Spaanse Ria's

De aankomst in Bayona belooft veel goeds; de zon schijnt en die hebben we al in geen dagen meer gezien. We gaan een nachtje voor anker en schuiven de volgende dag de Marina in. Coos en Tico spuiten  de boot en ik ga naar de wasserette. Het plaatsje Bayona is een sfeervol, toeristisch stadje. Op een rotsachtige grote heuvel staat een ingetogen (minimalistisch) hotel waar vandaan je een prachtig uitzicht hebt over de ria.

Na een dag en nacht civilisatie in de marina varen we naar Islas Cien, een klein eilandje 10 mijl buiten Bayona. Daar ankeren we voor de nacht. Als we de volgende ochtend wakker worden, hangt er een potdichte mist boven het water. Met slechts 500 meter zicht lichten we het anker en zetten we koers naar Villagarcia, Ria de Arosa.

In Villagarcia scheept vriendin Inge om een week mee te varen op de CANDIDE. Evenals in Bayona gaan we ook hier de eerste nacht voor anker. Ons bint zuunig; als we om 18.00 uur ergens aankomen waar we kunnen ankeren, doen we dat. Dan sparen we weer een nacht havengeld uit (wat al snel oploopt tot EURO 30,--). We zijn de enigen en de omgeving oogt behoorlijk desolaat.
Sowieso zijn we nog niet echt onder de indruk van de ons door velen geschetste schoonheid van de Ria's. Natuurlijk, in de Ria's is het beschut varen op glad water, maar in geen van de zovele ankerplaatsen lig t ook maar een enkele boot. Sterker nog, we komen in de 1e twee Ria's nauwelijks andere boten tegen. Pas in Ria de Muros, de laatste en tevens kleinste Ria, komen we andere, buitenlandse zeilboten tegen. De stadjes waar we komen (Bayona, Villagarcia, Portosin en Muros) vinden we van ronduit saai (Portosin), functioneel (Villagarcia) tot redelijk charmant (Bayona en Muros), maar zeker niet zo idyllisch als wij verwacht hadden. Wij baseren die verwachting op enthousiaste kreten van anderen ("oh, de Ria's zijn zo mooi en bijzonder"), zonder daarbij in te gaan op wát zij dan mooi of bijzonder vonden. En wat voor de één mooi en bijzonder is, kan voor de ander volstrekt oninteressant zijn. Ook de cruiserspilot is enigszins suggestief; in de algemene beschrijving is deze lyrisch en romantisch over bepaalde Ria's, maar bij de detailbeschrijving vervolgens opmerkelijk negatief. Welnu, misschien zijn we verpest, maar wij zijn niet onder de indruk. 

Terug voor anker in Villagarcia: rond 22.00 uur krijgen we onverwacht bezoek: de Spaanse douane. Een grote motorboot komt langszij en in een wip hebben we 2 beambten op bezoek. Officieel hoeven we als Europeanen niet in te klaren, maar als je bezoek krijgt van dergelijke beambten, moet je nog een behoorlijke papierwinkel invullen.  De Spaanse douane is behoorlijk achtief in haar wateren. Volgens de cruiserspilot vindt er in deze wateren, met name 's nachts, een levendige handel in drugs plaats..... Tegen ons zijn ze buitengewoon vriendelijk en voorkomend.

De volgende ochtend varen we naar de marina en maken we ons klaar voor onze gast. Hoe Inge een week cruisen op de CANDIDE beleeft, beschrijft zij in het hiernavolgende hoofdstuk.