Azoren, Sao Miguel

De 2e poging om naar Ponta Delgado, Sao Miguel, te geraken is succesvol en zonder problemen verlopen. De eerste mijlen (40 mijl) hebben we heerlijk kunnen zeilen: ruime wind en dus een snelle koers. Maar toen de eilanden uit zicht verdwenen, verdween ook de wind. De resterende mijlen (140 mijl) heeft Perky Perkins, onze motor, het voor zijn rekening moeten nemen.

Na ca. 30 uur varen kwamen we in de middag aan in de marina van Ponta Delgado. De receptie-steiger was tevens tankstation en dus maakten we van de gelegenheid gebruik om alles (tank + jerrycans) weer vol te gooien. Toen de tankbaas ons meerdere jerrycans op de kade zag zetten, ging ie eens vragen hoeveel diesel we nodig hadden. Hij had nl. nog maar 500 liter op voorraad en dan was het op. Gelukkig konden wij toe met 200 liter en bleef er nog wat over voor anderen.

In Ponta Delgado lagen bekenden van ons, de Frans Maas one off 44 foot (= TE KOOP) genaamd Alsager met aan boord een Nederlandse jongeman met zijn Amerikaanse vrouw en hun 4-jarig zoontje. En vlak na ons arriveerden ook de Nexus (Hans-Elias en Inez) en de Jake (Bart en Marijn). Wederom volop gezelligheid en alle reden voor champagne.

Sao Miguel is het grootste eiland van de Azorengroep en Ponta Delgado is een behoorlijk grote en levendige stad. Er wonen veel jonge mensen in deze stad omdat alleen hier een Universiteit is (voor diegenen die hiervoor niet naar het vasteland van Portugal willen gaan). De mensen zien er wereldser uit, volgens de laatste mode gekleed en beduidend minder grof en noestig als de mensen van bijv. Faial.

We hebben een auto gehuurd en hiermee een groot deel van het eiland rondgecrossed. Evenals Faial is Sao Miguel ook ontzettend mooi qua natuurschoon. Het is iets gevarieerder dan Faial; meer bossen, vulkanische -grote- meren en op vele plekken warmwaterbronnen. In sommige bronnen kun je ook daadwerkelijk baden, hetgeen wij natuurlijk gedaan hebben. De warmte van het water deed me direct terugdenken aan de koesterende warmte van een lekker warm ligbad. De kleur van het water daarentegen deed me meer aan koeienpis denken. De geur van het water was ook minder plezierig aromatisch dan je misschien zou wensen; het rook naar koper.
Er zijn ook bronnen onder de grond; als je daarover heen loopt, trekt de warmte van de aarde door je schoenzolen heen. De bevolking heeft gaten in de grond gemaakt zodanig groot dat ze er grote kookpannen in kunnen laten zakken. En op die manier bereiden ze specifiek Sao Migueleense stoofmaaltijden.

Na één week vakantie in Sao Miguel kregen we weer drang om verder te gaan. Lissabon zou onze volgende bestemming zijn en dit 770 mijl lange traject zouden we samen varen met de Alsager. Maar voordat we écht kunnen vertrekken, moeten we nog een beslissing nemen over onze marifoon..... In Sao Miguel ontdekken we dat deze kapot is. Eerst denken we dat het met de antenne te maken heeft, maar wat gerommel daaraan biedt geen soelaas. We brengen 'm naar een specialist voor reparatie. Na een paar dagen krijgen we het trieste bericht dat het oude beestje stuk-stuk is. Als we gaan reconstrueren, bedenken we dat de marifoon waarschijnlijk al kapot was toen we uit Bermuda vertrokken (en nog een oceaan moesten oversteken). Maar omdat we het apparaat tijdens die passage helemaal niet hebben hoeven gebruiken, hebben we het toen niet ontdekt. Diagnose van het in coma verkerende klassieke apparaat: de transistoren zijn kapot en het vernieuwen hiervan zou behoorlijk prijzig zijn. Wat te doen? 
Met slechts de handmarifoon (en dus beperkter bereik) de oversteek naar Lissabon maken of terplekke een nieuwe marifoon aanschaffen. Het nadeel van de laatstgenoemde optie is dat we in Ponta Delgada keuze hebben uit wel één type en merk marifoon...... We laten het even bezinken en besluiten te kiezen voor zekerheid en dus schaffen we een Icom aan. Een rib uit het lijf....

De avond voor vertrek hebben we contact met Herb, de weergod en routeerder, gezocht en hij gaf groen licht om aan deze passage te beginnen. Onze één-na-laatste lange, aaneengesloten, passage......