Voor de gezelligheid hadden Paul & Anna hun boot aan ons voor anker liggende schip vastgeknoopt. STOM, STOM, STOM. Dat hadden we nooit moeten doen en de bijna-ramp die ons daarna overkwam, is gelukkig goed afgelopen, maar had ook heel anders kunnen aflopen.

Wat er gebeurde: een verderop varende motorboot gaf golven/deining die dwars op onze boten "binnenkwam". En rollende golven hebben altijd het effect van een pendel die steeds verder uitzwaait. Op een gegeven moment sloeg de romp van de boot van Paul & Anna voortdurend boven op onze dekrand en het werd zo erg dat het er even op leek dat de halve boot op die van ons zou landen. Stel je daarbij dan ook nog verstaging, zaling en masten voor die tegen elkaar aanslaan.

Coos stond "toevallig" op de boot van Paul & Anna en Anna zat met Meike bij mij op de boot in het gangboord (Keije lag in de voorpunt te slapen). Coos stond daar omdat hij al had gezegd dat de boot van Paul & Anna een stukje naar achter getrokken moest worden om te voorkomen dat de zaling elkaar bij wat schommelen zou kunnen raken.......

En nog geen 30 seconden later gebeurde het hierboven beschrevene..... We schrokken ons echt helemaal kapot. Coos probeerde eerst -instinctief- de boten uit elkaar te duwen, maar de kracht van de schommeling was te groot. Ik zette een zeer geschrokken Tico als de wiedeweerga in de kuip in zijn stoel en toen hebben we als een speer de lijnen losgegooid (Anna voor, ik achter).

Toen waren we van elkaar af en konden we de schade opnemen. Het leek erop dat alleen onze zaling omhoog was geschoven Nadere inspectie bevestigde dit, gelukkig!. Het assortiment aan fenders had rompschade voorkomen.

Paul en Coos gooiden hun boot een stuk verderop voor anker en kwamen met het bijbootje onze kant op, met een blerende Keije overigens, want hij was door al het geweld natuurlijk wakker geworden (balen) en wilde alleen maar naar zijn moeder toe.

 

Wat een drama! Vooral toen Coos mij vertelde wat er had kunnen gebeuren: zalingen in elkaar, verstaging stuk en een naar beneden vallende mast, en/of een boot die zichzelf even op die van ons parkeert met alle gevolgen van dien......... Hij zag tijdens het gebeuren zijn geest al dwalen: "zeilavontuur down the drain, weg illusie". Toen kreeg ik pas echt knikkende knieën. Daarvoor deed ik alsof ik opgeruimd en positief was over hoe "goed" het uiteindelijk gelukkig was afgelopen.

Dit doen we dus nooit weer, dat zal iedereen begrijpen!

De tijd met de Mantjes hebben we rustig gevaren, korte stukjes naar baaien en havens waar ook wat vertier voor de kindjes was.

Speeltuin of restaurant?

In Petreti was een zand/modderstrand met ondiep-lauwwarm water. Heerlijk voor de kindjes. 's Avonds hebben we het restaurant onveilig gemaakt door met 3 kinderen te komen aanzetten. In no time was het papieren tafellaken aan flarden en holde iedereen achter elkaar aan rond de -gelukkig lege- tafels. De jongste van het stel, Keije, was absolute aanvoerder. Hij ging zelfs zo ver met territorium verkennen dat hij ook op straat op onderzoek uitging (OEPS). We (ze) hebben heerlijke vis gegeten, tzatziki gesnoept, wijn gedronken en sigaren/sigaretten gerookt. Om 22.00 uur waren de kindjes niet meer in de hand te houden, dreigden de absoluut kindvriendelijke Grieken er ook genoeg van te krijgen en togen we moe maar voldaan huiswaarts. Tico viel als een blok in slaap (met zijn buik vol vis, jeetje, wat heeft hij gesmuld). Meike en Keije hadden nog wat energie en bij hen duurde het dus nog even voor ze sliepen.

Schakelvermogen

De tocht naar Plataria was uitgekozen enken en alleen vanwege de vermelding van "sandy beaches" in de zeilpilot. De wind liet helaas te wensen over, zelfs voor de spinnaker (een heel groot zeil voor de mast waarmee je de weinig-wind-voor-de-windse- rakken kunt zeilen) was er onvoldoende wind.  En met een snelheid van slechts 1 knoop per uur schiet het niet op als je nog minimaal 7 mijl te gaan hebt (= 7 uur). De  motor aldus gestart en zo snorden we naar Plataria. Welnu, die "sandy beach" was er en de kindjes hebben heerlijk gespeeld, maar de haven lag aan lager wal en de wind was, zodra we voor anker lagen, opeens opgestoken. En aan lager wal liggen, betekent onrustig liggen.

Coos stelde voor ondanks dat het net etenstijd was, naar een volgende, beter beschutte ankerplaats te verhuizen. Wij hadden inmiddels redelijk wat ervaring met onrustige pleisterplaatsen. Hoewel Paul en Anna niet direct enthousiast waren om hun boeltje weer bij een te pakken en weer uit te varen, vertrouwden ze Coos' inschattingsvermogen en expertise. Het zou een tochtje worden van slechts 6 mijl; het 1e stuk pal tegenwind en daarna nog een prachtig bezeild rak richting de Monastry Bay te Mourtos. Het bleek een goede beslissing om te verhuizen omdat deze baai vele malen beschutter was dan Plataria-haven, omdat deze baai vele malen mooier was met eveneens pittoreske zand/kiezelstrandjes en omdat we er anders de volgende dag toch naar toe zouden zijn gevaren.

Uiteindelijk lagen we 's nachts toch nog behoorlijk te rollen (slecht tot niet geslapen) en hebben we om 05.00 een stukje verderop en meer beschut opnieuw geankerd. Paul en Anna zeiden redelijk geslapen te hebben; de één met Keije op de kajuitbank en de ander met Meike op de kuipbank (buiten).

Na het ontbijt zijn we de haven van Mourtos binnengevaren. De rest van de dag bestond uit op een terras zitten, zwemmen, borrelen en lekker eten. En Mourtos leende zich voor al deze facetten uitstekend.

Strandparking!

Parga, weer een paar dagen later, was ook een bijzondere haven. Om aan te leggen, vaarde je gewoon met de punt van je schip het strand op, terwijl je het achteranker uitwerpt! Ik geef toe: het is een beetje vreemd, maar wel leuk! En op deze wijze "pakeren" kan alleen als het strand plotseling heel steil afloopt van ondiep naar diep. Als je dan zo "geparkeerd" hebt, sjouw je (lees: Coos) het vooranker het strand op en graaf je deze in. Voor het van boord gaan en weer aan boord komen, is enige handigheid (of een blok hout) vereist. Verder moesten we opletten dat de toiletafvoer -voor zover mogelijk- in het water uitkwam i.p.v. verstopt lag in het zand. Dat laatste maakt het "doortrekken" nl. onmogelijk.

Het stadje Parga hebben we niet verkend; het centrum ligt ca. 20 minuten lopen (= 10 minuten met de watertaxi) bij de haven vandaan. Het heeft niet zo'n beste reputatie, want als je bij flottieljeleiders de naam Parga laat vallen, roepen zij direct in koor: "dieven". En we konden ons daar gezien de ligging van de haven wel iets bij voorstelllen. Geen hond die het ziet als je boot leeggeroofd wordt.

Apentaal?

In Parga zijn we ook de 1e onaardige Griek tegen het lijf gelopen, letterlijk bijna. Deze Adonis ging als een dolle stier tekeer tegen Coos toen deze water aan het tappen was. Veel geschreeuw, bijna imponerende lichaamstaal en een verbaasde Coos. Na zijn tirade rende hij zijn vissersbootje in en scheurde de haven uit, ons in opperste verbazing achterlatend. Een paar uur later hoorden we weer een hoop geschreeuw en getier; hij was weer terug van zijn vistocht en was nu boos op een aantal Engelsen die hun boot blijkbaar op "zijn plek" hadden geparkeerd. En weer 10 minuten later had hij ruzie met de chauffeur van de watertaxi. Met zijn verkeerde been uit bed gestapt, ruzie met zijn vrouw of gewoon een kortsluiting tussen zijn linker- en rechterhersenhelft? Nou ja, het gaf wel wat reuring, zullen we maar zeggen.

Geen afscheid?

De laatste avond met Paul en Anna zouden we in Lakka, Paxos, doorbrengen. Helaas dacht de wind daar anders over; die blies nl. recht de haven in. Na 3 ankerpogingen en weer te zijn losgeslagen én het vooruitzicht op een onrustige, wiebelige nacht, besloten wij om 19.00 uur om alsnog naar de meer beschutte haven van Gaios (eveneens op Paxos) te varen. Paul en Anna lagen gelukkig wel goed (en redelijk beschut achter een dikke Amerikaan) en hoefden dus niet meer met dikke wind en een flinke zeegang het ruime sop te kiezen.

De CANDIDE schoof slechts met gehesen fok voor de wind, 7 Beaufort, in rap tempo naar Gaios. De snelheidsmeter meette 7,5 knoop per uur.....!! In Gaios lagen we in rustig, vlak water en beschut voor/tegen harde wind. We konden lekker gaan slapen.

Het afscheid van Paul en Anna was hierdoor echter wel bijzonder wrang. Sterker nog: van afscheid kon je nauwelijks spreken. Een paar woorden via de marifoon kun je geen echt afscheid noemen. Coos en ik hielden er een katterig en "niet afgemaakt" gevoel aan over.

Of toch wel afscheid?

De volgende dag hielp de wind ons een handje door -hoe paradoxaal ook- nog steeds hard te waaien. Hierdoor vaarden wij en hopelijk ook -zonder dat we dat zeker wisten- Paul en Anna niet uit. Plan B. kon in werking treden: een scooter huren en met z'n drietjes op de scooter naar Lakka rijden, zodat we hen alsnog "live" gedag konden zeggen.

Tico vond het prachtig zo tussen ons in gezeten op de scooter en met de wind door zijn haren. Anna keek verbaasd op toen zij ons aan zag komen brommen. Zij hadden het plan opgevat om met de bus naar Gaios te gaan om ons zodoende gedag te komen zeggen..... Gelukkig hadden we elkaar niet nietsvermoedend gekruisd. We hadden leuke laatste uren samen: de dames op het terras, de kindjes hollend rond de tafels en de mannen die de boot nog even gingen verleggen.

Na het afscheid hebben wij de binnenlanden van het eiland Paxos per scooter verkend. Paxos is, net als Corfu, een bijzonder groen eiland. De vegetatie bestaat voor het overgrote deel uit olijfbomen. Tegen wit/geel gepleisterde huizen groeien weelderige, paarskleurige bougainvilles en rode geraniums. Daar kan menig groene vinger in Nederland jaloers op zijn. Voorts zie je overal, dus ook in het binnenland, kleine bootjes liggen. Die blijven gewoon net zolang liggen totdat ze volledig vergaan zijn. Met auto's gaat het overigens precies hetzelfde. Een autosloop kennen ze hier niet.

Johan Cruiff en flow....

Het was voor ons heel bijzonder, leuk en gezellig om met Paul en Anna een stuk op te zeilen. Ze hebben ervaren dat -ondanks een routeplan- je pleisterplaats 's avonds een andere kan zijn dan je 's ochtends hebt bedacht. of waar je aanvankelijk aangemeerd had.  Flexibiliteit en schakelvermogen is essentieel om het veilig en leuk te hebben en te houden aan boord. Tenslotte ben je altijd afhankelijk van wind en windrichting. Een beroemd Nederlands voetballer (voor de onwetenden onder ons: Johan Cruiff) is zeer regelmatig geciteerd als we weer eens moesten verkassen: "elk nadeel heb wel een voordeel" (en v.v.).

Paul en Anna zijn er getuige van geweest dat wij het ontzettend naar onze zin hebben. Zo heel af en toe beginnen we zelfs de veelbesproken "flow" te voelen. De rust, de balans, het genieten, het Carpe Diem! Met z'n drietjes hebben we het heerlijk. Een oprecht warm en liefdevol samenzijn. Een symbiose, waarbinnen we volledig onszelf kunnen zijn in het uiten van gevoelens van geluk en immateriële rijkdom, maar ook angst en twijfel.

We hebben hen willen laten delen in onze "way of life" en hopen dat we iets van ons plezier op hen over hebben kunnen brengen.

Paul en Anna, bedankt voor de bijzondere "vakantie"!