Maandag 25 maart zeilden we met een rustig windje in de rug naar St. Maarten. St. Maarten bestaat uit een Nederlands gedeelte (het Zuiden) en een Frans gedeelte (het Noorden). We zouden voor anker gaan in Simpson Bay, aan de Nederlandse kant van het eiland. En we konden kiezen uit "buiten" voor anker gaan (enigszins choppy ofwel hobbelig) of "binnen" in de lagune die voortreffelijk beschut is. Natúúrlijk kozen wij voor de lagune; we houden van stil slapen. Overigens zijn in deze ankerbaai tijdens Hurricane George 1400 schepen vergaan!!!! Maar dat terzijde.....

In St. Maarten kwamen we voor het eerst sinds tijden weer Nederlandse zeilboten tegen. En dat waren nog "oude bekenden" ook; gezelligheid top aldus. En volgens hun verhalen was het moeilijk wegkomen uit St.Maarten als je er eenmaal je anker had laten vallen. "Niet omdat het zo'n buitengewoon speciaal eiland is, maar op de één of andere manier blijf je plakken", zeiden ze. Nadat wij 1 dag hadden rondgekeken in Simpson Bay, keken Coos en ik elkaar eens aan en spraken we af hier geen dag langer te blijven dan strikt noodzakelijk.

De eerste ontluistering of ontgoocheling overkwam Coos toen hij ging inklaren bij de douane. Als "patriottische" Hollander stapte hij met een "Goedemorgen" het douanekantoor binnen. Wat bleek, de beambten spraken alleen Engels en Coos moest betalen in US Dollar...... De Antilliaanse Gulden wordt nog wel gebruikt, maar steeds minder frequent. De EURO is hier niet ingevoerd (in tegenstelling tot alle Franse Eilanden waar de EURO geruisloos en zonder protest in gebruik is genomen) en doordat het eiland sterk Amerika-gericht is, is de US Dollar net zo handig. 
Volgens de toeristenboekjes leven en werken er alleen al 80 verschillende nationaliteiten op het eiland  Dit verklaart waarom de voertaal Engels is. De kinderen leren op school nog wel Nederlands, maar omdat het in het dagelijks leven niet actief gebruikt wordt, zakt de kennis ervan snel weg. Nee, het eiland is allesbehalve Hollands.
Bestuurstechnisch heeft het eiland een grote mate van zelfstandigheid en of dat de reden is van de ongelofelijke rotzooi aan de Nederlandse kant, is misschien wat stellig en makkelijk om te zeggen. Maar dat het een puinhoop is, is zeker. De laatste Hurricane (George, een paar jaar geleden) heeft het eiland geen goed gedaan. De meest zichtbare resten zijn opgeruimd en weggewerkt, maar "doorpakken" is er niet bij.

Aan de Franse kant van het eiland, het noordelijke gedeelte, lijkt het allemaal iets beter georganiseerd. De hoofdstad Marigot is een allercharmantst plaatsje met een leuke havenkom omgeven door restaurants en boetieks. Het doet een beetje St.Tropez-achtig aan. Frankrijk benaderd haar Franse "kolonieën" anders dan Nederland: voor Frankrijk is St. Maarten gewoon een provincie, gelijk de Jura (o.i.d.) een provincie is. Frans bestuur, Franse wetgeving, Franse munt (nu dus de EURO) en natuurlijk is Frans de voertaal. Op het eerste gezicht, en aan de buitenkant, lijkt het hierdoor beduidend beter georganiseerd en lijkt ook de bevolking onder deze Franse bemoeienis niet te lijden.

Terug naar onze micro-economie. In St. Maarten hadden we een behoorlijke "to do-list", varierend van wat onderhoudswerk aan de motor, het onderwaterschip van een nieuwe laag antifouling voorzien, de autopilot laten servicen, provianderen tot aan de Azoren tot aan het oplappen van de laptop. Niet niets én we kregen ook nog bezoek uit Nederland!!! Mijn ouders kwamen ons opzoeken!!!

Op donderdag 28 maart holde Tico zonder gêne door de douanecontrole heen op weg naar zijn Opa Jan en Oma Wil. In elke hand een voor Opa en Oma mooi zelfgemaakt "aquarium" geklemd. Gelukkig kon de douane-beambte er wel om lachen en zag hij in Tico geen potentiële bolletjeslikker.

Met mijn ouders hebben we in een gehuurde airco-auto het hele eiland rondgecrossed. We zijn naar de versmarkt in Marigot gegaan, waar uiteindelijk meer andere toeristische reut verkocht werd dan lokale groente en fruit. We zijn naar een vlinderboerderij gegaan. Sindsdien weten wij alles over het (korte) leven van een vlinder: na ontpopping hooguit twee weken!!! We zijn naar het paradijselijke eilandje Pinel geweest om wat op het strand te liggen en lekker te lunchen (die Fransen kunnen er wat van!). We hebben de resten van  het fort in Marigot beklommen. Van hieruit hadden we een prachtig uitzicht over de baai van Marigot; gezien haar ligging (hoefijzervorm) destijds een onneembare vesting. Ook hebben we een wandeltocht gemaakt door het enige regenwoud dat het, voornamelijk droge, eiland rijk is. Lekker gemaakt door de folder waarin melding werd gemaakt van de "natural swimming pool" klommen we de berg op. Halverwege zouden we dan dat "zwembad" tegenkomen. Welnu, omdat het al even niet geregend had (die enkele heftige buien daargelaten die wij in die week over ons hoofd hadden gekregen), was het "zwembad" niet groter dan een plasje water waar je net je grote teen in kon baden. Vanaf het hoogste punt van de wandeling hadden we wederom een prachtig uitzicht over een groot gedeelte van het eiland. Ook zijn we een dag gaan zeilen naar het naastgelegen eiland Anguilla; 2 uurtjes heen, voor anker in een mooie baai, wat lunchen en dan weer twee uurtjes terug. Mijn ouders vonden het fantastisch om het zeilen aan den lijve te ondervinden, maar je zou ze er beslist geen plezier mee doen als ze hun gehele vakantie op een boot zouden moeten spenderen. Geef hen maar een caravan, en wandelpad en/of een fiets. Daar word je tenminste niet zeeziek van.
Over eten gesproken: culinair gezien kwamen we goed aan onze trekken: óf we gingen's middags uitgebreid lunchen óf we gingen's avonds lekker uiteten. En zoals al gezegd: die Fransen weten wat lekker eten is.......!!!

Mijn ouders kwamen met twee gevulde koffers aan. Eén koffer was volledig gewijd aan lekkere of leuke dingen voor ons. Pakken met hagelslag, zakken met drop, lekkere tijdschriften, spannende cadeautjes, er leek geen einde aan te komen. DANK, DANK, DANK!! Ook namens Tico die zijn presentjes gefaseerd aangereikt krijgt, zodat het speelplezier van het cadeau optimaal uitgenut wordt. En mijn ouders verlieten het eiland met één volle en één lege koffer. En natuurlijk een ervaring rijker: een ervaring van voor het eerst vliegen (en dan meteen zo'n afstand!!!), een ervaring van een Caraïbisch eiland met witte zandstranden, azuurblauw water, de zon hoog aan de hemel en af en toe een fikse regenbui. En "op de koop toe" lekker weer hun kleinkind, dochter en schoonzoon gezien.

Had Coos voor de komst van mijn ouders zoveel mogelijk motoronderhoud gepleegd, na het vertrek stond meteen de volgende klus op hem te wachten: de boot zou voor twee dagen uit het water gaan, zodat het onderwaterschip van een nieuwe laag antifouling voorzien kon worden.  Die dagen zouden Tico en ik in een hotel verblijven. Met een kind op een vieze werf waar de giftige stofdeeltjes vrijelijk ronddwarrelen  is niet te verkiezen. Daarom namen wij onze intrek in onze luxe hotelkamer in Mary's Boon Plantation. Een kleinschalig en rustiek hotel met een zwembad, aan het strand en redelijk in de buurt van de werk. Doordat het een rustige tijd voor het hotel was, werden we ge-upgraded naar een mooie tuinkamer, met kitchenette, kabeltelevisie en een kingsize-bed. WAUW, wat een luxe allemaal!! Coos ging 's ochtends naar de werf om wat werk te doen, kwam vervolgens rond lunchtijd terug voor een broodje en een paar baantjes in het zwembad, vertrok weer voor een paar uurtjes om aan zich aan het einde van de dag weer bij zijn gezin te voegen. Tico en ik deden niets anders dan voor ons "huisje" zitten/spelen, in het zwembad liggen en natuurlijk ongelimiteerd TV kijken. Het was alsof we vakantie hadden. De klus van Coos bleek uiteindelijk wat langer te duren dan aanvankelijk verwacht. Enerzijds doordat er nog wat fiberglasswerk verricht moest worden aan het midzwaard. Anderzijds omdat het op de dag dat we oorspronkelijk weer te water gelaten zouden worden ontzettend hard waaide en de werf op lager wal lag. Ach, op nog een extra nachtje in dat lekkere bed slapen hadden wij geen bezwaar.

Op een donderdagochtend zouden we om 07.00 uur weer in het water gaan. De boot hing in de banden van de hijskraan in het water en alles ging goed, totdat....... Lance, de manager van de werf en de bestuurder van de werf, even niet oplette..... We hingen dus nog losjes in de banden van de hijskraan toen hij de kraan alvast een stukje naar voren reed. Maar zoals gezegd, lette hij even niet op en reed hij zo met één van de vier  reuze-banden over de rand van "slip"........ en bleef hij als het ware met de wielkast op het randje hangen. En deze wielkast voorkwam dat het hele gevaarte omkieperde met ons incluis........ Och, je wilt niet weten wat er had kunnen gebeuren.....

Terug naar onze laptop in coma. Pogingen om Windows98 te installeren (konden een CDtje lenen van Nederlandse medezeilers) liep op niets uit. Het bemachtigen van een installatieCD van Windows95 was ook al utopisch gebleken (of we moesten er fors voor betalen). Als we ons doel niet rechtdoor kunnen bereiken, dan maar even linksaf en rechtsaf. Aldus een enorme voorraad floppydisks aangeschaft en alle data via MSDos gaan backuppen: al met al hadden we hiervoor 85 floppies nodig!!! Na deze backup-sessie heeft Coos de laptop gerestored en alle programmatuur opnieuw geinstalleerd.  Feest, champagne, want de laptop was uit haar coma ontwaakt. 

Al meerdere keren hebben we geconstateerd dat op een boot uiteindelijk alles een keer stuk gaat. Behoorlijk frustrerend, kan ik zeggen. Dit keer was het de videorecorder die andere dingen ging doen dan hij behoorde te doen: hij ging de banden opeten i.p.v. afspelen. Coos, onze handyman, heeft het apparaat op een avond volledig uit elkaar gehaald om 'm de volgende ochtend bij het vuilnis te zetten... Einde video. Daar de TV ook al sinds maanden kuren had (minimaal 15-20 minuten opstarttijd en gekke kleuren) besloten we onze ogen te sluiten en diep in de buidel te tasten. We togen naar Philipsburg, de hoofdstad van St. Maarten, om op zoek te gaan naar een combi TV/video. Ogenschijnlijk een eenvoudige taak, maar het apparaat moest aan een aantal voorwaarden voldoen. Dit had te maken met de verschillende zendersystemen in Amerika en Europa (Secam, PAL, NTSC) en het voltage (AC/DC: 110 volt/220 volt en bij voorkeur ook nog 12 volt). Een middagje rondshoppen bij alle -door Indiërs gerunde- audio/videozaken zijn we geslaagd en prijkt er nu een prachtige set in de loodskooi. Nu hoor ik iedereen denken: "kunnen ze op die boot nu echt niet zonder een TV/Video?". Het antwoord is eenvoudig: ja, natuurlijk kunnen we zonder, maar we willen niet zonder. Simpelweg voor Tico; hij vindt het zo leuk om zo nu en dan DOMBO of Sesamstraat te kijken. En voor ons is het weleens lekker als ie een uurtje zoet is achter de TV. De eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we overigens zelf hebben gesmuld van de videobanden rondom het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima (bedankt Ben!).

We zijn uiteindelijk 3 weken in St. Maarten geweest en dat waren dure weken!!! Die US Dollar is natuurlijk volstrekt ongunstig voor ons, en je geeft 'm uit (geen keus) als een gulden (ja, wij zijn nog niet zo gewend aan de EURO). Maar ja, so be it. Als we straks terug zijn in Nederland maar weer een goed betaalde baan vinden.... Maar voordat we dat gaan doen, gaan we eerst nog even naar de British Virgin Islands: nog even genieten van zon, zee, strand alvorens we aan de "terugreis" beginnen.

PS: we hebben zo goed als geen foto's van St.Maarten i.v.m. de zieke laptop..... Helaas....

TERUG NAAR LOGBOEK