zijn, waren we redelijk voorbereid. Onze Duitse buurman daarentegen vertelde zelfverzekerd dat we er  niets van hoefden te verwachten in zo'n "schattig toeristisch dorpje". Hij had het bij wijze van spreken nog niet gezegd of een Griekse overheidsdiender stond voor zijn loopplank. Of hij maar even wilde betalen...... Wij bevonden ons op dat moment benedendeks en hielden ons, zodra we het gebeuren bij de buurman ontdekten, het daaropvolgende uur stilletjes schuil in de kajuit. Diverse keren hebben we de witte cowboy zien passeren, horen fluiten en elke keer verstopten we ons, zodat het leek alsof we van boord waren. En zo zijn we (deze keer?) ontsnapt aan een volstrekt onterecht geheven financiële tax. Onze Duitse buurman was wel de pineut en -omgerekend- NLG 250,-- armer.

Verstoppertje spelen....

Een dag later in Eufimia, een overigens nietszeggend havenplaatsje, hadden we binnen 5 minuten na aanmeren een witte diender bij de loopplank. Deze jongeman was ons blijkbaar goed gezind, want we hoefden slechts 1350 Drachmen havengeld te betalen (= NLG 9,--). Weer een dag later in Patras, waarover meer in het volgende deel, moesten we weer in het vooronder onderduiken....en ook dit keer ontsprongen we de taxdans. We zijn realistisch genoeg om te weten dat we vroeg of laat toch écht aan de beurt zijn.

To be continued....!!!!