Datum          : zaterdag 27 april 2002
Tijdstip        : 11.00 uur Carribean time (15.00 uur UTC)
Vertrekhaven: Spanish Town, Virgin Gorda 
Afstand        :  840 mijl

Dag 1, zaterdag 27/4 op zondag 28/4
Na veel paniekvoetbal van Candace (o/b Exuberance) rondom een hel en verdoemenis voorspellende 7-daagse weers- verwachting toch vertrokken. Mijn God, wat kunnen die Amerikanen paniekerig en dramatisch zijn. De weersprofeten lijken het er uiteindelijk toch overeens te zijn dat er géén storm te verwachten is. Het lagedrukgebied dat aanvankelijk "onder" Bermuda langs zou gaan, waait toch "boven" het eiland weg en zo ook de harde, stormachtige wind. 

We hebben gevlogen vandaag. Vanochtend het dagrecord op de GPS gehaald van 7,8 knopen snelheid. En dat is een gemiddelde van één minuut! We schieten dus af en toe met dik 8 knopen door het water. De zee is onrustig, circa 3 meter golven. En dat eist zijn tol: weinig slaap, allebei wat zeeziek zo'n eerste zware dag. Gisteravond één squall gehad met gelukkig 'slechts' 30 knopen wind (= kracht 7). We waren er gelukkig op tijd bij om wat zeil in te rollen.

Het varen is fysiek zwaar, maar de tocht is te overzien. 6 dagen kun je aftellen. Ongelofelijk dat we dit toch maar weer doen. Voor Martine de 2e langere oceaantocht en onze 1e van meer dan 3  dagen met z'n drieën. Tico doet het geweldig. Hij past zich moeiteloos aan: spelen kan ook zittend in zijn stoel in de kuip. Boekjes lezen enzo. En gisterenavond TV gekeken: Dombo en Sesamstraat. Daarna meteen naar bed en hij heeft de gehele nacht doorgeslapen. Ondanks de bewegingen van het schip en de herrie van de boot en de golven.

De genuaval is (weer) gebroken. Vervelend, maar geen ramp. Het stagzeil werkt prima in deze omstandigheden. De genua kan met de reserve-val weer omhoog als het rustiger weer wordt. 

Martine heeft het zwaar, maar is positief. De eerste dagen zijn gewoon zwaar. Volgens de verwachtingen wordt het weer de komende dagen rustiger. We vetrouwen op Herb, onze weergod en routeerder die we dagelijks via de SSB op een vast tijdstip spreken.

Etmaalafstand: 160 mijl

Dag 2, zondag 28/4 op maandag 29/4
Zondag is een rustdag, volgens de bijbel, maar dat gaat waarschijnlijk niet op als je op zee zit.  Hadden we zaterdag pijn in ons nek, doortrekkend naar het hoofd en vervolgens ook nog een wat katterig en narrig gevoel in ons maag. Vandaag is het helemaal bingo! Coos en ik zijn beiden ZEEZIEK: de hele dag wat gehangen, gedoezeld en geslapen. Afwisselend binnen of buiten. Nauwelijks gegeten en eigenlijk ook te weinig gedronken. 's Middags kreeg ik even een opleving van ca. 3 uur; had zin om pastasalada met tonijn te maken, maar heb me -wijselijk- beperkt tot een cup a soupje. 

Coos heeft een paar happen noodles gegeten en Tico de rest. Onze jongste matroos heeft nergens last van. Hij eet lekker, is vrolijk en past zich aan aan de situatie. Dus ook aan het feit dat hij "even" niet zoveel heeft aan zijn Pap en zijn Mam.

Toen de duisternis viel en Tico lekker TV zat te kijken, had ik een mega-dip: kotsmisselijk, moe, vies, plakkerig. Waarom doe ik dit mijzelf aan? Wat is hier de lol van? Tijdens die overpeinzing moest ik tegelijkertijd in 3 seconden de afwasteil pakken om "netjes" te kunnen spugen. Nou ja, veel was het niet, want er zat nauwelijks iets in mijn maag. Hetgeen echter niets afdeed aan het ellendige gevoel dat je hebt als je de inhoud van je maag eruit gooit. Tico lachte me vanaf de loodskooi toe (uit?) en ik riep met een bibberend hoge stem Coos. Coos kon echter even niet komen........ ook overgeven? Nee, een bout van de autopilot bleek afgebroken en hij stond dus handmatig te sturen. G%$V#$D$#!! Ook dat nog. Konden we ons niet eens overgeven aan de ellende. Nee, de hele nacht met de hand sturen leek het vooruitzicht. En dat is geen pretje, vooral niet als je je zo slap voelt als een vaatdoek. 
De alternatieven werden  besproken: handmatig blijven sturen, een quick repair of een solid repair. Gezien ons fysieke verval werd gekozen voor de quick repair. 
Coos voelde zich ook nog steeds zeeziek en had het vooruitzicht ondersteboven in een bakskist te moeten hangen. Dat idee alleen al was voldoende om het hoofd even over de zeerailing te moeten houden. Met geleegde maag, het schip op "bijligkoers" en goede moed hebben we ruimte gemaakt in de bakskist: buggy eruit, vouwfiets eruit, peddels eruit, strandstoel eruit, harpoenen eruit en nog veel meer. Vervolgens dook Coos ondersteboven in de bakskist met al het benodigde gereed- schap. Af en toe kwam hij even "boven" voor een hap verse lucht en na een minuut of tien was de klus geklaard. Na afloop zaten we beiden als zielige hoopjes op de grond in de kuip tussen alle rotzooi, maar tegelijkertijd blij en euforisch. De autopilot konden we weer in gebruik nemen en dit betekende hetzelfde als 's nachts een beetje kunnen doezelen tijdens je wacht i.p.v. ingespannen sturen en turen op je kompas. 

Dus, zondag niets rustdag. Zondag zeeziektedag, afzien, bikkelen en ons er uiteindelijk maar aan overgeven.

Wat een dag. Martine heeft al geschreven over de zeeziekte. Rotzee. Wel hard varen. Gemiddeld 7 knopen. Dat maakt wat goed. Het vooruitzicht dat het morgen rustiger wordt én dat de autopilot weer gefixed is, geeft een goed gevoel. 

Etmaalafstand: 133 mijl

Dag 3, maandag 29/4 op dinsdag 30/4
Vanochtend de Exuberance gesproken via de SSB. Bij hen aan boord is lang niet iedereen happy (understatement). Ook zij hebben wat pech te verteren: visnet om roer en eventueel in de schroef. Het merendeel van het net hebben ze weg kunnen snijden, maar vandaag of morgen zal Andre nog wel het water in moeten om zeker te weten dat de schroef ook vrij is.

Afgelopen nacht redelijk geslapen, maar nog onvoldoende om ons vandaag enigszins fit te voelen. Wederom brengen we de dag in ledigheid door: slapen, doezelen, mijmeren. Heb slechts 2 activiteiten ondernomen, te weten de genua weer gehesen aan de reserve-val (buitengewone krachtinspanning), de afwas weggewerkt en een dweil over de zoute vloer gehaald. We hebben vandaag ietsjes meer gegeten dan gisteren, maar veel is het zeker nog niet. De verse gehakt in de ijskast voeren we over een paar dagen aan de vissen, vermoed ik. We drinken véél te weinig, maar zelfs water, cola of limonade smaakt ons niet. 

Tico is nog immer TOP. Hij werd vanochtend vroeg wakker (06.15 uur) na een nacht aaneengesloten slapen. In zijn "fautteuil" in de kuip heeft ie vervolgens nog wat doorgeslapen tot 08.00 uur. Die kleine matroos gaat gewoon door met leven alsof het een dag alle andere dagen is. Wat nou op zee zitten? Wat nou wiebelen en schommelen? Wat nou zeeziek?

De zon is net onder. Het is nog licht. Blijft hier nu al beduidend langer licht dan 5 graden zuidelijker. Gisteren door de ellende met de autopilot en genua "slechts" 130 mijl gemaakt. Veel boten zouden hier blij mee zijn, maar na een dag van 160 mijl valt het wat tegen. 

Heerlijk rustige zeildag. Net genoeg wind om te kunnen zeilen: 8-13 knopen uit het Oosten. De zee is ook gekalmeerd en dat is goed voor ons gestel. We knappen zienderogen op. Zelfs wat macaroni met saus gegeten vanavond. 

De weersvoorspellingen van Herb geven rustig weer aan voor de komende dagen en dat voelt ook goed. Geen onheils- voorspellingen. 

Nog 486 mijl varen. We zijn al bijna op de helft!!! Bermuda here we come!!!

Wel balen dat het kouder wordt. Overdag is het in de zon nog goed heet, maar 's avonds koelt het af. Ik zit nu al in mijn lange onderbroek (bij gebrek aan een joggingbroek) met sokken aan. Nog geen trek in biertje, sigaar of sex.

Etmaalafstand: 134 mijl

Dag 4, dinsdag 30/4 op woensdag 1/5
Koninginnedag!! Lang leve de koningin, Lang leve Maxima! Geen vrijmarkt voor ons dit jaar. Niet slenteren door Amsterdam. Geen kinderoptocht door de straat. 
Met oerdegelijke Hollandse tompoezen en een glas alternatieve oranjebitter (jus d'orange) hebben wij vanochtend Koninginnedag gevierd. Koninginnedag in de Sargassozee. Laatstgenoemde zee is beroemd om haar Sargassowier. Welnu, slechts hier en daar is een plukje wier te ontwaren in dit stuk oceaan. De wiervelden in de Gouwzee te Monnickendam zijn indrukwekkender. 

We beginnen ons langzaam maar zeker beter te voelen; het voortdurende misselijke gevoel is weg, onze nekspieren zijn weer in de vereiste conditie. Rest ons alleen nog de overheersende oververmoeidheid. Overdag slapen we nog (steeds) veel, maar het blijven hazeslaapjes. 's Nachts proberen we een wachtsysteem 2 uur op-2 uur af te hanteren, maar evenzo vaak rommelen we maar wat aan. Als de "wachtloper" zich fit voelt, blijft ie wat langer op. 
Het wachtlopen is hier overigens behoorlijk relaxed. Sinds ons vertrek zijn we welgeteld nul, nada, niente andere schepen tegengekomen. Zo rustig heb ik het nog nooit meegemaakt. De radar gaat 's avonds aan en de "inwendige bewaker" gaat hard piepen als ie een echo tegenkomt. En een echo kan ook een squall zijn. Tijdens de wacht is het dus niet zo gek om even de ogen te sluiten en wat weg te dromen. Over zo'n 60 mijl is die luxe waarschijnlijk voorbij, want dan passeren we een zgn. shippinglane, een zeestraat voor containerschepen e.d.. En die willen we niet té dichtbij passeren. 

Etmaalafstand: 140 mijl

Dag 5, woensdag 1/5 op donderdag 2/5 
Dag van de Arbeid, maar bij ons aan boord wordt nog niet veel gedaan. Als we kunnen slapen, dan slapen we. Vermoeidheid blijft "vijand" nummer 1 tijdens zo'n meerdaagse oversteek. De overgang naar verveling ligt ondertussen ook op de loer. Vermoeidheid en verveling liggen dichtbij elkaar. Iets doen kost simpelweg zoveel energie. Ik moet mezelf er soms écht toe dwingen om enige actie te ondernemen. 

We zijn inmiddels over de helft, de wind is nagenoeg weg en de motor snort alweer zo'n 31 uur achtereen. Gelukkig hebben we een motor. Het is alleen jammer dat die dingen zoveel herrie produceren.

Angst en euforie liggen ook dichtbij elkaar midden op zo'n grote plas water. Hoewel we tot nu toe een prachtige overtocht hebben, schieten er soms fatalistische gedachten door mijn hoofd (een typische vrouweneigenschap?). "Wat als dit of dat of zus of zo."  En als ik maar blijf malen over dergelijke dingen, neemt de angst vanzelf bezit van mij. Een paar uur later echter, sta ik met de CD Walkman op mijn oren midden op de oceaan, midden in de nacht te dansen in de kuip (voor zover dat gaat op een schommelend schip) op de swingende muziek van Anastacia. Dan voel ik me opeens weer "on top of the world"!

15.30 uur: Leven in de brouwerij! Het leven is één groot feest, als je maar zelf de slingers ophangt. En daarom...... net een brownietaart in de oven gezet! Handig hoor, die 1-2-3-klaar pakken.

Martine heeft vanochtend een puntje met gepocheerd ei gemaakt. Heerlijk. Eetlust is helemaal terug. Na het uitgebreid vullen van mijn maag, voel ik me een stuk beter. Het leven aan boord is een stuk aangenamer als je de fut hebt om iets te doen. Gisteravond was magisch: totaal geen wind. Het zeeoppervlak totaal blak en rimpelloos, als olie zo glad, met nog wat oceaan- deining. Het was zo donker dat het verschil tussen het water en de lucht niet zichtbaar was. Een lichte nevel in de lucht maakte het bijna mystiek. Zelfs het geluid van de motor leek gedempt te worden en opgenomen te worden in de atmosfeer. Alleen met de oceaan, de lucht, de aarde........

Martine is fantastisch. Voelt zich goed, niet meer ziek en is actief aan boord. Ze kan zelfs zonder problemen in de kajuit dingen doen: eten maken, schrijven, brownies bakken. Wie had dat gedacht?! Ik heb beduidend meer moeite met het doen van dingen op de immer bewegende boot. Nog 2 nachten.......

Etmaalafstand: 119 mijl

Dag 6, donderdag 2/5 op vrijdag 3/5
De afgelopen 24 uur (woensdag op donderdag) slechts 119 mijl afgelegd. Het resultaat van helemaal geen wind en dus alleen voortstuwing met behulp van de motor. Hopelijk krijgen we vandaag die zuidwesten wind 10-15 knopen, want ik heb wel weer zin om te zeilen i.p.v. te motoren.

Volgens onze weergod Herb, die we elke middag via de SSB spreken, zal die wind vanmiddag écht komen. Morgen trekt ie verder aan tot 20 knopen (windkracht 5) en meer, maar tegen de tijd dat het op zee oncomfortabel wordt, zijn wij al in Georgestown, Bermuda.

Onze ETA (estimated time of arrival) met de huidige snelheid luidt: 13.45 uur lokale tijd, oftewel in daglicht met nog ruime uitlooptijd ingeval we onverhoopt vertraging zouden oplopen.

Na 5 dagen op zee, lijken we nu ons ritme gevonden te hebben: zeebenen en dus weer normale eetlust (de brownies smaken záállig!). Ook met de vermoeidheid, de lethargie, de lamlendigheid gaat het stukken beter. Ik heb niet meer structureel de behoefte om te liggen en mijn ogen te sluiten. Wat we ons natuurlijk ook niet (meer) kunnen permitteren met Tico om ons heen. Creatief exploderen we als het ware: we knutselen er op los met papier, lijm, schaar, kleurpotloden en lege wc-rolletjes. Coos is er meer voor het "mannenwerk"; hij vouwt vliegtuigen die hij vervolgens laat neerstorten in de oceaan. Tico wil wat dat betreft niet achterblijven en "vouwt" ook vliegtuigen. Hij maakt zorgvuldig en geconcentreerd een mooie prop van papier die hij vervolgens ook laat "vliegen". 

Verder zijn de "mannen" vandaag voor het eerst gaan jagen: Coos en Tico hebben de vissleeplijn uitgeworpen om dorado of tonijn te vangen. De blue marlin die we gisteren aan de oppervlakte zagen zwemmen, hoef ik niet persé aan de haak te slaan. 

Nog ca. 120 mijl (= 24 uur) en dan hebben we weer vaste grond onder onze voeten.

14.00 uur: BEET!!! Een barnsteenvis (volgens het vissenboek) die we vervolgens weer hebben teruggegooid. 

Etmaalafstand: ? ben het spoor bijster geraakt

Dag 6, vrijdag 3 mei
Om ca. 12.00 uur (Bermuda-tijd 13.00 uur) lopen we de lagune van St.Georges binnen. We zijn bijna in Bermuda!!

Voordat we de haveningang naderen, is de wind (eindelijk) aangetrokken. Recht van achteren blaast ie ons naar onze bestemming. We rollen richting Bermuda. Tegen de tijd dat we de buitenste boei bereiken, waait er een straffe windkracht 5 met vlagen kracht 6 a 7. 

En tegen de tijd dat we de lagune invaren, staat de windmeter structureel op zo'n 27 knopen wind, kracht 6 a 7. Het voorspelde lagedrukgebied glijdt over ons heen. Maar, wat geeft het: WE ZIJN ER!!!

Bij het customsdock stonden de luitjes van de Exuberance om ons welkom te heten. Zij zijn op donderdagmiddag al aangekomen. Door de harde wind kunnen we niet "stern-to" naast hen aanmeren in Captain Smokes Marina. Maar de dockmaster heeft een andere goed beschutte spot voor ons in gedachten; langszij de kade in het centrum van de stad. Perfect!

De laatste nacht op zee vond ik zwaar. Niet zozeer vanwege de weersomstandigheden of de staat van de zee. Maar wel vanwege de vermoeidheid. Tijdens mijn wacht (20.30 - 23.30 uur) kon ik mijn ogen nauwelijks open houden. Ook was het een bijzonder vochtige en koude nacht. Gezeten in een fleecejas, een lange onderbroek (zeer charmant.....), met sokken aan en ook nog eens onder een wollen deken, deed ik mijn best de spirit er voor mijzelf in te houden. Anastacia en Oletta Adams slaagden er met hun muzikale tonen via de CD Walkman maar netaan in.

Toen het mijn beurt was om te slapen heb ik het dekbed -voor het eerst sinds maanden weer tevoorschijn getoverd- tot over mijn oren over mij heen getrokken en ben ik direct in een diepe slaap gevallen. Poeh, dat wordt nog doorbijten tijdens de nachtelijke uren naar de Azoren.....

15.30 uur: We liggen langszij de kade in het centrum van de stad. Net ontdekt dat het pinnetje van het WCdoortreksysteem niet goed dicht heeft gezeten de afgelopen uren en dus is de boot behoorlijk volgelopen met water. De gehele bilge staat tot de nok toe vol met zeewater. Niet zo handig........ Het zal de vermoeidheid van één van ons wel zijn geweest. Nou ja, we pompen het wel weer weg. 

Eerste indruk Bermuda: geweldig! Mooi, schoon en buitengewoon vriendelijk. Heb zin om het eiland op ons gemak te gaan ontdekken.

TERUG NAAR LOGBOEK