Na de bijna bovenmenselijke fysieke inspanning van de oversteek was het goed toeven in de Msida Marina te Valetta. Vooral de ongelimiteerde zoetwatertoevoer vanaf de steiger was een groot genot. De boot was behoorlijk zout en plakkerig na 3 dagen buiswater dus Coos en spuitmeester 1e klasse Tico gingen voortvarend aan de slag met de waterslang. Dek, bijboot, zeilen, schoten, kuip; alles werd rijkelijk besproeid. Ik zat op mijn knieën op de steiger de was te doen. De handdoeken die we 's nachts gebruikt hadden om warm en droog onder te blijven, stonden stijf van het zout. Maar ook beddelakens, kussenhoezen en kuipmatten werden met water en sop onder handen genomen.

Valetta

We hadden hoge verwachtingen van Malta; grote mondaine huizen, rijke mensen en sjieke uitspanningen. Bij Malta, en met name Valetta, moest ik altijd denken aan een James Bond-achtige lokatie a la Cote d'Azur of Monaco. De praktijk wees uit dat ik me beter in het eiland had moeten verdiepen om beter te weten. Wij raakten nl. niet onder de indruk van noch de hoofdstad (OK, een beetje), noch van het eiland. Kaal, druk, rommelig zijn de woorden die als 1e bij mij naar boven komen als ik er aan terugdenk.

Om met druk en rommelig te beginnen; dat slaat vooral op Valetta. Ontzettend veel verkeer en ontzettend veel kriskras geparkeerde auto's. Parkeerbeheer zou een goede slag kunnen slaan hier. Pas als je veel op de "benenwagen" (met buggy) bent aangewezen, merk je hoe verdomd lastig het is als auto's op zebrapaden, op trottoirs, op straathoeken, kortom overal, geparkeerd staan. Het merendeel van de tijd waren wij genoodzaakt op de straatweg te lopen omdat de stoep in gebruik was genomen door wielen en bumpers. En wij zijn dan nog -ook al met buggy- goed ter been. Als oudje of gehandicapte zal het hier een ware survival zijn.

Positief vermeldingswaardig zijn de schitterende OV-autobussen. Oude, afgedankte, gele British Leylandbussen in verschillende modellen, maar allemaal even prachtig en karakteristiek.

Het "winkelgebeuren" (niet onbelangrijk) viel bar tegen. In Valetta kennen ze geen echte winkelstraat of winkelcentrum. Alles is ongeorganiseerd door de hele stad verspreid gehuisvest. Volgens de pilot zou je in Valetta goed kunnen provianderen en als je de minimaal 3KM lopen naar de "drive-in supermarkt" (handig zo'n auto.....) weinig vindt én een goed gevulde buidel hebt, dan klopt dat wel. Mijn God, wat is Malta duur!!!! Helaas ontdekten we dat pas écht toen het winkelwagentje vol was. Gelukkig wel vóórdat we moesten afrekenen. Totaal gedesillusioneerd zetten we het merendeel van onze goodies weer terug in de schappen.

Kaal en kleurloos

We hebben 1 dag een autootje gehuurd. In verband met hoogseizoen hadden we niet zo heel veel te kiezen. Sterker nog, ze hadden nog precies 1 auto beschikbaar en wel een rode KIA Pride zónder airco. In deze rode koets zijn we het hele eiland rondgereden. En al wat we zagen waren kale rotsen en sobere woestijnbeige huizen. De kleur van geraniums en bouggainvilles, waarmee bijv. de Grieken hun huizen opleuken, hebben we hier niet gezien. En Golden Bay, de zwemstop van de dag, verdiende ons inziens deze naam beslist niet. Fully packed met mannen, vrouwen, kinderen, luchtbedden en parasols. Ieder had maximaal een halve vierkante meter zand tot zijn beschikking. En het water? Groezelig, vies en eveneens fully packed. Wegens oververhitting in de non-airco auto zijn we wel, maar zeker niet langer dan strikt noodzakelijk, de zee ingegaan. Crowded Bay zou een betere benaming zijn geweest.

De volgende dag zetten we koers naar Blue Lagoon Bay bij het Maltese eilandje Comino. Deze naam zou wederom hoge verwachtingen kunnen scheppen, maar wij waren afwachtend. En kritisch als we zijn, vonden we Blue Lagoon Bay niet zo blue. Er stond een groot hotel, er was een strandje en de baai lag bomvol met motorschepen en zeilboten. Alles lag behoorlijk dichtbij elkaar voor anker en slehts vanwege het rustige weer leidde het niet tot gevaarlijke situaties. Op enig moment lagen er zéker 60 boten voor anker waar normaliter 25-30 boten zouden kunnen liggen (en dan zou het al behoorlijk druk zijn).

Ongeleid projectiel

Het was er ook een mierennest van dinghies (bijboten) bestuurd door kinderen. Zij vaarden werkelijk de gehele dag op topsnelheid tussen de voor anker liggende schepen door. Aan het einde van de dag ging het nog bijna mis met zo'n dinghy bestuurd door twee 14-jarige stoere knapen. Zij maakten te snel een te scherpe bocht dwars op de golven. Resultaat was dat ze uit het bootje geslingerd werden. Daar ze het dodemanskoord niet om hun pols hadden (een koord dat ervoor zorgt dat de motor uitslaat als je overboord slaat) vaarde het bootje op topsnelheid door. En door de draaibeweging van de schroef vaarde het voortdurend rondjes met een rotvaart. Levensgevaarlijk, maar een geluk bij een ongeluk was dat deze ramp zich net buiten de voor anker liggende schepen voltrok. Uiteindelijk was "hulp van buitenaf" om dit ongeleide projectiel te stoppen niet nodig. Na 10 minuten vaarde het met de schroef over een grote zwemband heen die met een touw aan een zeilboot vastgeknoopt lag (dus toch nog vlak langs een zeilboot) en dat deed de motor -gelukkig-  afslaan. Eind goed, al goed.

Na 2 dagen verlieten we deze Maltese kermis en kozen we 60 mijl ruim sop richting Sicilië. Een ervaring rijker en een (kleine) illusie armer.