Datum          : vrijdag 10 mei 2002
Tijdstip        : 11.00 uur Bermuda-time (14.00 uur UTC)
Vertrekhaven: St. Georges, Bermuda 
Afstand        : 1794 mijl

Vrijdag 10/5 op zaterdag 11/5- Dag 1
Met tranen in de ogen is het moment echt gekomen dat we afscheid de Lau-Hansen's moeten nemen (vaak noemden we ze gekscherend de Slow-Hansen's en dat terwijl ze in een X-44 varen, hetgeen een vele male snellere boot is dan onze Hood 40). Afgesproken is dat we zo lang als mogelijk dagelijks contact met elkaar hebben via de SSB.

Het avontuur gaat beginnen, met z'n vieren zijn we klaar voor de oceaanoversteek: Coos, Martine, Tico & Harm. De hemel is helder, het weer is rustig. Er waait slechts een zuid-zuidoosten wind, kracht 3. Net niet genoeg om lekker te kunnen zeilen en daar we "stroom" moeten draaien, besluiten we te gaan motorzeilen. 

Etmaalafstand: 135 mijl

Zaterdag 11/5 op zondag 12/5 - Dag 2
De 1e 24 uur zitten er op en het was (is nog steeds) rustig inkomen. Er staat nauwelijks wind en dus snort Perky Perkins alweer steady 23 uur (jawel, vanacht 1 uurtje gezeild!) met 1800 toeren. De zeilen staan bij, maar daar is ook alles mee gezegd. Als slappe dweilen zwiepen ze wat heen en weer: onvoldoende wind om ze enige druk te geven.

Vanochtend om 09.00 uur de vislijn uitgeworpen en ..... om 10.00 uur weer binnengehaald ..... met een dikke, vette, sappige tonijn eraan. De ijskast ligt weer vol!

Afgelopen nacht was Tico wat ziek: snotneus en koorts! Hij heeft op Bermuda toch een virus opgelopen, vrees ik. Hopelijk is ie sterk genoeg om het virus in zijn lijf op eigen kracht te bestrijden en kunnen we de paracetamol (en zéker de antibiotica) in de medicijnkist laten zitten. Zelf zit ik met een hooikoortsneus. Ik nies me de sufte, zelfs midden op de oceaan (dan is het vast geen hooikoorts?).

Coos en Harm zijn topfit. Vooral het vangen van die tonijn heeft hun bloed weer sneller doen stromen. Mannen..... het blijven jagers!

135 Mijl motorzeilend afgelegd de eerste dag. Comfortabele zee, goede manier om "in te komen". Vanochtend na slechts 1 uur vissen een prachtige flinke tonijn gevangen. Goed voor 2 dagen biefstuk. Voel me goed. Geen pijn in mijn nek, zoals bij de vorige oversteek. Maandag wordt er pas enige wind van betekenis verwacht. Het begin van deze passage is in ieder geval heerlijk rustig. Harm past prima in ons "team". Past zich makkelijk aan en is prettig gezelschap. Tico heeft hem nu al tot zijn grote vriend gebombardeerd. Heerlijk om 's nachts een uur of 6 te kunnen slapen. 

Het voelt alsof we naar huis gaan, terwijl dat voorlopig toch nog niet het geval is. Europa is een beetje thuis. Pim Fortuyn is doodgeschoten. In wat voor Nederland komen we terug?

Etmaalafstand: 120 mijl

Zondag 12/5 op maandag 13/5 - Dag 3
Midden in de nacht, 01.30 uur en midden op de oceaan!
Zondagochtend rond 04.00 uur pikte de wind op en konden we gaan zeilen .... na 40 uur motoren. Lekker dat de motor uitkon. Wat een rust en stilte. Jammer dat de wind uit het noordoosten waaide en we dus behoorlijk aan de wind moesten zeilen.

Met onze fysieke conditie ging het rap achteruit; de spieren protesteerden wat tegen de voortdurende aanspanning. Het je op een dergelijke koers van A naar B verplaatsen is een enorme opgave. Zo werd de gang naar het toilet door iedereen zo lang mogelijk uitgesteld. En als we er dan echt niet meer onderuit konden, aanvaardden we de survivaltocht naar het kleinste kamertje voor in de boot. Goed vasthouden en oppassen dat je vingers niet tussen de dichtklappende deuren komen te zitten. Vervolgens, al stuiterend en heen en weer slingerend, jezelf van belemmerende kledingstukken ontdoen. Als je dan eindelijk "zit", heb je even rust. Maar dan breekt onvermijdelijk het moment aan dat je die omlaaggeschoven kledingstukken weer omhoog moet hijsen, terwijl je je schrap zet tegen de wastafel. Als het tegenzit, word je met de broek nog op de enkels eerst nog een paar keer tegen de deur gesmeten of balanceer je boven de toiletpot. Tot slot, met de handen op uitgekiende plaatsen vastgrijpend de ruimte weer verlaten en hopen en bidden dat je van deze "gang" weer een paar uur gevrijwaard bent.

Op een aan-de-windse koers (= schuine koers), kost alles ongelofelijk veel inspanning en energie. Om die reden vergaat je bij voorbaat de lust om iets te doen. Eten wordt ook een sluitpost van de rekening: een crackertje, een appeltje en als het meezit een beker soep. De sappige tonijnbiefstukken zijn in de ijskast gebleven.

Rond 21.00 uur zakt de wind weer in en met een snelheid van slechts 2 knopen schiet een overtocht van zo'n 1800 mijl niet echt op. Dus, motor weer gestart en zo snorren we de nacht door.

Hopelijk heeft onze routeerder Herb het bij het recht eind en krijgen we morgen de wind uit het zuidwesten, oftewel een ruime koers, een comfortabele koers.

Tico wordt nog steeds geteisterd door het "Bermuda-virus". Hij is verkouden en hij heeft een droge hoest. De koorts is na 1 dag gelukkig wat geweken, maar hij is nog verre van fit. Kleine oogjes, een rode neus en vooral veel bij Mama willen zitten. Arm kind.

Elke middag hebben we radio-contact met de Exuberance. Zij liggen nog in Bermuda te wachten op een weatherwindow, oftewel goed weer om via de Gulfstream naar Newport, USA, te varen. Het afscheid afgelopen vrijdag was emotioneel. Wat wil je als je 8 maanden gezamenlijk hebt gevaren. Maar, uit het oog, is zeker niet uit het hart.

Dagafstand is slechts 120 mijl. We motoren langzaam om brandstof te besparen. Ons gemiddelde wordt omlaag getrokken. Overdag kunnen zeilen. Aan de wind met 15-18 knopen: oncomfortabel. In dwing mezelf iets te doen. Het is verleidelijk om alleen maar wat te liggen. Maar we moeten eten + drinken. Varend op de motor geeft in ieder geval comfort: rechtop blijven staan. Onder helling is alles 10x zo zwaar. Naar de andere kant motoren is wel wat erg ver....

We zitten midden op de oceaan maar zijn toch niet alleen. Dagelijks hebben we contact via de SSB met Candace. Zij emailt onze positie en toestand door naar Nederland. Daarnaast ook contact met de "Dutch Armada", onder leiding van de Romarin. En last but not least contact met Herb, als trouwe stem op de radio.

Een volmaakte nacht. Ons bootje glijdt voort onder een prachtige sterrenhemel in het oneindige duister. Dit is onze wereld.

Etmaalafstand: 102 mijl

Maandag 13/5 op dinsdag 14/5  - Dag 4
Nacht 4 op de oceaan en "we gaan lekker". In de loop van de dag is het gaan waaien en kon de motor weer uit. De wind waait uit het zuidwesten, een ruime koersss en de meest ideale koers. Als we binnen zitten/liggen/zijn, is het net alsof de boot stilligt; zo rustig glijden we door het water.

Hoogtepunt vandaag was de school "tuimelaars" (kleine dolfijnen) die rondom de boeg een tijdje met ons mee zwommen. Het blijft bijzonder om dat te zien.

Vanavond voor het eerstook anderr scheepvaartverkeer tegengekomen. Twee olietankers die ons op 2 mijl afstand passeerden.

Tico is nog immer ziek; het Bermuda-virus is hardnekkig. Hij had een slechte nacht achter de rug met veel hoesten en weinig echte diepe slaap. De tranen van vermoeidheid vloeiden vanochtend dan ook rijkelijk. Een aspirientje bracht tijdelijke verlichting (nadat ie toch even 39 graden koorts had...), en op mij gelegen viel hij 's middags eindelijk in een diepe slaap.

Ben enorm blij dat Harm mee is. Met drie volwassenen een dergelijke passage varen, is ideaal. We krijgen allemaal voldoende nachtrust en het is niet overvol op de boot. En omdat ik mij overdag behoorlijk uitgerust voel, kan ik me ook helemaal geven voor zieke Tico. Dus nu al: hulde voor Harm en hij is een medaille waard!

Terugkomend op het Bermuda-virus; de luitjes van de Exuberance kampen hier ook mee. Was eerst Matthew geveld, nu ligt ook Kevin met koorts in bed. Dat komt allemaal niet zo goed uit, want eigenlijk willen ze morgen vertrekken uit Bermuda naar Newport (USA). Er is een minimaal, zeer kortdurend weatherwindow waar ze gebruik van willen maken om naar "huis" te gaan. Bikkelen en doorbijten. Och, wat is offshore cruisen toch leuk..... 

Etmaalafstand: 97 mijl

Dinsdag 14/5 op woensdag 15/5  - Dag 5
We zijn weer aan het motoren. Hebben besloten de koers iets meer noordelijk te verleggen om zo te proberen meer wind te krijgen. Het motoren is comfortabel vanwege het gladde water, maar de herrie komt ons na een paar dagen wel de keel uit. Bovendien gaat zeilen sneller (áls er tenminste wind staat) én hebben we niet voldoende diesel om naar Horta, Faial, te motoren. 

Gisteren panne gehad met de electriciteit. Alles was uitgevallen: Navtex, GPS, autopilot,  ijskast. Het heeft Harm en mij de gehele middag gekost om het probleem te vinden en op te lossen. Corossie in de negatieve accukabel die naar het instrumentenpaneel loopt. Een vervangende kabel aangelegd en alles werkt weer. Gelukkig. Martine moest al die tijd met het handje sturen in zeer lichte wind. 

Tico's ziekte, het vele motoren en de elektrapech eisen hun tol bij Martine. Gisteravond werd het haar allemaal teveel. Een stevige huilbui was het gevolg. Het is ook niet niks. Midden op de oceaan met een ziek, huilerig kind. Maar ze doet het fantastisch. Angsten zullen er altijd zijn en komen af en toe naar buiten. Het merendeel van de tijd gaat ze er echter ongelofelijk goed mee om. Ik houd van haar(!) en vind het heerlijk en moedig dat ze deze tocht wel mee is gegaan!

Net de 24-uurs weerskaartjes binnengekregen via de SSB/laptop. We moeten vandaag in zuidwesten wind  komen, 15-20 knopen. Dan kunnen we vliegen! De stroom loopt inmiddels ook bijna 1 knoop mee. Met de motor op 1800 toeren per minuut varen we 5,9 knoop.

Etmaalafstand: 135 mijl

Woensdag 15/5 op donderdag 16/5  - Dag 6
We zeilen! We zeilen al bijna 24 uur achtereen! En hoe zeilen we: halve tot ruime wind, 15-20 knopen en met een snelheid van 7-7,5 knoop scheren we over de oceaan richting de Azoren.

De windgenerator draait zijn rondjes en houdt de accu's lekker vol, oftewel stroom genoegom de autopilot en de radar continu hun werk te laten doen. En ook de ijskast blijft goed koud; het vlees is nog immer bevroren in het "vriesvak".

We mogen tot nu toe niet klagen over  het weer. Elke dag hebben we een strakblauwe hemel met slechts hier en daar een verdwaalde wolk. Ook 's nachts is het elke keer helder en de sterren verlichten onze tocht. We moeten het zonder noemenswaardige maan stellen. Alleen aan het begin van de avond (het is rond 20.30 uur Bermuda-tijd, zijnde 23.30 uur UTC pas donker) hebben we een paar uurtjes een smal sikkeltje.

Als de zon is gaan slapen, koelt het -naar onze warmtegewenning- behoorlijk af. En doordat we al enige tijd op zee zitten, begint het buiten in de kuip flink klam en ziltig te worden. De kuipkussens, de handdoek, maar inmiddels ook de lange onderbroek waar ik elke avond in woon, voelen nattig aan. Jek!

Het Bermuda-virus lijkt Tico's lijf (eindelijk) te hebben verlaten. Nog slechts enkele "snotbeestjes" teisteren zijn neus en keel, maar de koorts is geheel geweken. Afgelopen nacht heeft ie voor het eerst weereens in één ruk doorgeslapen. Hij heeft vanochtend zelfs uitgeslapen tot wel 08.00 uur. En dat was te merken; we zagen weer de vrolijke, levenslustige en ondeugende Tico i.p.v. een hangerige, huilerige, claimerige en vooral zielige Keijser-spruit.

Harm voelt zich nog immer fit. De vermoeidheid vanwege de kortere nachten wordt slechts langzaam zichtbaar bij hem. Een tukkie overdag moet uitkomst bieden. Hij eet als een gezonde Hollandse boerenjongen en dat is goed voor de conditie.

Coos lijkt een graantje mee te pikken van het Bermuda-virus. Hij wordt wat snotterig en heeft "scheermesjes" in zijn keel. Niet goed! Al dagen slikt ie zijn Arnica D30 balletjes, eet ie sinasappels en doet ie het rustig aan.
Hij was gisteren met die electriciteitsstoring weer mijn absolute held. Als je niet handig en creatief bent op meerdere terreinen moet je geen oceaanoversteek maken met een zeilboot. Want regelmatig gaat er wel iets stuk als gevolg van ouderdom en/of intensief gebruik. 

Met mij gaat het weer stukken beter dan gisterenavond. Mijn dal was even diep. Er moesten tranen gevloeid worden en dat lucht altijd enorm op. Even wat frustratie en angsten "opruimen". 

Welnu, nog 1 uurtje wachtlopen en dan weer heerlijk een paar uurtjes slapen. Dromen over een mogelijk etmaalrecord dat we wellicht de komende uren gaan breken. Het record staat op 168 mijl in 24 uur tijdens de ARC2001........... En we doen nu alweer een heel tijdje 7,8-8,1 knoop snelheid.....

Etmaalafstand: 164 mijl

Donderdag 16/5 op vrijdag 17/5 - Dag 7
Volgens de "mijlenterugrekenmethode" hebben we geen record gebroken, maar als we het narekenen op de kaart wel. We zijn nl. een behoorlijk stuk naar het Noorden gevaren i.p.v. dat we de rumbline (rechtstreekse lijn) hebben aangehouden. Volgens de kaart hebben we de afgelopen 24 uur 170 mijl afgelegd en dat is dus wel een record!

Etmaalafstand: 141 mijl (vlgs kaartberekening 150 mijl)

Vrijdag 17/5 op zaterdag 18/5 - Dag 8
We zitten op de helft. Volgens de GPS hebben we nog 900 mijl te gaan!!!

Etmaalafstand: 111 mijl

Zaterdag 18/5 op zondag 19/5 - Dag 9
Weer een nacht op zee achter derug en voor het eerst sinds dagen weer eens een ander schip gezien, in de verte weliswaar....

De laatste dagen hebben zich gekenmerkt door een fysieke dip bij zowel Coos als mijzelf. Het is niet de vermoeidheid die ons opbreekt (we slapen relatief goed en veel) als wel de verkoudheid als gevolg van het Bermuda-virus. En dan hebben we ook nog hoofdpijn erbij. De aspirientjes vliegen erdoorheen.  Harm heeft nergens last van, gelukkig.

Deze verkoudheid is niet goed voor de mentale staat; we werden wat kribbig en intolerant naar elkaar (under- statement?). Inmiddels hebben we elkaar beterschap beloofd en dat gaat al 24 uur goed. 

We leiden verder een redelijk normaal bestaan aan boord midden op de oceaan. Het geschommel, gezwiep, geschud en gezwaai negerend, eten we lekker, uitgebreid en gevarieerd. Dat doen we sinds een dag of wat binnen; lekker warm en lekker makkelijk.

Rond 10.00 uur (Bermuda-tijd, 13.00 uur UTC) schakelen we het dagelijkse radiopraatje van de Dutch Armada aan. Even horen hoe de andere boten, vertrokken vanuit St.Maarten, "varen". Rond 16.00 uur (19.00 uur UTC) praatten we altijd met Exuberance, maar dat was gisteren voor het laatst. Zij wachten nu al 2 weken op een weatherwindow, groen licht, om naar Newport (USA) te varen, maar het blijft bar en boos in de Gulfstream. De ene storm volgt op de andere; het blijft er voortdurend ontzettend hard waaien. Daarom vliegen ze nu voor een paar weken terug naar huis, New York om de boot begin juni over te varen. De kans op goed en rustiger weer is dan aanzienlijk groter. 
En tegen die tijd pakken we dan het radiocontact weer op. Rond 17.00 uur (20.00 uur UTC) melden we ons aan bij Herb. Hij begeleidt vanuit zijn zolderkamer in Ontario (Canada) zo'n 65 boten naar allerlei bestemmingen, varierend van New York, Novia Scottia, Groenland, Azoren tot aan Engeland of Gibraltar.

Nog 700 mijl te gaan, nog zo'n dag of 6 op het water........

Etmaalafstand: 116 mijl (vls kaartberekening 130 mijl)

Zondag 19/5 op maandag 20/5  - Dag 10
01.15 uur, de maan is net achter de horizon verdwenen en buiten is het pitchdark op de lichtpuntjes van de sterren na.
De wind blaast recht van achter in de zeilen met ca. 15 knopen en we vliegen..... Nou ja, vliegen? We varen wel snel, maar slingeren en zwaaien ook als een gek als gevolg van de hoge zee: de lange oceaandeining met on top off de windgolven. Als hierdoor de zeilen even geen of onvoldoende druk hebben, klapt alles met een enorm geweld. En dat vibreert door de gehele boot. Binnen is het soms dan ook een lawaai van jewelste en slapen, lekker slapen, is moeilijk. Zo af en toe raast er een bruisende golf langs de boot hetgeen ook een hels kabaal geeft. 
Door al dat gezwiep is Coos vanacht uit zijn bed getorpedeerd.  Met een smak belandde hij op de grond. Daarna maar snel het slingerzeiltje bevestigd.

Jezelf voortbewegen door de boot is een kunst op zich: wijdbeens en lichtgebogen in de knieën schuivelen we van voor naar acher (en v.v.). Voor het thuisfront zal het moeilijk voor te stellen zijn dat het geslinger en gezwaai 24 uur per dag voortduurt. Koken is dus ook een kunst op zich. Niet alleen om jezelf staande te houden als wel ook om je etenswaren niet door de lucht te laten vliegen. Alles, maar dan ook alles, moet je klem zetten. Coos neemt 's avonds dit kookgebeuren op zich (in navolging van zijn vader tijdens de heenreis) en ik verzorg meestal het ontbijt. Harm doet 's avonds de vuile vaat en overdag wast iedereen de kopjes en bakjes af al naar gelang de fitheid en motivatie.

We leven ons leven voornamelijk in de kajuit, de woonkamer. Vooral 's avonds koelt het behoorlijk af, zodat het fris isom de gehele wacht (3 uur achtereen) buiten uit te zitten. Daarom gebruiken we Tico's bed (de achterkajuit) nu als "wachtruimte. Hier heb je goed zicht op de GPS en de radar en je kunt regelmatig en eenvoudig af en toe even je hoofd naar buiten steken. En Tico wil de laatste dagen toch al liever bij ons in bed slapen, dus dat kwam goed uit.

Volgens de huidige weersvoorspelling houden we de huidige wind totaan Horta. Lekker doorvaren en vermoedelijk vrijdag de haven binnenlopen!!!

Volgens de GPS nog 585 mijl te gaan. Rotnacht. Zee is heel onrustig en zeiltrim wil niet goed vlotten. Regelmatig klapt het zooitje in de mast. Heb Martine voortijdig afgelost om er iets aan te doen. Nog een paar dagen en dan weer vaste grond onder onze voeten, rust en stile, champagne, sigaar en een stuk dichterbij Europees vasteland. De oversteek is een snelle aan het worden; 14 dagen is de target. Beter dan de 4 weken (!) die de boten die vanaf St. Maarten vertrekken er wel over kunnen doen. 

Etmaalafstand: 139 mijl

Maandag 20/5 op dinsdag 21/5  - Dag 11
Het is pikkedonker buiten; geen maan en geen sterren. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat ze schuilgaan achter een pak dikke bewolking.

We hebben de hele dag gezeild, windje in de rug en een redelijk gelijkmatige zee. Voor zover er stroom stond, liep deze met ons mee. Dat is nu even anders. Net als afgelopen nacht, hebben we ca. 0,5-1,0 knoop stroom tegen. Helaas......

Volgens de GPS moeten we nog 450 mijl afleggen, oftwel vrijdag a.s. zien we "dry land". Ik verheug me er nu al op. Twee weken aaneengesloten varen, vind ik lang zat. Vooral omdat ik me fysiek slecht voel. Een gezonde geest in een gezond lichaam. Welnu, mijn lichaam is niet zo gezond en mijn geest maakt overuren om gezond te blijven. Ik nies me nu al twee weken zeven slagen in de rondte en mijn ogen jeuken mijn hoofd uit. En hoe dat komt? Geen idee! Maar het helpt niet bij het optimistisch en positief blijven. Erger nog, het is dodelijk vermoeiend en het liefst breng ik 24 uur slapen door, hetgeen natuurlijk onmogelijk is. Maar.... die fysieke aftakeling maakt het een zware overtocht en dat terwijl de natuurelementen wind en water ons zo goed gezind zijn. 
Als je slechts naar die elementen kijkt, hebben we een ideale overtocht. Lekker zeilen met het windje in de rug en recht op ons doel af. De zeeën zijn relatief rustig en gelijkmatig (een uitzondering daargelaten) en dus is het binnen ook goed toeven. Gek hoor, ons huis midden op de oceaan. Het "gewone" leven gaat elke dag door, maar dan met rondom ons heen alleen maar water. Geen levende ziel in de nabije omgeving. 
Eens per 2 dagen ongeveer zien we aan de horizon een olietanker voorbijschuiven. Heel af en toe zien we een verdwaalde meeuw. En al dagen hebben de vissen zich niet laten zien; ze hebben althans niet aan onze sleeplijn gehapt. Alleen wij op die grote plas water.....

Nog 3 nachten op zee en dan 's nachts weer doorslapen! Nog 3 nachten op zee en dan weer leuke kleren aantrekken. Nog 3 nachten op zee en dan weer een werkende GSM. Nog 3 nachten op zee en dan kan Tico weer hollen en rennen. Nog 3 nachten op zee en dan ...... champagne!!!!

Etmaalafstand: 132 mijl

Dinsdag 21/5 op woensdag 22/5  - Dag 12
Het is weer wachtlooptijd en ik heb er alweer één uur opzitten van de drie (12.00 - 03.00 uur).
In zekere zin is wachtlopen het enige moment op de dag dat ik tijd voor mijzelf heb. Iedereen slaapt en de nacht is van mij. Jammer alleen dat 3 uur dan toch nog behoorlijk lang duurt. Ik dood de tijd door wat te doezelen (een normaal mens slaapt op dit tijdstip), te dromen (lekkere sappige, zoete aardbeien), te mijmeren (hoe ziet een leven er in een gewoon huis weer uit?), naar muziek te luisteren (de verzamelCD van David Bowie doet oude tijden -toen ik 17/18 jaar was- herleven) en het afgelopen jaar de revu te laten passeren (waterballongevechten met Exuberance).

Hoewel ik de dagen die we nog te gaan hebben, voorzichtig aan het aftellen ben, lijkt het anderzijds ook wel alsof we in een soort stilstaand tijdsvacuum leven. Alsof het één langgerekte dag is waarin we leven vanaf het moment dat we Bermuda verlieten. 

Elke dag verloopt volgens eenzelfde monotoon ritme en is gevuld met basale bezigheden. Slechts het weer en de staat van de zee zijn aan verandering onderhevig.

Zoals nu: tegen de weersvoorspellingen in (weerkaarten en routeerder Herb) hebben we momenteel geen wind. De motor stuwt ons voort richting Horta en dat terwijl we voor het lapje in de juiste richting geblazen zouden moeten worden.

Onze piloot, Robbie Robertson (de autopilot), stuurt gestaag voort, 24 uur per dag, al 12 dagen achtereen. Een onmisbaar bemanningslid dat het nu weer makkelijk heeft (geen wind en relatief vlakke zee) en dan weer kreunend en steunend zijn baan door het water zoekt.

Vandaag mezelf gedwonen wat aan persoonlijke hygiëne te doen, oftewel een douche genomen. Voor de "thuisblijvers" iets volstrekt normaals; iets dat je wel 2x op een dag doet. Welnu, op een boot is het nemen van een douche geheel niet vanzelfsprekend en al helemaal niet op een schommelende en zwaaiende boot. Sterker nog, het is een absolute uitdaging waar ik dagenlang tegenop heb gezien, maar waar ik nu niet langer onderuit kan.
Allereerst is het hebben van warm water geen vanzelf- sprekendheid: alleen als de motor gedraaid heeft, beschikken we hierover. Vervolgens moeten we ook nog zuinig zijn met het water. En tot slot is het een helse klus om de shampoo uit je haar te spoelen als je met één hand de douchekop met bedienen en je jezelf met de andere hand moet vasthouden. Op de grond zitten, laag bij de grond, was de meest efficiente oplossing. Hierdoor creër je een vrije hand om door je haar te woelen.

Enfin, na een dergelijke opfrisexercitie voel ik me altijd wel weer bijzonder voldaan (en schoon).

De oceaanoversteek is één van de meest indrukwekkendste gebeurtenissen in mijn leven. Op nr. 1 staat nog steeds het ter wereld brengen van Tico. Met die happening zijn zeker parallellen te trekken. 
Beide gebeurtenissen zijn een proces waaraan je begint en waarbij er geen weg terug is. Je moet afmaken waarmee je begonnen bent. Al dan niet met bloed, zweet en tranen.

Emotioneel maakt het geweldig veel in mij los. Tijdens het baren werden alle in de loop der jaren zorgvuldig opgebouwde fundamenten in één klap onder mijn voeten weggeslagen. Als in een spiegel zag ik ineens mijzelf, mijn diepste ziel, mijn kern, mijn "naakte" ik.
In zekere zin gebeurt me, in een gelijkmatiger tempo, tijdens deze oversteek hetzelfde minus het wegslaan van mijn fundamenten. Na de bevalling heb ik deze weer solide en puur opgebouwd; die zijn wel tegen een stootje bestand.
Maar voor wat betreft die spiegel: ik zie mijzelf met al mijn angsten (en dat zijn er behoorlijk wat), mijn onzekerheden, mijn frustraties, maar ook mijn kracht, mijn overlevingsdrift en mijn vermogen er iets van te maken. Ik ben blij, opgelucht en buitengewoon trots als we straks voet op Horta zetten. Ik sta niet te juichen om een dergelijke oceaanoversteek nog eens te doen, maar ik had deze niet willen missen.

Etmaalafstand: 126 mijl

Woensdag 22/5 op donderdag 23/5  - Dag 13
Geen nieuws, behalve dat we de dieseltank hebben bijgevuld vanuit de jerrycans.

Etmaalafstand: 142 mijl

Donderdag 23/5 op vrijdag 24/5  - Dag 13 + 15 uur
04.00 uur 's nachts Bermuda-tijd, 07.00 uur UTC en Azorentijd. De zon is net vanachter de horizon omhooggekropen en laat zich voorzichtig tussen de dikke pakken bewolking zien. De zon, het Oosten, Faial, Horta! WE ZIJN ER BIJNA!!

Volgens de GPS nog 35 mijl te gaan, hetgeen met de huidige snelheid van zo'n 6,9 knoop betekent dat we over 5,5 uur onze bestemming bereiken. JIPPIE!!

We hebben er dan precies 13 dagen en ca. 20 uur over gedaan. Niet slecht he?!

Gisterenmiddag tijdens een spelletje Scrabble (een mens moet wat op de oceaan) draaide de wind in luttele seconden van West naar Zuidwest. Klapperende zeilen en Robbie Robertson die even de weg kwijt was tot gevolg hebbend.
Harm en Coos stoven naar buiten om de zeilen aan te passen, terwijl ik binnen ondertussen mezelf en Tico vermaakte. Een 3e bemanningslid op lange passages is zo'n luxe!! Het maakt heel veel dingen hele veel makkelijker en het is net niet te vol aan boord. Ideaal!

Enfin, zeilen aangepast en hopen dat de wind niet verder naar het Oosten zou draaien (hetgeen wel de voorspelling was).

Nu uren later, kunnen we zeggen dat het nog steeds gunstig uitpakt voor ons. Wegens te weinig wind hebben we vannacht behoorlijk wat uurtjes moeten motoren, maar inmiddels waait het zo'n 20 knopen (=kracht 5) vanuit het Noorden. Een halve-windse-koers, waarmee we een lekkere snelheid maken. 

Nog een paar uurtjes ...... en dan zijn we er...... JIPPIE!!!!

Vrijdag 24 mei 2002, 10.00 uur UTC, aankomst in
Horta, Faial (Azoren)! - Dag 13 + 20 uur

TERUG NAAR LOGBOEK