Torrevieja, een heerlijke haven na een nacht storm. Maar verder viel er niet veel te beleven. De haven wordt met name bewoond door 55+ overwinteraars die ook in de zomer al jarenlang hun trossen niet meer losgooien. De skyline bestaat uit grauwwitte flatgebouwen, wederom bewoond door 55+ers uit Engeland, Duitsland en Nederland die de koude en natte winters aldaar ontvluchten. De regen viel met bakken uit de hemel. Kortom, als je nog niet aan de Prozac was, dan zou je er hier mee beginnen. Voor heel veel geld heb ik mijn was laten wassen bij een wasserette. Maar het voelde als een cadeautje om frisruikende schoongewassen kleding in de kast te kunnen leggen.

De volgende dag vertrokken we alweer. Op weg naar een volgende bestemming. Het tijdschema richting Gibraltar was strak-strak. Om daar op tijd te zijn (maandag 24 september) moesten we elke dag 50-60 mijl varen. En dat zijn behoorlijke afstanden tussen zonsopgang (07.30 uur) en zonsondergang (20.15 uur). Een nachtje doorzeilen hadden we na ons stormavontuur even in de ijskast gezet.

Nieuwe vrienden

In Carthagena hebben we een andere ARC-deelnemer ontmoet (Atlantic Rally for Cruisers), herkenbaar aan de wapperende ARC-vlag. In Garrucha, de volgende bestemming, kwamen we ze weer tegen. Tijd voor een echte kennismaking via een borrel bij ons op de boot. Candace (Amerikaanse) en André (Fransoos) varen met hun 2 kinderen (12 en 7 jaar oud) vanuit Port Grimeaux (Frankrijk) naar New York, hun thuisbasis.

Althans, dat was hun oorspronkelijke plan. Maar twijfel was toegeslagen na de verschrikkelijke terroristische aanslag op 11 september jl. op het Pentagon en het WTC. Ze voelden zich in veiligheid aangetast ook al zaten ze aan de andere kant van de Oceaan. Ze hadden om deze reden hun Amerikaanse vlag opgeborgen en hun kinderen mochten in het openbaar alleen nog Frans spreken (i.p.v. Amerikaans). Verder vergde het zelf lesgeven aan hun kinderen veel discipline (iets wat we ook van vele anderen die met schoolgaande kinderen reisden, hebben gehoord) en viel het varen van langere trajecten hen zwaar. Ze zaten er een beetje doorheen en stonden op het punt "de pijp aan Maarten te geven" en de boot door een ingehuurde schipper naar de overkant te laten varen.

We besloten gezamenlijk op te varen richting Gibraltar. Zo konden we elkaar wat oppeppen en gezelligheid brengen. Want ook wij zater er een beetje doorheen; we hadden zin in "vakantie". Even niets "moeten", even geen tijdschema hijgend in ons nek, even genieten van zandstranden en zwemplaatsen.

Zo gezegd, zo gedaan. En op donderdag 27 september jl., dagen later dan aanvankelijk gepland (maar daarover later meer), arriveerden we beiden in Queensway Marina te Gibraltar. 's Avonds hebben we deze mijlpaal gezamenlijk gevierd in een restaurant. En inmiddels was de spirit op de Exuberance weer helemaal terug, want ze hadden besloten om samen met ons door te varen naar de Canarische Eilanden én door te varen naar de Carieb. Volgens hun zeggen had de nieuwe vriendschap met ons daar een zeer grote bijdrage in. Reden genoeg om een fles Champagne open te trekken en hierop te toasten.

Natuurlijk ging de etappe-gewijze tocht richting Gibraltar niet volgens planning.  De natuurelementen lagen dwars: een stormachtige westenwind was voorspeld (na weken van oostenwind) en kwam ook. Drie dagen hebben we verwaaid gelegen in Almerimar, een grote en goed geoutilleerde haven. Hoewel we goed beschut lagen, werd de boot in de haven door de kracht van de wind toch behoorlijk schuin geblazen. De wind floot door vertaging en masten.

Het verwaaid liggen werd benut om alvast groots motor- onderhoud te plegen: nieuwe rubbermoffen voor de waterkoeling en het dieselfilter vervangen. Het was Coos opgevallen dat de motor te veel olie verbruikt en er elke keer wel erg veel olie in de bilge stond, opvallend veel. Coos dook in de boeken en kwam tot de conclusie dat het iets met een koppakking te maken zou moeten hebben. Bij de buren stond de auto van een Perkinsmonteur, dus spijkers met koppen geslagen en gevraagd of hij even kon komen kijken. Na een korte inspectie kwam hij tot de conclusie dat het vermoedelijk te wijten was aan een lekkende koppakking. Zijn advies was vervolgens "niets doen, regelmatig olie bijvullen, want een dergelijke reparatie laten doen kost veel meer dan al die extra olie die je moet bijvullen. Coos was matig tevreden met dit advies en besloot het voor nu zo te laten, maar in Las Palmas (Cran Canaria) achter een second opinion aan te gaan.

Oude vrienden

In deze haven werden wij onverwacht en spontaan opgezocht door oude vrienden uit Amsterdam, Martin en Margot. Hun oorspronkelijk geboekte vakantie, een trektocht door Marokko, had een wat andere lading gekregen na de geweldadige gebeurtenissen op 11 september jl. in Amerika. Daarom zijn ze met de ferry overgestoken naar Zuid-Spanje, wisten ze dat wij ook ergens langs die kust moesten varen en belden ze ons op. Wat een verrassing en hoe leuk. Met z'n vijven hebben we een dag een auto gehuurd en zijn we de Sierra Nevada ingereden. Een prachtige bergachtige woestijn of woestijnachtig gebergte., waar de weg doorheen slingert. Onderweg gestopt in verschilende rustieke dorpjes waar toerisme slechts minimaal zichtbaar is. Daar heerst zo'n andere, meer ingetogen, sfeer dan aan de Costa Blanca of Costa del Sol.

De luxe van een auto hebben we ook benut om groots in te slaan in de Hypermarchee (hetgeen we oorspronkelijk in Gibraltar zouden doen) ten behoeve van de oversteek van Gibraltar naar de Canarische Eilanden. Een goede voorbereiding is het halve werk; thuis hadden we al nagedacht welke maaltijden we 's avonds zouden bereiden (wat) en op basis daarvan onze boodschappenlijst (hoeveel) samengesteld. Met twee overvolle winkelwagens stonden we een uur later bij de kassa. Die klus was ook alvast maar geklaard. Nu hoefden we in Gibraltar alleen nog maar de verse spullen, zoals vlees, groente en fruit en brood te kopen.

Na 3 dagen was de wind gaan liggen en gooiden wij (evenals de Exuberance) de trossen los. Martin en Margot vaarden het stuk naar Marina del Este mee. Helaas stond er te weinig wind om te kunnen zeilen en was de zee in het begin nog behoorlijk knobbelig. Na een uur zag Margot groen en hing ze over de zeerailing. Nadat zij haar maag had geleegd, hebben we haar te ruste gelegd in het gangboord. Vlak voor aankomst in Marina de Este, zéker 7 uur later, ging het weer wat beter met haar. Martin voelde zich in het begin ook wat katterig, maar kon het zaakje binnenhouden. En wij? Wij hadden nergens last van, ook niet als we langdurig binnen bezig waren. 5 Maanden op zee had ons in elk geval behoorlijk ijzeren magen gebracht.

Marina de'l Este is één van de weinige mooie havens langs deze kust. Klein en sfeervol en even geen lintbebouwing (kilometers lang geschakelde flatgebouwen) te zien. Martin en Margot hebben gekookt, terwijl wij wat aan het netwerken waren langs de kade. Er lagen meerdere mensen die de oversteek ook gingen maken óf al eens gemaakt hadden.

De volgende ochtend hebben we Martin en  Margot om 07.00 uur (en nog hartstikke donker) op de kade gezet en moeten achterlaten. Wij moesten weer door naar een volgende haven: Benalmadena. En in Benalmadena hebben we ook weer een avontuur beleefd......

Ongewenste vriend

De haven van Benalmadena is zo mogelijk nog groter dan die van Almerimar. Er schijnen 1000 ligplaatsen te zijn, gesitueerd in verschillende "vingers" en tussen hotel- en appartementen- complexen. Alles rondom de Marina alhier is gericht op toerisme. Oorspronkelijke bewoners tref je niet. Die wonen meer landinwaarts. Het goede aan deze haven was dat we ons grootzeil konden laten repareren. We brachten het om 17.00 uur en konden het om 20.00 uur weer ophalen. Weer een klus van het to-do-lijstje. Ook Candace en André boekten successen met hun klussenlijstje: ze hadden iemand naar de afstandsbediening van de elektrische ankerlier laten kijken, ze hadden zelf de thermostaat van de ijskast gerepareerd (hoera, de ijskast deed het weer! erg belangrijk voor Amerikanen). Redenen genoeg om wederom gezamelijk de maaltijd te nuttigen en een fles Champagne te openen. Na een gezellige avond rolden wij rond 23.00 uur ons bed in.

Midden in de nacht werd ik wakker van iets. Een schijnsel, een flikker schijnsel alsof er brand in de keuken was. Snel maakte ik Coos wakker. In een fractie van een seconde zag Coos dat het schijnsel van een zaklamp kwam die bij ons naar binnen scheen. Oftewel, een insluiper op de boot! Razendsnel schoten we ons bed uit richting kajuituitgang. De insluiper schoot, eveneens in een razensnel tempo, op de boot van onze buurman (die er niet was) en glipte de kade op, zijn auto in en zo scheurde hij met slippende banden weg. Coos en ik gilden, schreeuwden om hem weg te jagen en tegelijkertijd om onze schrik te ontladen.  Wat ie wel niet allemaal mee had kunnen nemen, wat wel niet allemaal voor het grijpen lag. Portefeuille, mobiele telefoon, laptop, handmarifoon, digitale camera, noem het maar op. Wat een geluk dat ik wakker werd. Moet een aardig gezicht zijn geweest om ons halfnaakt over de kade te zien rennen. De schrik zat er behoorlijk in, maar na een tijdje vielen we toch weer in slaap. De volgende ochtend ontdekten we een blikje frisdrank bij de kajuitingang (niet van ons...!) en lag er op het gangboord van de buurmanboot een autokrik. Dat stuk gereedschap had ie willen gebruiken om de luiken mee open te krikken, totdat ie ontdekte dat onze hoofdingang gewoon openstond. Door het oog van de naald!

Van Benalmadena zijn we naar Gibraltar gevaren. Eindelijk waren we dan in Gibraltar!