Veel wind, weinig wind, geen wind

Na het indrukwekkende Kanaal van Korinthië vervolgden wij onze reis naar het Saronische eiland Aegina met haar "hoofdstad" Aegina. Hoewel de dag was begonnen met aardig wat wind, was daarvan na het Kanaal niet veel over. We hebben het nog even geprobeerd met de spinnaker en tussen 2 eilandjes leek dat ook even heel wat: 20  knopen wind, we accelereerden in no time naar 8 knopen snelheid en de nodige adrenaline stroomde door ons lijf. Maar, voorbij de eilandjes was ook de wind "voorbij". De motor ging aan en ging pas weer uit toen we veilig en goed voor anker lagen in de haven van Aegina.

Weer een witte cowboy....

In de haven van Aegina hadden we direct na het aanmeren een kennismaking met de Port Police. Het moment om de buidel ruimschoots te trekken, leek aangebroken. "De schipper moest zich voor 20.00 uur op het kantoor melden". Wij hadden ons inmiddels maar neergelegd bij een financiële aderlating en hadden flink wat Drachmes uit de flappentapper getapt. Maar...... het geluk was (weer) met ons. Coos beantwoordde met geveinsde naïviteit en onschuld de vragen van de Port Police omtrent het wel/niet betaald hebben van een entry-fee en cruising tax, totdat een groot motorjacht de haven binnen vaarde. De witte cowboy was direct afgeleid en verwees Coos door naar zijn secretaresse. En zij bracht ons één nacht havengeld in rekening, te weten 1500 Drachmen (= ca. NLG 14,--). Door het oog van de naald gekropen.....

Pireaus

Vanuit Aegina gingen we via de ferryboot op missie naar Pireaus (de grootste havenstad van Griekenland, gelegen naast Athene) om een nieuwe bijboot te scoren. De oude Zodiac was op sterven na dood. In een rommelige en stoffige chandler, Capt. Thomas genaamd, zijn we geslaagd. Met wat onderhandelen heeft Coos het zo geregeld dat Yannis, de eigenaar, de nieuwe Zodiac twee dagen later zou komen afleveren op Aegina. Dan hoefden wij niet met een onmogelijke doos van zeker 30 kg door snoeiheet Pireaus te sjouwen, op de ferry te hijsen en zo naar "huis" te gaan.

Klimaatbeheersing

De hitte had inmiddels een hoogtepunt bereikt: overdag tegen de 40 graden en 's avonds laat nog steeds zeker 35 graden. Tijd om in de boot, ons huis, aan klimaatbeheersing te gaan doen. Aldus werden twee windventilatoren, op 12 volt, aangeschaft: één voor Tico's kamer en één voor de "woonkamer". Hopelijk zou dat wat verkoeling brengen. Ook een windscoop, een "lap" die je boven je raam ophangt, moest voor enige winddoorgeleiding zorgen.

Onmisbaar

Een ander onmisbaar en noodzakelijk middel om te zon te trotseren, is een goede zonnebril. En laat nu de mijne op de stenen zijn stukgevallen, althans het glas. Nu zou je denken: dan koop je gewoon een nieuwe en aan het aanbod van soorten en kleuren ontbreekt het hier niet. Echter, de mijne heeft geslepen glazen (op sterkte) en dus moest een opticien in Pireaus uitkomst bieden. Ik deed het al enkele dagen met een alternatieve zonnebril, maar die bood onvoldoende bescherming. Na 1 dag had ik al spierpijn tussen mijn wenkbrauwen van het dichtknijpen van mijn ogen. Een pet/zonneklep hielp slechts ten dele; het nadeel hiervan was dat mijn scoop kleiner werd en ik op de boot voortdurend mijn hoofd stootte (of beter mijn klep) tegen bimini, verstaging en zonnetent. Om iebelig van te worden. Enfin, de opticien was snel gevonden en gelukkig ook nog eens vlakbij de ferrybotenhaven. Helaas kon ik niet wachten op het inzetten van nieuwe, geslepen, glazen en moest ik 2 dagen later terugkomen. Maar, het was de moeite waard, want na die nog 2 dagen afzien, kon ik weer fris en vrolijk de wereld inkijken. En ook de kosten waren nagenoeg verwaarloosbaar in vergelijking met Nederland (of ik heb een dure opticien).... slechts NLG 65,-- voor 2 nieuwe glazen.

Coos doet het overigens al vanaf Kroatië met een gehandicapte zonnebril. Het pootje was afgebroken (Tico was er op gaan zitten...niet handig...), maar als een echte McGyverKeijser heeft hij dat m.b.v. een stroomdraadje weer kunnen solderen. Blijvende handicap is dat het nu een "stijf poot" heeft, maar ach, een kniesoor die daarop let.

Ferries af en aan....

De haven van Aegina is in het weekend bijzonder druk met zowel zeilboten als motorjachten. Veel Atheners en Pireauseres verlaten op vrijdagavond de broeierige stad om af te koelen en uit te rusten op Aegina. Ook de ferryboten, Flying Dolphins en Catamarans, varen af en aan en laadden hordes mensen uit. Buitenlandse toeristen tref je hier ook nauwelijks; het is Grieks dat de klok slaat en dat maakt het erg gezellig.

Om een puntje aan te zuigen

Neemt niet weg dat er in de haven nog wel een verdwaalde Italiaan lag met een prachtig scherp -klassiek- gesneden zeiljacht van ca. 44 foot. Wij lagen naast hem en keken onze ogen uit. Het schip was geweldig goed onderhouden en glom als een keutel in de maneschijn. Italianen hebben -over het algemeen- gevoel voor stijl, klasse en schoonheid en de kapitein van dit schip had het zichzelf in dit streven makkelijk gemaakt. Zo had hij een tweekoppige bemanning aan boord, twee Albanese broers en we noemden ze Knabbel en Babbel. Knabbel en Babbel gingen minimaal 2x per dag met de mop over het teakhouten dek. De chromen delen werden eveneens mininaal 2x per dag met een wollen doek gepoetst en evenzo het lakwerk.  Verder was alles op de boot op kleur op elkaar afgestemd: zonnetent, zonnebadmatjes, fendersokken, huiken, etcetera; het was allemaal ecru-kleurig. Op het achterdek prijkte, om het geheel nog wat op te leuken, een rieten mandje met kleurige petunia's. Kortom, een lust voor het oog en in stilte wensten wij dat wij ook wat van dat streven naar perfectie en schoonheid in ons hadden, maar ja, wij moeten het zelf doen..... (Coos heeft inmiddels wel een mop gekocht en ook heeft hij nog ergens een wollen lap opgeduikeld.....).

Matrozen aan boord

Aegina was ook het eiland waar Coos' ouders zouden inschepen om voor een week of wat met ons mee te varen! En op 9 juli zou dat gaan gebeuren! Misschien dat zij zich aan de mop en de wollen lap zouden wagen....????