De tocht vanaf Salt Whisle Bay naar Bequia was heerlijk. Eindelijk eens even niet tegen de wind in zeilen. En dat terwijl we wel pal naar het Noorden moesten varen. 
Simpelweg omdat de wind voor één dag naar het zuidoosten was gedraaid (uitzonderlijk in dit vroege seizoen), gingen we heerlijk ruime wind, 15-20 knopen, met slechts de genua uitgerold op weg naar Bequia.

Aldaar werden we met vooruitgevaren dinghy en luid scheepsgetoeter enthousiast onthaald door de luitjes van de Exuberance. Na onze ankermanoeuvre zijn we naar ze toe gegaan; we moesten hoognodig bijpraten daar we elkaar twee weken niet gezien hadden. De dagelijkse kletspraatjes via de SSBradio op een vast tijdstip daargelaten.

Champagne!

De champagne stond koud en smaakte voortreffelijk. Vervolgens kwam de zelfgemaakte slime-rumpunch op tafel (slimy vanwege de erin verwerkte verse passievruchten). En toen deze op was, werd er nog een fles koele witte wijn opengetrokken. En dat alles op een praktisch nuchtere maag. Het was bijzonder gezellig, maar al die drank hakte er behoorlijk in. De volgende ochtend, toen de man met de hamer bij ons allen op bezoek was, namen ons voor ons drank(mis)- gebruik te reduceren tot één, hooguit twee, flessen per gelegenheid......

Yoghurt!

Na dagenlang leven vanuit onze voorraadkast, zijn we ons in Bequia te buiten gegaan bij het delicatessenwinkeltje van Doris. Deze vrouw importeert allerlei lekkernijen uit Europa en Amerika. Denk hierbij aan Mozarellakaas, mals vlees en meer van dat soort in jullie ogen gewone dingen. Ook verkoopt Doris lokale yoghurt van een lokale koe. Zalig dik en romig. OK, je moet niet willen weten wat het kost, want dat zou het genieten kunnen beïnvloeden (Of toch wel nieuwsgierig? NLG 16,-- voor krap een liter).

Na nog een korte een zuidelijke stuiptrekking (twee dagen Tobago Cays), zouden we definitief naar het Noorden varen, naar de Leeward Eilanden. En deze trips zouden gekenmerkt worden door harde wind uit het noordoosten, kracht 5-6-7 en ruige zeeën.

Aan de wind!

De trip van Bequia naar Marigot Bay, St. Lucia was zwaar! Natúúrlijk hadden we ons voorbereid op wind tegen, maar soms was het niet alleen wind tegen, maar ook golven tegen en ook nog eens stroom tegen. Vooral daar waar we uit de lij van het eiland kwamen, waren de golven op z'n slechtst; hoog en onregelmatig en de stroom op z'n sterkst: zéker 1 knoop stroom. Eenmaal vrij op open water, waaide het nog steeds wel hard, maar was de zee regelmatiger. 
Het was op deze tocht dat op enig moment de genuaval brak en het zeil al hortend en stotend naar beneden kwam. K.....!! Coos en ik doken op het dek (Coos op de punt en ik in het gangboord) om het zeil zo snel mogelijk op het dek te sjorren. Ondertussen beukte de boot op de golven en rolde het water over het dek. We waren beiden in no time zeiknat. Door het breken van de genuaval was het zeil bovenin daar waar het in de gleuf van de roller gaat, minstens 1 meter naar beneden gescheurd. K.....!! Niets aan te doen. Op Martinique zouden we het zeil goed (en tegen normale prijzen) kunnen laten repareren. En dat de val gebroken was, had simpelweg met slijtage door langdurig gebruik te maken. 
We vervolgden onze tocht onder stagfok en grootzeil, maar omdat de wind "zomaar" was gaan liggen, schoten we nauwelijks op. En de golven (tegen) en de stroom (tegen) hielpen niet echt mee. Met "hard werken" hielden we de spirit enigszins op peil; het lied "Maak er wat van, maak er wat van, als het even tegenzit, doe er dan iets aan" was ons hierbij behulpzaam (Sesamstraat, Bert en Ernie). 
We bereikten de baai van Marigot uiteindelijk om 20.00 uur, in het donker. Gelukkig waren we hier al een paar keer eerder geweest, anders zouden we het niet wagen om een ankerbaai in het donker binnen te varen. Vervolgens gingen we op zoek naar een plek om het anker te laten vallen. De eerste poging mislukte jammerlijk; waar wij dachten dat het 8 meter diep was, was het in werkelijk ruim 20 meter diep. Geen onmogelijke diepte om te ankeren maar niet echt lekker. En dus aan mij om de ruim 40 meter ketting weer binnen te lieren. Maar...... we moesten het nog steeds met de oude ketting doen en natuurlijk haakte die zich muurvast in de lier. Zodanig vast dat Coos de lier weer eerst moest demonteren voordat we ook maar verder konden. GRRRR! Na zo'n lange dag, een dag die al om 06.00 uur begonnen was, kon ik dit er maar nauwelijks bij hebben. Gelukkig was Coos inmiddels redelijk bedreven in de demontage-act en vrij vlot daarna hadden we het anker omhoog. Een 2e ankerpoging verliep vlekkeloos en de klok gaf 21.00 uur toen we de motor uitzetten. POEH! Wie heeft ooit gezegd dat cruising leuk en relaxed is???

Op de motor!

De tocht van St. Lucia naar Martinique was -voor de verandering- lekker rustig. Er was zelfs te weinig wind om te kunnen zeilen en dus motorden we het gehele stuk. In Le Marin besloten we te kiezen voor de relatieve luxe van de Marina: ongelimiteerd stromend water en 220 volt stroom. We hadden hier diverse klussen te doen: nieuwe val door de mast geleiden, genuazeil laten repareren, nieuwe ankerketting aanschaffen en provianderen in hypermarchee (de franse eilanden zijn beduidend goedkoper dan de andere eilanden en je hebt een breed assortiment).

Vervolgens zouden we via twee stops in Dominica (zelfstandig) naar Iles des Saints (franse kolonie) varen. Maar een tijdschema begon inmiddels aan mij te knagen (eind maart in St. Maarten zijn) en het idee om in Martinique uit te klaren, in Dominica in te klaren, vervolgens een dag later op Dominica weer uit te klaren om in Iles des Saints weer op frans grondgebied in te klaren maakte mij bij voorbaat al vermoeid. Waarom niet gewoon Dominica skippen en in één ruk doorvaren naar Iles des Saints? OK, dat is een tocht van 90 mijl, maar dat scheelt je een hoop douanegedoe. En zo gezegd, zo besloten.

Weer aan de wind!

We vertrokken om 15.00 uur (ja, ook deze lange tocht werd hoofdzakelijk 's nachts afgelegd) uit de baai van Grand Anse d'Arlet. De wind kwam uit het noordoosten en we zouden dus wéér tegenwind hebben (jek, what's new?). We waren nog geen 10 mijl onderweg of flatsch....... de val van de stagfok klettert naar beneden. Mijn God, hebben wij dat. Voor zover Coos het kon zien vanaf het dek, was er een harpje doorgebroken; vermoedelijk metaalmoeheid na langdurig en intensief gebruik. Wat nu? We wilden de lange tocht met grote kans op harde wind aanvankelijk niet zonder de stagfok maken. We lieten de verschillende alternatieven bezinken alvorens een definitieve beslissing te nemen. Uiteindelijk zouden we doorvaren naar de meest noordelijk gelegen ankerbaai van Martinique (St. Pierre) om daar de mast in te gaan om het harpje te vervangen. Terplekke zouden we dan beslissen of we door zouden gaan of de tocht één dag zouden uitstellen. Maandenlang reizen heeft ons inmiddels wel geleerd om te gaan met onvoorziene omstandigheden en het gefaseerd nemen van beslissingen: one step at a time.

Tegen de tijd dat we bij St. Pierre waren en al die tijd hadden gevaren met een gereefde genua, hadden we allebei een goed gevoel bij "gewoon doorvaren". En zo gezegd, zo gedaan.

Maar dit was makkerlijker gezegd dan gedaan. De Exuberance die één uur varen voor ons lag, "belde" op enig moment op de VHF en bracht verslag uit over harde wind en hoge golven. Zomaar uit het niets, was ik opslag bloednerveus en voelde ik de zeeziekte in mijn lijf ontstaan. Afleiding door even met Tico te gaan spelen, hielp niets. Buiten zitten met mijn neus in de wind, hielp niets. Uiteindelijk ben ik met de afwasteil omarmd in de loodskooi gaan liggen en daar gebeurde het..... Voor de eerste keer sinds bijna een jaar varen, moest ik onbedaarlijk overgeven. Hoewel ik overgeven buitengewoon vervelend vind, heeft het één groot voordeel: opluchting. Na deze lediging van mijn maag, voelde ik me stukken beter en ben ik zalig in slaap gevallen. Coos hield buiten de wacht en Tico lag lekker te slapen. 
Rond 24.00 uur bereikten we de lijzijde van Dominica, vlak water, nauwelijks wind en dus snorrend op de motor en voelde ik me weer fit genoeg om de wacht over te nemen. Coos heeft lekker 3 uurtjes geslapen en tegen de tijd dat we weer bijna op open water waren, was het weer mijn beurt om mijn lijf te ruste te leggen. 
Het volgende traject op open water was weer een ware uitdaging: de windmeter zat tegen de 30 knopen aangeplakt en hoog aan de wind schoten we toch met 7 knopen door het water en sneden we door de golven. Ik lag binnen te soezelen en had het merendeel van de tijd dat het gevoel dat het nauwelijks waaide buiten. Slechts als er een grote, onregelmatige golf op het gehele dek kletterde, wist ik weer dat we buitengewoon "sportief" aan het zeilen waren. Rond 10.30 uur de volgende ochtend arriveerden we in Iles des Saints.

Frankrijk in de West!

In de Iles des Saints hebben we het heerlijk gehad; een prachtig klein eilandje en ongelofelijk frans. Alsof we ons in Bretagne of Normandië bevonden. Het enige stadje, Bourg des Saints, ademde een heerlijk relaxte atmosfeer uit. Kuierend door de straten voelde het als "vakantie". We hebben met z'n allen scooters gehuurd en zijn het gehele eiland rondgecrossed: prachtige uitzichten, mooie stranden en woeste kusten.

Anker"drama"!

Het enige dat deze rust verstoorde was de onrustige ankerbaai van Bourg des Saints. En het is toch vrij cruciaal dat je goed voor anker ligt.  We lagen aanvankelijk op een A-1 lokatie, een spot die redelijk gevrijwaard leek van de valwinden en de swell. Ons anker had zich goed ingegraven, dachten we..... Toen we 's avonds terugkwamen na een heerlijk en gezellig avondje uiteten, meldde onze Canadese buurman al, toen we nog in het bijbootje zaten, dat onze boot was gaan draggen (slepen) en zelfs tegen de zijne aan was gekomen. Gelukkig had hij noch wij daar schade aan overgehouden, maar leuk is anders. Als de gesmeerde bliksem klauterden we aan boord, legden Tico in bed (hij snapte alle consternatie niet helemaal) en startten de motor. De valwinden die we overdag niet hadden gehad, kregen we nu in volle hevigheid over ons heen. Omdat ik me niet zeker voel achter het stuurwiel als het heel hard waait en het belangrijk is de boot op dezelfde plaats gemanoeuvreerd te houden, deed ik het anker. In onvoorstelbaar rap tempo lierde ik, in mijn hippe uitgaanssetje, ruim 30 meter NIEUWE ketting omhoog (moet er niet aan denken als we nog die oude ketting hadden gehad.....). Twee nieuwe ankerpogingen op dezelfde spot mislukten. Het anker groef zich niet goed in. In het donker en slalommend tussen alle boten, zochten we een ander plekje. Deze plek vonden we en met vlagen van 40-45 knopen wind (windkracht 8-9!) lieten we het anker vallen. Op deze plek hield het anker goed, maar omdat de wind van verschillende kanten van de berg kletterde, bleven we behoorlijk zwaaien en zwieren achter het anker. En hierdoor kwamen we weer te dicht bij een andere boot. Oftewel, weer het anker omhoog halen en weer een nieuwe plek zoeken. Dit keer weken we maar uit naar de buitenrand van de ankerplaats. Voordeel was dat we nu ruimte genoeg hadden. Nadeel was dat het water beduidend dieper was (20 meter) en we dus veel ketting moesten laten vallen en dat we meer in de swell lagen. 

Communiceren met dergelijke harde wind in het pikkedonker is verdomd lastig. Coos staat boven de motor en hoort mij, staande op het voordek, niet. Hij moet tegen de wind in schreeuwen en dan hoor ik hem nog nauwelijks. En omdat het zo donker is, zien we elkaar ook maar vaag. Gelukkig zijn wij in staat om in dergelijke moeilijke situaties (want ankeren in een volle baai in het donker met windkracht 8 om je oren is geen kattepis) rustig te blijven en geduld te betrachten. Enfin, deze 4e poging (en  meer dan 50 meter ankerketting uit) lukte. 

Rust?!

Het enige wat je vervolgens wilt, is rust. Maar dat is lastig op een boot die bokt op de golven en de wind die giert door de verstaging. Het was voor het eerst sinds lange tijd dat mijn basisgevoel voor veiligheid werd aangetast. Ik voelde me niet veilig en er was geen ander alternatief dan uitzitten en wachten totdat het licht zou worden. De spanning in mijn lijf was om te snijden en ik was letterlijk ziek van de zenuwen. Om 04.00 uur viel ik eindelijk in slaap. Door mijn rusteloosheid kon Coos logischer wijze ook niet slapen, maar gelukkig voelde hij heel goed aan hoe diep mijn angst zat. Hij liet me maar begaan en bood onvoorwaardelijk zijn veilige omarming.  
De volgende ochtend vertrokken er wat boten en konden wij opnieuw ankeren in een meer beschut gedeelte. We zijn hier nog één nacht gebleven om daarna naar een ankerbaai achter een meer afgelegen eilandje te verhuizen.

En nog een keer aan de wind!

Inmiddels was de harde wind wat afgenomen en bereidden we ons voor op de aan-de-windse tocht naar Point a Pitre te Guadelope. Gelukkig was het maar 20 mijl varen; een ochtend doorvaren. Ook Guadelope is een franse kolonie. We konden nog even blijven genieten van frans stokbrood, croissants en de EURO. En in Point a Pitre hadden we het vooruitzicht op een heuse Marina!!! Rustig liggen, stil liggen en gewoon via de loopplank van de boot op de kant stappen. Een heerlijk vooruitzicht!!

TERUG NAAR LOGBOEK