Eind januari namen we afscheid van de Exuberance en de Anja K. (de Shameeza was inmiddels al vertrokken). Om 17.00 uur haalden we het anker op in Prickley Bay, Grenada. We hadden 86 mijl voor de boeg richting Trinidad en daar een dergelijke afstand niet in daglicht te doen is (het is nl. ruim 15 uur varen), werd het onze eerste nachttocht sinds tijden. 

Op open water waaide het een straffe windkracht 5 - 6 en er stond nog een flinke zeegang.  De zenuwen gierden door mijn keel en ik was psychologisch zeeziek. Ik had al zo'n tijd niet meer 's  nachts gevaren, we hadden al zo'n tijd niet meer met z'n drieën gevaren en het was ook al weer even geleden dat we een behoorlijke afstand op open water hadden moeten afleggen. De macaronischotel die ik 's middags al had gemaakt (een goede voorbereiding is het halve werk, nietwaar?!) bleef onaan- geroerd op het cardanisch opgehangen kooktoestel staan. Slechts Tico heeft een bordje koude pasta gegeten. Zowel Coos als ik hadden (nog?) geen trek. 
Een echt wachtsysteem hadden we niet deze tocht; ik vond het aanvankelijk nog wat eng om alleen in de kuip te blijven en aldus probeerde Coos buiten wat te slapen. Rond 07.00 uur bereikten we de noordkust van Trinidad. Om bij de beschutte ankerbaai van Chaguaramas te kunnen komen, moesten we tussen Trinidad en wat naastgelegen kleinere eilandjes doorvaren. Die passage wordt in de cruiserspilot niet specifiek genoemd, maar elders hebben we gelezen dat ie ook wel de Drakenmond genoemd wordt. Hoge zeeën die als door een trechter tussen de eilanden doorgeperst worden. Omdat er ook nog eens stroom ontstaat door het verschil in eb en vloed, geeft het in die nauwe doorgang hele rare zeeën. Het ene moment was het alsof we door een soort van branding moesten varen en het andere moment vaarden we als het ware in een kuil en was het water volledig vlak En wij gingen nog de "goede" kant op, een andere boot vaarde de zee op en leek bij tijd en wijle wel een onderzeeër zoals de golven over het gehele schip heen rolden. Enfin, een spectaculaire eerste kennismaking met Trinidad. Vele andere spectaculaire momenten, in alle soorten en maten en gepaard gaand met verschillende emoties zouden ons nog te wachten staan.

Chaguaramas is de place-to-be in Trinidad voor de zeilers- wereld. Het is zowel een commerciële haven als een zeiljachten- haven. Een rare combinatie en het maakt de ankerbaai er niet charmanter door. Er zijn verschillende Marina's die een paar ligplaatsen in het water beschikbaar hebben en veel meer plaatsen "on the hard" oftewel op de kant. Je kunt er ook gewoon voor anker gaan en dat deden wij. De ankergrond is diep en enigszins rotsig. Veel ketting aldus en zo goed mogelijk ingraven is essentieel. Gedurende de gehele tijd dat we daar voor anker hebben gelegen, heb ik het niet comfortabel ervaren. De wind komt door de dag heen uit allerlei richtingen, waardoor we wat om ons anker heen bleven cirkelen. En door het tijverschil ontstaan er gekke stromingen, waardoor de boot ging zwaaien en draaien (bijv. tegengesteld aan de wind). Door al dat gedraai en het feit dat het anker op een rotsige bodem lag, hoorde je bij elke beweging de ketting over de stenen schrapen. Een verontrustend geluid ("Zijn we aan het draggen? Nee, het is slechts de ketting die muziek maakt met de stenen.") waar ik maar matig aan kon wennen. 

De baai van Chaguaramas is een dorp op zich, het dorp van de yachties. Velen zijn hier ooit aangekomen om wat aan de boot te werken en zijn vervolgens nooit meer vertrokken. Deze -grote- groep mensen wonen jaar-in-jaar-uit op hun boot voor anker of op hun boot op de kant. De gemiddelde leeftijd van deze groep ligt volgens mij rond 55-65 jaar en bestaat voor het overgrote deel uit Amerikanen. Er is een heel gemeenschapsgebeuren ontstaan, hetgeen zijn absolute hoogtepunt bereikt elke ochtend om 08.00 uur op VHF kanaal 68. Dan worden door belanghebbenden, geïnteresseerden, zoekenden of wat dan ook, onder leiding van een "gastheer/vrouw", de laatste wetens- waardigheden gecommuniceerd. Dit varieert van mededelingen dat er op dinsdagavond bingo is in Cafe X tot een oproep voor deelnemers aan een cursus kralenrijgen op Boot Z. Je kunt ook doorgeven dat je bijvoorbeeld op zoek bent naar een tweedehands vogelkooi, om maar wat -uit de keiharde realiteit- te noemen. Verder tijdens dat dagelijkse kwartiertje (want zolang duurde het meestal) krijgen nieuwelingen de gelegenheid zich voor te stellen (Bijvoorbeeld: "Ik ben Coos, ik ben hier samen met mijn vrouw Martine en mijn 2-jarige zoon Tico. Mijn boot heet Candide en wij komen uit Nederland"). Leuk he?!?!

In onze oorspronkelijke plan lag Trinidad op onze route, maar.... we hebben onze route veranderd (daarover later meer) en de enige reden dat wij toch naar Trinidad zijn gevaren, is vanwege de "goedkoop verkrijgbare ankerketting". En dat was  onze eerste deceptie. Velen decepties zouden nog volgen. Er werd een aanslag op ons schakelvermogen en onze flexibiliteit gepleegd, maar we hebben ons daar bijzonder goed doorheen geslagen. Want hoewel praktisch alles anders liep dan we dachten, verwachten, hoopten, wensten, liep alles uiteindelijk goed af en misschien soms zelfs beter. 

In een notedop onze Trinidad-ervaringen: 
Dag 2 in Trinidad hebben we een plastic tas met daarin twee nieuw aangeschafte cruiserspilots (ter waarde van NLG 200,--) alsook (en zo niet belangrijker) de manual van onze Perkins motor, de Robertson autopilot en de Hood Furling genua in de MaxiTaxi laten liggen. De MaxiTaxi is het lokale vervoer, een soort Toyotabusje dat je op elke willekeurige plek langs de weg kunt aanhouden en ook weer kunt uitstappen. Enfin, wij hadden deze MaxiTaxi genomen voor de wel geweldig lange rit van ..... 400 meter (maar anders waren we zeiknat geworden door een erg natte regenbui). Het uitstappen met rugtas, handtas, Tico ging wat ongecoördineerd bleek achteraf. Want 10 minuten na het uitstappen misten we onze plastic tas...... Het is lang geleden dat ik me zo ellendig heb gevoeld; ik was nl. degene die die tas had laten liggen. EN DAT IS NIETS VOOR MIJ!!!!  Uit navraag in het restaurant waar we net een hamburger zouden verschansen, bleek dat deze MaxiTaxi's geen marifoon o.i.d. hebben. We hadden ook niet de naam van de taxi, ook niet de naam van de chauffeur. Erger nog, we konden ons nauwelijks herinneren hoe de taxi (laat staan de chauffeur) eruitzag. Het zag er somber uit voor ons. Desondanks zijn we maar langs de weg gaan staan om elke passerende taxi aan te houden en te zien of dat "onze taxi" was. Een uur later (en vele taxi's verder) nog steeds geen tas. Totdat vanaf de werf een wat vuil uitziende Indiaase man op ons af kwam lopen en vroeg of wij op zoek waren naar een plastic tas????? Zijn vrouw had een tas in de taxi gevonden, erin gekeken en ontdekt dat er bootspullen inzaten. Haar echtgenoot werkte als mecanicien op de verschillende werfen dus hij zou er wel raad mee weten. En zie hier, hij had ons snel opgespoord en de volgende middag heeft ie onze tas met alles erin achtergelaten bij de bewaking van de werf. Wat een geluk! En wat een vriendelijkheid!

Vervolgens de ankerketting. Een prijsvergelijkend onderzoek wees uit dat eenvoudige standaard gegalvaniseerde ketting (10mm) helemaal niet zo'n koopje was als ons elders wel verteld was. Sterker nog, het kwam op ons als behoorlijk prijzig over. Dat was flink balen daar onze ketting echt aan ouderdoms- kwalen ging lijden; hij paste niet lekker meer in de lier (schoot telkens een paar tanden terug als je de ketting ophaalde waardoor we veelal niet bijv. 30 meter ketting handmatig omhoog moesten lieren, maar zeker 35 meter). Pas in Martinique zou het echt interessant zijn om nieuwe ketting te kopen. Voor de weken die volgden aldus tanden op elkaar en doorbijten. 

In Trinidad wilden we ook een nieuwe reeflijn voor de rolgenua laten maken. Onze reeflijn gaat geheel rond en de uiteinden moeten dus vakkundig (en zo plat mogelijk om nog door de "doos" te passen) aan elkaar geknoopt/genaaid worden. We hadden een lijn nodig van 11 mm dik, maar natuurlijk hadden ze dat niet..... Wat nu? We hebben een stuk lijn van 10 mm meegenomen en dat zo goed als mogelijk gepast in de "doos". Hij leek wel wat dun, maar het kon eigenlijk nooit slechter worden dan de oude lijn. De oude reeflijn was niet alleen te dik (12 mm), maar ook nog eens verdomd slecht door één of andere beunhaas aan elkaar genaaid (destijds nog in Nederland). De oude reeflijn kon bijv. bij lange na niet door de "doos" heen rollen. Dit leverde soms problemen op bij het binnendraaien van de genua als het hard waaide. Hij rolde dan zo strak op en de "knoop" kwam dan klem te zitten bij de "doos". Alleen gedeeltelijke demontage van de "doos" en vervolgens handmatig doorrollen bood dan soelaas. En dat is natuurlijk ondoenlijk als je op open water zit, harde wind en hoge golven hebt. We besloten te gaan voor de 10 mm lijn en deze zou de dag erna klaar zijn. En natuurlijk was de lijn de volgende dag niet klaar.... Op zich hadden ze goede redenen voor de vertraging, maar het alternatief, te weten pas gereed weer 4 dagen later -het weekend zat ertussen-, was niet haalbaar voor ons. Na wat gemorrel en gezeur zouden ze proberen het dan toch de volgende dag al gereed te hebben. En jawel, ze hielden hun woord en het verbindingsstuk zag er zeer professioneel en solide uit. Inmiddels zit de nieuwe reeflijn erin en het rolt fantastisch!!

We hadden in de pilot gelezen dat we in Trinidad onze plexiglasramen van de bovenluiken relatief goedkoop en snel konden laten vervangen. De oude ramen zijn behoorlijk gecraqueleerd (schrijf je dat zo??) en we hadden wel zin in nieuwe. Het bedrijf in kwestie zou de klus in 1,5 dag kunnen klaren en dus bracht Coos bij de eerstvolgende gelegenheid de ramen. En wat bleek..... Ze hadden niet de juiste dikte voor onze ramen...... Ondertussen hadden we van nog wat andere mensen gehoord dat dergelijke plexiglasramen sowieso snel craqueleren (binnen 3 jaar). Conclusie, ook deze klus liep niet van een leien dakje: we besloten de oude ramen er wel uit te laten halen, maar alleen om ze er weer goed ingelijmd in terug te laten zetten. Door de jaren heen waren deze nl. door de krachten die in zwaar weer op de boot worden uitgeoefend voorzichtig wat omhoog gelicht. Het goede nieuws ervan is dat we stukken goedkoper uit waren op deze manier.

Een ander project van ons betrof het op zoek gaan naar nieuwe bekledingsstof voor onze kajuitbankkussens. En dan zit je in Port of Spain, de hoofstad van Trinidad, helemaal goed. Er zijn straten die uitpuilen van de stoffenwinkels; wederom, de Albert Cuijp is er niets bij. Keuze in overvloed en dus moeilijk kiezen. We hadden donkerblauwe badstoffen hoezen om de kussens en we wilden iets lichters, om ons "hol" van 10 mtr2 wat ruimer te laten lijken. Maar... ecrustof is met een tweejarige aan boord niet zo handig. Ik zie de tomatensaus al op de prachtige bekleding druppelen om het er vervolgens nooit meer uit te krijgen. Coos had zijn zinnen op een soort skyleer gezet. Hoewel ik dergelijke stof in warme klimaten altijd wat plakkerig vind, zag ik ook de absolute voordelen ervan in. En daar het ook nog eens spotgoedkoop bleek te zijn, heb ik me laten overhalen en liepen wij door de stad met een rol van 12 meter skyleer te sjouwen. Maar ja, dat was niets vergeleken bij het vervolgens zelf gaan maken van de hoezen.... 
Vol enthousiasme hebben we ons daarop gestort en het resultaat (na twee weken elke dag een kussen naaien) is verbluffend goed uitgevallen. Bij een naai-atelier in Chaguaramas hebben we 60 knopen laten bekleden en met die knopen door de kussens heen was het helemaal af en werd het poepiesjiek. We zijn trots op onze -gezamenlijke- prestatie!! 
Toen we een paar dagen later nog een rit naar Port of Spain moesten maken om nog iets van naaigerei te kopen, kregen we spontaan een -gratis- lift van een alleraardigste Trinidiaan. Hij vertelde honderduit over zijn vishobby (even weg bij moeder de vrouw), zijn kinderen, kleinkinderen en de as van een in Canada overleden familielid wat terug moest naar Trinidad ("Of we het niet erg vonden dat hij op weg naar Port of Spain even stopte bij het crematorium??" "Nee, natuurlijk niet, wij hebben alle tijd."). Drie kwartier na vertrek werden we voor de deur van de lappenwinkel afgezet (hij had alle tijd: "even weg bij moeder de vrouw"). Zóó vriendelijk!!

De periode dat wij in Trinidad waren was de start van het grootscheepse carnaval dat jaarlijks gevierd wordt. Nu zijn wij beiden geen types voor massale feestpartijen op straat, maar ons was verteld dat het "Kiddies Carnaval" een absolute must was. Dit festijn speelde zich af op een zaterdagmiddag en dus goed met Tico te ondernemen. In een soort arena waarin een grote catwalk was gebouwd showden allerlei categorieën kinderen (vanaf 0-3 tot aan 12-14 jaar oud) hun prachtigste uitdossingen. Naast glimmende bekers, vielen er grote prijzen te winnen: kinderfietsjes, mountainbikes, geldbedragen en zo meer. En de enorme serieusheid waarmee die kinderen paradeerden langs het publiek en poseerden voor de fotografen was hartverwarmend en ontroerend. Het paraderen ging overigens zeer swingend op keiharde typisch Trinidiaanse carnavalshits. Vanaf jongs af aan hebben de kinderen al een uitzonderlijk gevoel voor ritme; soepel buigend door de knieën en zwaaiend met de kont.

De dag dat we weer verder wilden gaan, kwam in zicht. Hoewel ik mijn twijfels had, was het idee om naar Tobago te gaan, een eiland ten noordoosten van Trinidad en behorend tot hetzelfde land. Noordoostelijk varen betekent in dit seizoen tegen de wind in, tegen de golven in en tegen de stroom in. Hemelsbreed is de afstand tussen Trinidad en Tobago 60 mijl, maar als je pal tegenwind moet varen leg je bijna 2x zoveel af. Geen pretje, maar onze slogan was (geworden): "we zijn geen wimpies". Omdat het zo'n afstand was, zouden we het 's nachts doen. 
's Middags deed Coos nog het reguliere motoronderhoud: oliepeil checken, olie verversen, olie- en dieselfilter vervangen en de motor ter controle even laten lopen. Wat schetst zijn verbazing: uit de "elleboog", het aluminium onderdeel waar het koelwater (zout zeewater) en de uitlaatgassen doorheen geleid worden, lekte. Zo konden we niet vertrekken. OK, omschakelen en een nieuw plan maken. 
Coos ging op zoek naar een nieuw onderdeel en natuurlijk was dat overal (het is niet op zoveel plekken verkrijgbaar) uitverkocht. OK, omschakelen en een nieuw plan maken. Op zoek naar een aluminiumlasser die het klusje vlot kon klaren voor ons. Natuurlijk was dat niet op dezelfde dag mogelijk, wellicht de volgende dag, maar misschien ook wel de dag erna....... OK, we blijven nog een paar dagen in Chaguaramas, dus laten we dan nog maar een paar kussens gaan naaien. Oh nee, onze accu's waren niet zo heel vol meer en daar de "elleboog" stuk was, konden we ook de motor niet draaien voor stroom. De zon scheen niet genoeg om de zonnepanelen echt amperes te laten uitpoepen. De wind was ook niet constant en daardoor gaf de windgenerator onvoldoende stroom om de naaimachine te laten snorren. Sterker, de accu's stonden zo laag dat we 's avonds alles wat stroom vrat (ijskast, Navtex, kajuitverlichting), hebben uitgezet.
Rond 14.00 uur de volgende middag was ons onderdeel klaar en Coos kwam blij terug om het te monteren. De motor werd gestart ter check of alles nu in orde was en wat schetst -wederom- onze verbazing. Weer een lek in de "elleboog", maar nu op een andere plek.  DARN!!! Wéér een dag uitstel. Coos ging terug naar het lasbedrijf en gelukkig werd nu terplekke tijd ingeruimd om het voor ons te lassen. En omdat de eigenaar van het bedrijf het met ons te doen had (of Coos gewoon aardig vond, wat logisch is) hoefden we er niet voor te betalen. God, wat zijn de Trinidianen allervriendelijkst. 

Enfin, de dag erna maakten we ons klaar om naar Tobago te gaan. Alle luiken werden goed afgesloten, de afsluiters dichtgedaan en de macaronischotel stond gereed op het kooktoestel. Om 17.00 uur verlieten we, na volgetankt te hebben met water en diesel, Chaguaramas. Voor de Drakenmond kregen we al flinke vlagen wind over ons heen, 25-30 knopen (= windkracht 6-7). Op volle kracht beukten we door de passage; de golven spatten over de boot heen, de windmeter gaf nu standaard 30 knopen aan. Tico zat in zijn autostoel zich van geen natuurgeweld bewust en ik zat naast hem in de achteruitgang. Ik vond het allemaal geen pretje, en dat is nog een understatement. Toen we na ruim een uur op open zee nog steeds standaard windkracht 7 recht van voren hadden, keken we elkaar eens aan. Veel woorden werden er niet aan vuil gemaakt; Coos gaf een slinger aan het stuurwiel en koerste weer op de Drakenmond af. We zijn geen wimpies, maar we zijn ook niet gek: windkracht 7 upwind, upgolven, upstream. NEE!

In de Drakenmond was een beschutte ankerbaai, Scotland Bay, en we konden nog net bij daglicht ons anker laten vallen. In deze beschutte baai waaide het nog steeds standaard 22 knopen wind, hetgeen veelzeggend is voor wat er dan op open water waait. Wederom zonder er veel woorden aan vuil te maken, besloten Tobago te laten voor wat het was. Dat bleef op ons wensenlijstje staan voor een andere keer. De volgende dag zouden we terugvaren naar Prickley Bay, Grenada. Ook een aan-de-windse koers, maar dan één die in 1 tack te halen zou zijn. Ook deze keer zouden we 's nachts varen.

De volgende ochtend lichtten we rond het middaguur het anker om voor douaneformaliteiten terug te varen naar Chaguaramas. Hoewel, het anker lichten. Opeens waren we twee ankers aan het lichten. Ons anker had zich vastgeklampt aan een dwarslopende ankerketting en was met geen mogelijkheid los te krijgen. G&V#$D*!! Kon dan niets normaal gaan? 
We zaten zodanig vast dat het niet voldoende was dat de andere boot zijn ketting liet vieren. Nee, natuurlijk moest ie zijn motor starten, de lijn waarmee hij van achter aan een boom zat vastgeknoopt losgooien en van zijn plaats varen. Coos deed ondertussen op het voordek alsof ie de hulk was; twee ankerkettingen handmatig omhoog lichten totdat ie erbij kon om ze van elkaar te bevrijden. De andere boot had én veel ketting uit én ook nog eens een heel zwaar anker. Minstens 1 uur later waren we eindelijk van elkaar los en konden we ons plan vervolgen. Meestal in dit soort situaties is de "gedupeerde" wel enigszins pissig en deze man had helemaal alle reden pissig te zijn. Maar niets van dat alles; hij was ongelofelijk relaxed, gaf mij nog wat zinvolle tips in mijn pogingen de boot met een beetje gas meer en minder op z'n plaats te houden en zwaaide vrolijk toen wij -al excuserend- wegvaarden. Wat een vriendelijkheid!!

Terug in Chaguaramas regelde Coos vlot de doaneformaliteiten waarna ik nog even de supermarkt indook om de laatste TT Dollars uit te geven. Daar zouden we toch niet meer aan hebben, dus dan maar lekker uitgeven. Al hoofdrekenend gooide ik mijn winkelwagentje vol met spullen die ik anders nooit gekocht zou hebben, omdat ik het te duur vond. Nu was het "extra" en wilde ik ons eens lekker verwennen met kappertjes, mosterd, knoflook tortillawraps, jus d'orange en nog  veel meer lekkernijen. Bij de kassa aangekomen, bleek ik toch niet zo goed te zijn in hoofdrekenen, want er lag meer in mijn kar dan ik mij kon veroorloven en dat terwijl ik ook nog een doosje sigaren voor Coos wilde kopen. En dus gingen er wat spullen terug, kwamen er sigaren voor in de plaats en bleek..... dat ik TT$1,50 tekort kwam. Voordat ik ook maar iets kon doen, pakte de cassiere haar portefeuille en paste het tekort bij. Ik voelde me behoorlijk opgelaten, maar vond ook dit weer zóó vriendelijk!!

Om 16.00 uur verlieten we Chaguaramas, om 17.00 uur beukten we door de Drakenmond. De windmeter was iets gematigder dan de vorige dag en bleef steken bij 25 knopen. Nog steeds een forse wind, maar ja, het moest maar. Om 10.00 uur de volgende ochtend vaarden we Prickley Bay in, vermoeid maar voldaan omdat we het toch maar weer gedaan hadden. 

Zoals al eerder gezegd, ging in Trinidad alles anders dan verwacht, gedacht, gehoopt, gewenst. Voortdurend moesten we ons plan aanpassen, schakelen, flexibel zijn. Voortdurend moesten we voorkomen dat we ons door de "tegenvallers" uit het veld lieten slaan. Bij alles wat anders liep, namen we even 5 minuten pauze, legden ons bij de situatie neer en maakten er het beste van. De behulpzaamheid en de onvoorwaardelijke vriendelijkheid van de Trinidiaanse bevolking heeft hier zeker toe bijgedragen en dit is opmerkelijk verschillend met de meeste eilandbewoners van de Windward-eilanden. Daar kreeg ik altijd de indruk dat ze zich eerst afvroegen: "what's in it for me".

Tot slot: Voordat we vertrokken richting Trinidad had ik mijn twijfels over daarnaar toe gaan. 
Was dat intuïtie of self-fullfilling prophecy?? 
Moest het gewoon zo zijn dat we "weer eens" wat tegenslag op onze weg tegenkwamen? Vooral nadat we dag-in-dag-uit gefeest hadden in Prickley en volstrekt zorgeloos geleefd hadden. 
En als het een soort van test is geweest, zijn we dan geslaagd? Ik ben van mening dat we cum laude geslaagd zijn! OK, dat is misschien wat onbescheiden, maar voor ons eigen gevoel -en is dat niet het allerbelangrijkst?- zijn we zo goed als maar mogelijk was met alle voortdurend veranderende situaties omgegaan.

What's next?

TERUG NAAR LOGBOEK