|
Het transport
betekende dat het schip volledig afgetuigd moest worden; beide masten eraf,
zeereling eraf, en alles ingepakt in bubbeltjesplastic om te beschermen
tijdens het circa 1300 km lange traject over de weg. Het schip kan
overigens wel helemaal klaar gemaakt worden vóór vertrek, zodat het bij
aankomst in de bestemmingshaven direct het water in kan. Dit scheelt
kraankosten (al snel honderden guldens) en maakt een snelle start in het
bestemmingsgebied mogelijk. Wij hebben het schip voor vertrek ook helemaal
volgeladen met proviand, kleding, speelgoed voor Tico, heel veel boeken,
reservemateriaal en nog veel meer spullen die we de komende anderhalf jaar
denken nodig te hebben. Een paar honderd kilo meer of minder maakt voor
het transport namelijk totaal niet uit en is met op het gewicht van het
schip (11 ton) niet zo heel veel.
Op dinsdag 1 mei
2001 was het dan zover: de dag dat de Candide geladen zou worden. Het was
grauw en koud op de Jachthaven Van Goor te Monnickendam. Een gure
Noordoosten wind sneerde tussen boten, bokken, masten en verstaging door.
De temperatuur kwam niet boven de 10 graden uit. Een optimale
uitgangspositie om te starten met een Mediterraan zeilavontuur. In de te
dunne kleding (alle winterkleding zat al in dozen en die stonden voor de
komende 1,5 jaar op zolder in Heiloo) keken we hoe een ervaren chauffeur
(Rob de Ruijter) instructies gaf aan de Havenmeester. Hij zag eruit alsof
hij dit varkentje vaker gewassen had en zijn daadkrachtig handelen
onderstreepte dit.
Voor de
transporteur is het niet anders dan een vracht in een 'convoi
exceptionelle' vervoeren van A naar B. Voor ons betekent het een mijlpaal
in een maandenlange, of liever gezegd jarenlange voorbereiding. Onze
toekomst voor de komende anderhalf jaar wordt in 2 uur op een truck
geladen en in 2 dagen door half Europa vervoerd. Over de weg! Je moet er
niet bij nadenken wat er allemaal kan gebeuren (ik heb er wel voor gezorgd
dat de transporteur twee keer heel precies de hoogte heeft gemeten - ben
uiterst bezorgd voor die lage tunnels...).
Het transport is
volledig verzorgd door Van de Wetering en dat betekent nogal wat. Het is
een convoi exceptionelle, dus reed er een begeleidingswagen met
zwaailichten en al mee. In een aantal landen (bijvoorbeeld Oostenrijk) is
zelfs onder speciale en ook politiebegeleiding gereden. Andere stukken
zijn tijdelijk afgezet - tunnels gestremd voor ander verkeer om de stoet
van de Candide door te laten. Een heel circus dus...
Helaas mocht ik
zelf niet mee op de truck, dus ik heb samen met mijn vader het vliegtuig
naar Slovenië genomen om zeker te zijn dat wij het schip konden 'opvangen'
bij aankomst. Dit werkte prima: Schip opgeladen en vertrokken op dinsdag 1
mei, wij vlogen op 2 mei en kwamen 's avonds in Portoroz aan, op 3 mei om
1.30 uur in de ochtend kwam het schip aan.
De Marina van
Portoroz is een drukke en goed georganiseerde marina. Er wordt
professioneel gewerkt en opvallend is de zorg, aandacht en de
vakkundigheid van het personeel. Met name is dat zichtbaar bij het
personeel dat de gigantische travelliften (3 stuks) bedienen en bij het
personeel van de 'mastenkraan'. In de grote travellifts worden schepen tot
wel 25 meter in en uit het water getakeld en over het terrein vervoerd.
Dit is een volcontinu bedrijf, zeker in de dagen dat wij er waren, omdat
er een bootshow op til was in de haven. Schepen worden af- en aangevoerd
op diepladers.
Wij waren aan het
eind van de ochtend aan de beurt om in het van de dieplader in het water
getakeld te worden. Altijd een spannend moment - checken of alle
rompdoorvoeren dicht zijn en niet lekken. Vervolgens het starten van de
motor, die toch weer een hele winter heeft stilgestaan. Maar blijkbaar had
de Candide er ook zin in, want we bleven drijven en de motor startte bij
de eerste poging! Dat
voor wat betreft de reis en te weder-tewaterlating van Candide en ons
eerste Mediterrane bloed, zweet en tranen.
Onze vliegreis
verliep, hoewel gekenmerkt door overstappen en tussenstops, prima. Daar
Martine met Tico twee dagen later zou komen, had ik bij aankomst in
Ljubljana (hoofdstad Slovenie) en strikte opdracht van haar meegekregen.
Namelijk goed registreren en onthouden hoe de reis vanaf het vliegveld
verder zou verlopen. Dus, waar vertrekt hoe laat welke bus, waar koop je
het buskaartje, wat kost dit buskaartje, waar is de geldautomaat om
Sloveense Tolars te kunnen pinnen, waar zijn de damestoiletten en zijn die
goed bereikbaar met een kind, buggy en bagage? Op donderdagavond heb ik
het antwoord op deze nijpende kwesties, zo gedetailleerd mogelijk want
daar houdt zij zo van, naar haar ge-emailed.
Martine toog aldus
twee dagen later (op vrijdag én op een veel christelijker tijdstip dan ik)
met Tico naar Portoroz. Haar reis werd gekenmerkt door -kleine-
vertragingen. Zo vertrok haar vliegtuig dik een half uur te laat, waardoor
ze de aansluiting vanaf het vliegveld van Ljubljana naar het busstation
miste. Geen nood, in Slovenie rijden ook taxi's. De behulpzame
taxichauffeur bood zelfs aan haar, voor slechts DM 250,-- direct
door te rijden naar Portoroz. Gelukkig sloeg ze dit galante maar prijzige
aanbod af. Budgettair was het beter verantwoord met de bus te gaan: het
buskaartje naar Portoroz kost slechts NLG 25,--........
Ook dit deel van
haar reis werd gekenmerkt door vertraging: de bus vertrok net als het
vliegtuig een half uur te laat. SMS-en via de mobieltjes voorkwam dat mijn
vader en ik te vroeg bij de bushalte in Portoroz zouden staan (no time to
waste). Onder het genot van een koel biertje zaten wij om 17.30 uur (nieuwe
aankomsttijd bus) op een nabij en in zicht gelegen Mediterraan terras.
Zodra Martine en
Tico er ook waren, kon onze nieuwe levensstijl beginnen!
|
