Na Sicilië het -volgens velen- prachtige eiland Sardinië. Echter Sardinië werd in ons zeilavontuur de sluitpost van de rekening daar tijd een overheersende rol ging spelen; we wilden nl. uiterlijk 5 september op Ibiza zijn alwaar we vrienden uit Nederland met hun tweejarige dochter zouden ontmoeten. En we wilden ook iets zien van Menorca en Mallorca. Van Sardinië zouden we dus alleen de zuidkust "doen" en dat ook nog in slechts 4 of 5 dagen.

Enfin, de overtocht van Sicilië naar Sardinië, een tocht van 150 mijl, was niet veel soeps. De motor is, op de laatste 20 mijl  na, niet stil geweest.

De haven van Villassimius was onze 1e kennismaking met Sardinië. Een gewone marina -voor veel geld- met daarnaast gelegen een prachtig zandstrand en een camping. Geen dorpje of stadje in de nabije buurt, maar we konden boodschappen doen in de supermarkt van de camping. Oftewel, de meest elementaire dingen (zand, strand en een winkel) op loopafstand en een relaxte sfeer. 

De Italiaanse stranden zijn veelal een lust voor het oog en dat komt niet zo zeer door het mooie zand of de blauwe zee als wel door de Italiaanse mensen die het strand bevolken. De Italianen, man en vrouw, zijn over het algemeen mooie mensen (OK, smaken verschillen) om naar te kijken. En ook voor wat betreft badkleding hebben ze gevoel voor stijl en klasse. Prachtig gesneden bikini's waar de derrieres van jong en oud goed in uitkomen. Want in Italië loopt elke zichzelf respecterende Italiaanse vrouw varierend van 0 - 70 jaar jong/oud in een weinig verhullende bikini en niet, zoals in Nederland, in een allesverhullend badpak of in helemaal niets. En hun Italiaanse lijven kunnen het (veelal) absoluut hebben!

In de daaropvolgende dagen vaarden we richting Isola San Pietro (aan de zuidwestpunt van Sardinië). De tochten kenmerkten zich door weinig wind aan het begin van de dag om vervolgens vanaf halverwege de middag hard, soms heel hard, te gaan blazen. En helaas dan uit de verkeerde hoek: tegenwind!. En zo vaarden we tegen een straffe windkracht 7 in de haven van Carloforte, Isola San Pietro, binnen. In Italië is het gebruikelijk zeiljachten reeds buiten de haven met rubberbootjes "op te halen". De steigers van de Marina zijn nl. veelal van verschillende eigenaren en iedereen probeert op deze manier zo veel mogelijk klandizie te verkrijgen. Wij kozen voor de -ogenschijnlijk- meest beschutte steiger en de jongeman in het rubberbootje begeleidde ons. De assistentie/service ging door tot we helemaal vast lagen aan mooring en achterlandvasten. Oftewel, bij het achteruit inparkeren, met windkracht 6 op de zijkant...., zette hij zijn rubberboot tegen de zijkant van onze boot om te voorkomen dat wij "weg zouden waaien". Die jongen was zo handig en zo snel met dat bootje; hij leek wel een balletdanser op het water. Even links meeduwen, even rechts tegenhouden en dat alles in een paar seconden tijd. Formidabel. En het maakte de parkeermanoeuvre een stuk makkelijker. In Carloforte zouden we wachten op rustiger weer om de oversteek naar Menorca te maken: 200 mijl varen.

Carloforte is een vriendelijk stadje met voornamelijk Italiaans toerisme. Het beschikt over een klein centrum met veel visgereiwinkels, een enkele kledingzaak en een relatief grote parfumeriezaak (?). Op de valreep hebben we hier 2 strandstoelen gekocht die we al weken op het oog hadden, maar nergens konden vinden. Op zich qua uiterlijk zijn het geen bijzondere stoelen, verre van dat zelfs (knalrood en plastic), maar we kunnen er heerlijk op zitten op ons achter- of voordek. Een lage zitting, maar met hoge rugleuning geven ze ons de nodige comfort als wij zippend aan de sangria naar een zonsondergang kijken.

Ook hebben we hier een paar kekke kleppers voor mij kunnen kopen: hippe hak, dunne bandjes en slangenprint. Voor het flaneren prachtig, want die afgedragen slipper was ik na 5 maanden ook weleens zat.

Tot slot was het voor het laatst genieten van Italiaanse TV (jawel, we hebben een TV aan boord): RAI Uno en Due. Die onbenullige, groteske shows waarin de presentator keurig in pak is gestoken en de assistente niet veel meer draagt dan een Hawaï-achtig rokje met daarboven een kleine bikinitop. Prachtig om te zien, maar waar show vervolgens over gaat, lijkt in Italie niet belangrijk: als er maar veel vrouwelijk schoon over het beeldscherm glijdt.

Na 3 dagen spraken de weerberichten over rustiger weer en wind uit de goede richting: voor ons het signaal om te vertrekken. Met name "de stem van Cagliari-radio" was een betrouwbare bron: een computerstem die elke 2 uur via de marifoon de windkrachten, zeehoogtes en zicht van de verschillende vaargebieden rondom heel Italië opdreunt in zowel het Engels als het Italiaans. Voorts checkten we het weer via de Navtex en raadpleegden we Teletekst. Op deze manier wisten we vrij nauwkeurig wat ons te wachten stond.

Ciao bella Italia! Want mooi vonden we dit stuk van Italië. De Sardiniërs en Sicilianen zijn ontzettend aardig. Het Italiaans eten is geweldig lekker en ook de natuur lijkt mooi (maar daar hebben we deze keer niet zo heel veel van kunnen zien).

Nadeel van Italië is, in dit gedeelte althans, dat het in het hoogseizoen zo schandalig duur is om in een Marina te liggen (en soms heb je gewoon geen keuze). Bedragen voor een 12 meter-schip liggen rond NLG 100,-- tot NLG 150,-- (en soms nog hoger) per nacht. En dat ook nog eens terwijl de Marina's niet altijd goed beschut gebouwd zijn tegen heersende winden. Maar buiten dat...... erg mooi en een heerlijke zuideuropese atmosfeer.

Sardinië, slechts 5 dagen van kunnen genieten. Wellicht een volgende keer....... weer ....... en meer!