Guadelope: een stukje Frankrijk in de West. De franse eilanden zijn opvallend anders dan de andere eilanden die wij gezien hebben. De bevolking is meer gemixed dan op andere eilanden en de gemiddelde levensstandaard ligt ook een stuk hoger. Natuurlijk geniet ook een groot deel van de bevolking van de "sociale zekerheid"; een vangnet dat op de onafhankelijke eilanden niet bestaat. Boatboys die je van alles willen verkopen, vind je hier dan ook niet. En ook bedelaars zijn slechts beperkt aanwezig. Waar je op elk eiland wel op bedacht moet blijven, of het nu een kolonie is of zelfstandig, is criminaliteit. En dan met name diefstal vanaf de boot.

Boeventuig!

Onze eerst nacht in de Marina werden we rond 24.00 uur opgeschrikt door een schreeuwende buurvrouw. Zij jaagde een ongenode bezoeker van haar boot. De volgende ochtend bleek dat op 3 boten aan onze steiger (praktisch naast en tegenover ons) 's nachts was ingebroken terwijl de bewoners lagen te slapen. Bootpapieren en andere niet interessante spullen werden 's ochtends ergens langs de kant gevonden evenals een buitgemaakte bijboot (maar dan zonder zijn buitenboordmotor). En dat zijn gewoonweg de minder leuke aspecten van cruising in de Carribean.  Altijd alert zijn op dergelijke mogelijke gebeurtenissen.

Buiten dat was de ligplaats in de Marina in Point a Pitre een luxe; stromend water en 220 volt is voor ons uitzonderlijk. Ook heb ik hier voor het eerst sinds maanden mijn was weer eens naar een wasserette gebracht, i.p.v. het op de hand te doen. Keurig opgevouwen kon ik het een paar uur later weer ophalen.

Downtown! 

Downtown Point a Pitre was ook de moeite waard. Een overweldigende versmarkt met vele verschillende soorten groenten en fruit tegen betaalbare prijzen (waarom kan een tomaat hier wel tegen normale prijzen verkocht worden?). De dames van de fruitstallen zijn in kleurrijke jurken gestoken (het typische Frans-Caraïbische ruitje) en wilden -helaas- niet poseren voor de foto. De winkelstraat barstte uit zijn voegen van t-shirt shops en andere souvenirs, maar daartussen ook nog HEMA-achtige winkels waar ik lekker kon snuffelen. We zijn ook zeer succesvol geweest in het aanschaffen van wel 3 shorts voor Coos; hard nodig, want hij had geen degelijke broek meer om aan te trekken. Op elke korte broek zat wel een olie- of smeervlek.

Kanaalvaren

De gezamenlijke wegen van de Exuberance en de CANDIDE zouden weer voor een paar dagen gaan scheiden. Wij zouden binnendoor gaan en de Exuberance buitenom. 
Het vlinderachtig gevormde eiland Guadeope wordt doormidden "gesneden" door een rivier van Noord naar Zuid. Deze rivier is op sommige plekken slechts 2 meter diep, hetgeen voor ons diep genoeg is. De vlinderhelften worden met elkaar verbonden door twee bruggen en die bruggen gaan 1x per dag open en wel om 05.00 uur. De dag ervoor waren we tot aan de eerste brug gevaren alwaar we de nacht aan een mooringboei doorbrachten. Om 04.30 uur ging de wekker en stonden we met het slaap nog in de ogen op. Om 04.50 uur cirkelden we rondjes voor de brug. Het is belangrijk ruim op tijd voor de brug te varen, anders denkt de brugwachter dat er niemand is die erdoorheen wil en vertrekt hij zonder de brug te openen.  
Met ons ondernamen nog twee andere boten dit  nachtelijke avontuur. Voor ons uit ging een Amerikaan en de rij werd gesloten door een catamaran. Om 05.00 uur precies ging de brug open. De brugopening lag in een bocht en de Amerikaan was blijkbaar niet gewend te varen in water dat stroomt. Want hij nam de bocht te kort en ramde met zijn rechterachter- zijkant tegen de brugmuur. Coos daarentegen had tijdens het cirkelen al gemerkt dat er een zijwaartse stroming stond en navigeerde met een ruime bocht naar het midden van de brug. Zonder enig probleem schoven wij tussen de smalle muren door (hooguit 7 meter breed). 
In het pikkedonker vervolgden we onze tocht naar de 2e brug. De rivier niet breder dan 25 meter was beboeid met om en om een rode (linkerkant) en een groene boei (rechterkant). De dieptemeter stond op circa 2 meter. Een stukje voor de 2e brug was een mini-meertje waar de Amerikaan stil bleef liggen. De schrik van de aanvaring met de brugmuur zat er bij hem danig in en hij durfde niet goed verder te varen. En dus gingen wij voorop in de hoop dat die 2e brug inderdaad zou openen zodra we kwamen aanvaren (zoals in de pilot stond). De rivier was nl. nog smaller geworden en ruimte om te draaien of te cirkelen voor de brug was er nauwelijks. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik de slagbomen zag sluiten en het licht voor ons op groen ging. 
Net voorbij deze brug lagen weer mooringboeien en daaraan hebben we vastgeknoopt om te wachten totdat het echt licht zou zijn. Coos hield de gehele tocht (die slechts een uur duurde) het hoofd koel en ik scheen slechts af en toe bij met de ver- schijner. De Amerikaan ging als laatste door de brug en zag nog bijna een groene boei aan de rechterkant over het hoofd, waardoor hij zijn boot bijna op de rotsen parkeerde...... Oeps, die man heeft een slechte ochtend gehad.

Mangrove = muggen! 

De rivier werd omgeven door mangrovebos en dat staat gelijk aan de aanwezigheid van muskieten en wimpieries. Deze laatste zijn een soort fruitvliegjes die ongenadig kunnen steken. En hoewel ik me van top tot teen met kleding had bedekt, hebben die K..beesten me ongelofelijk te pakken genomen: op mijn wang, op mijn hoofd, op mijn sleutelbeen, op mijn voeten, op mijn armen. Aanvankelijk dacht ik dat het wel meeviel met de bulten, maar de volgende ochtend begonnen ze pas echt goed te jeuken. En ik heb nog steeds geen middeltje gevonden dat echt afdoende werkt tegen die allesoverheersende jeuk.

Enfin, de volgende ochtend tuften we bij zonsopgang de rivier af, het water was spiegelglad en de vogels ontwaakten. We waren op weg naar een rif net buiten het "deltastelsel", waarvandaan we met de dinghy een andere rivier konden opvaren om wat aan natuurbeleving te doen. Maar de vaargeul daarnaartoe was slecht aangegeven, ik had weer even genoeg van ondiep water (op enig moment nog 10 cm water onder de kiel) en ik was volledig lekgestoken door de muggen (Coos leek ogenschijnlijk met rust gelaten door deze vampiers, hetgeen niet waar bleek te zijn; ze hadden hem in zijn buik en bil gestoken...???). 

Eyeballnavigation

Ook Coos hoefde niet zo nodig nog een nacht vlakbij de mangrove voor anker te liggen en deed direct het progressieve voorstel meteen maar door te varen naar Antigua. Ach, waarom niet. Het was pas 08.00 uur en de wind leek uit het oosten te komen, hetgeen gunstig zou zijn voor de noordelijke koers die we naar Antigua zouden moeten varen. Coos ging e.e.a. op het dek voorbereiden en ik nam het roer over. Wederom via een boeienstelsel moesten wij ons een weg banen tussen talloze riffen. Op enig moment zou ik een groene boei moeten kunnen ontwaren, maar niets van dat alles. Ik zag wel al de volgende rode boei en volgens de pilot lag die boei ongeveer in een rechte lijn tegenover de vorige. Dus als ik maar rechtvooruit bleef sturen, zou het wel goedkomen. Nee dus!!
De dieptemeter liep terug en Coos, nog steeds op het dek, vond het water wel erg licht van kleur. Oeps, hij kon de bodem zien. We deden vast iets niet goed. Hij klom op de preekstoek en zag een rif liggen op zo'n 30 meter voor ons. Het roer moest drastisch om, de motor in zijn vrij en we "sloegen" 45 graden linksaf. Vanaf de preekstoel zag Coos de groene boei en die lag beduidend meer (veel meer!) naar links dan de koers die wij vaarden. Dat was maar net goed gegaan. 
We hadden nog een halve mijl te gaan en al die tijd bleef Coos op de preekstoel staan. Aan het einde van het boeienstelsel moesten we tussen twee boeien door die aan weerszijden van brekende zeeën stonden en die opening was slechts 40 meter breed. Eyeballnavigation in optima forma en we hebben de proeve van bekwaamheid -ondanks een klein dieptepuntje- met succes afgelegd. Na de laatste boeien gaf de dieptemeter weer de vertrouwde 20 meter plus aan en hoefden we ons daarover geen zorgen meer te maken. 

Antigua, here we come!

De zeiltocht naar Antigua was lekker zeilen; halve wind, 20 knopen en een moderate sea. De snelheidsmeter is niet onder de 6,5 knoop geweest en we schoten lekker op. Toen we aankwamen bij English Harbour, onze bestemming, vonden we het bijna jammer dat we de zeilen moesten strijken. 

In English Harbour konden we weer even bijkomen. De ankerplaats lag recht tegenover een prachtig wit zandstrand; we wisten al wat we de volgende ochtend zouden gaan doen. STRAND, STRAND, STRAND.

Antigua is ook het eiland vanaf waar de CANDIDE in een "vorig leven" rechtstreeks naar Bermuda is gezeild om vervolgens naar rechts af te buigen richting de Azoren. En dat deed ons weer even stilstaan bij ons avontuur dat nu al bijna één jaar duurt. Een jaar waarin we ontzettend veel beleefd hebben, geweldige hoogtepunten hebben meegemaakt, maar een jaar dat ook zeker dieptepunten heeft gehad. 

Zieleroerselen en overpeinzingen

We leven nu al bijna een jaar op 10mtr2 en soms breekt dat mij/ons dat weleens op. Er zijn zéker momenten dat ik de Pijp aan Maarten wil geven. Momenten waarop ik gewoon naar "huis" wil, momenten waarop ik verlang naar een lekkere file op de ringweg A-10 ofzo. Dan ben ik het zat dat het badkamerlichtje er volstrekt willekeurig zo nu en dan mee stopt. Of dan heb ik het geduld niet om te wachten totdat de televisie na 15 minuten warmdraaien eindelijk een voornamelijk rood gekleurd beeld geeft, zodat Tico een werkelijk roze Dombo-video kan bekijken. Of dan snak ik na een vermoeiende dag naar weken in een warm ligbad. 
Of bijvoorbeeld als Coos en ik slaande ruzie hebben; dan baal ik er zo van dat ik niet van de boot af kan of anderszins uit die negatieve energie die ruzie met zich meebrengt, kan stappen. Maar ach, ook dit nadeel heb z'n voordeel: omdat we in zo'n kleine ruimte leven, worden we wel gedwongen de lucht weer snel te klaren. Want doorsudderen met beide een nors gezicht en slechts kortaangebonden op elkaar reageren, maakt het alleen maar lastiger. Tico heeft inmiddels zoveel besef van een ruzie tussen Coos en mij dat ie direct wil bemiddelen of ons ordonneert er meteen mee te stoppen. En gelijk heeft ie, maar ja, ruzie is soms onvermijdelijk.
Ook Coos heeft natuurlijk bij tijd en wijle een dip: soms heeft ie er tabak van dat er altijd wel iets te repareren of te vervangen is. Het "werk" is nooit klaar.  
En soms hebben we beiden een rusteloos gevoel, ingegeven door de spannende avonturen die nog voor ons liggen. Dan zijn we (te)veel bezig met bijvoorbeeld de oversteek (wanneer, wat als, hoe lang, etcetera) en vergeten we te leven in het NU. 

Ondanks al deze sores (sores hoort nu eenmaal bij het leven) genieten we van onze vrijheid, het rustige leven en het mooie weer. We kunnen hier ook nog volop van genieten omdat we weten dat er ook weer een einde aan zit aan dit avontuur. Als het een oneindig project zou zijn, zouden wij het als doelloos ervaren, ons gaan vervelen en onrustig worden. De wetenschap dat straks weer gewerkt moet worden voor brood op de plank, zorgt ervoor dat we er NU alles uithalen wat erin zit.

Tico 

Voor Tico maken al deze overpeinzingen niet uit. Met hem gaat het gewoon uitstekend; met de dag wordt ie wijzer en eigenwijzer. Als hij later oud is en in zijn foto-album bladert, zal ie zien dat ie de eerste –belangrijke- jaren veel tijd, heel veel tijd, heeft doorgebracht met zijn ouders op een zeilboot in verre en vreemde landen. In elk geval veel materiaal om mooie spreekbeurten over te houden of werkstukken van te maken.
In een bepaald opzicht is ie wat gedeformeerd: hij heeft het over tonijn vangen met een inktvisje, waar zijn toenmalige vriendinnetje in Nederland vol is van een kaptafel. Hij rukt voortdurend de kleren van zijn lijf omdat ie bloot wil lopen, waar elk ander kind in Nederland met sjaal om en muts op de deur uitgaat. Hij heeft het over zeilen hijsen, snelle boten en ankerbaaien, over zwemmen, duiken en plonsen, over eilanden, palmbomen en zandkastelen. Ach, als ik dit nalees, is het niet zo’n “schadelijke” deformatie. 
Zijn siësta wordt steeds kritieker en dat is een ontwikkeling waar Coos noch ik echt blij mee zijn. De uren die hij 's middags normaliter slaapt, geven ons de gelegenheid ook even een uiltje te knappen, een boek te lezen of onze sociale contacten te onderhouden. Och, ik hoop dat ie het nog even een half jaartje volhoudt......

Terug naar de boot. Terug naar Antigua. En wel in Jolly Harbour, een marina gelegen aan de westkust van Antigua. Dit is een volledig artificieel aangelegde marina annex bungalow- park, gelijk de Roompot te Zeeland, maar dan luxer en meer op z'n Amerikaans. Ik vergaap me in de supermarkt aan de Amerikaanse produkten (Brownie-mix, Marple Sirop en meer van dat soort lekkernijen) en kijk gewoon niet naar de prijs. En Coos leeft zich uit op de 18-holes golfbaan. We hebben nog niet zo'n slecht leven....?! Nietwaar??!

TERUG NAAR LOGBOEK