Verslag van een opstapper

Ergens eind maart kreeg ik van Coos en Martine een email met de vraag of het
me leuk zou lijken mee te varen op de Candide tijdens de oversteek van
Bermuda naar de Azoren.
Hier hoefde ik niet lang over na te denken: Graag!
De verhalen op de website had ik met grote belangstelling gevolgd omdat
Michaela en ik wel eens hetzelfde traject zouden kunnen gaan doorlopen als
Coos, Martine en Tico. Het zou een goede leerschool zijn ter voorbereiding
hierop.
Michaela was natuurlijk minder enthousiast in het begin omdat we elkaar drie
weken zelfs niet zouden kunnen bellen maar begreep wel dat het erg handig
zou zijn om de ervaring op te doen. Na een bevestigende email terug gestuurd
te hebben naar de Candide werd ik welkom geheten om op 6 mei in Bermuda aan
boord te komen.

Ik ga op vakantie en neem mee... Wat moet je voorstellen van een atlantische
oversteek. Op zee zeilen op een sportcatamaran is echt wat anders dan oceaan
zeilen. Verder was ik nooit langer dan een weekend op een schip geweest en
hoe zou het zijn als buitenstaander twee weken lang op een schip van 12
meter te zitten met een gezin van drie. Na de verhalen van Oom Ben gehoord
te hebben had ik me mentaal op het zwaarste voorbereid. Coos kon me
vertellen wat vooral wel en niet mee te brengen en bepakt met rugzak vol met
kadoos van familie en vrienden kon ik vertekken.

Bermuda is prachtig, warm, welvarend en de ontvangst werd met champagne
samen met de zeilvrienden van de Exuberance ingeklonken.
Als je net uit koud nederland komt is het niet zo moeilijk om zo je draai te
vinden. De dagen tot vertrek op vrijdag werden aangenaam doorgebracht met de
familie, Candace, Andre en kinderen en met hun kennissen. Leuke tochtjes op
een luxe speedboot om de eilanden van Bermuda te ontdekken, biggame vissen
waarbij genoeg vis gevangen werd om drie dagen van te BBQ-en en natuurlijk
voorbereidingen voor de oversteek. Vrijdag om 11:00 uur bermuda tijd konden
de trossen los.

De totale oversteek werd door de grote regelmaat die aan boord moet zijn
voor mijn gevoel een tocht van een aantal dagen ipv 14 dagen. In grote
lijnen bestond de dag uit ontbijt met z¹n 4en rond 8:30 waarna al snel
daaropvolgend via de ssb zender contact opgenomen werd met de dutch armada,
een groep boten die van St. Maarten naar de Azoren voeren. Tussen 2 en 3 uur
werd gelunched, daarna wat geslapen en om 5 uur was het tijd voor Herb z¹n
weerpraatje. Rond 20:00 uur was het avondeten genoten en begon om 21:00 uur
mijn eerste wacht tot 24:00 uur. Ik kon dan slapen tot 6:00 uur en kon dan
rustig mijn ochtend humeur verwerken voordat de rest weer wakker werd. In de
tussentijd ben je bezig met de zeilen, kaartpassen, vissen (1 tonijn
gevangen) praat wat over de belangerijke dingen in het leven en en een
beetje over de oceaan uit te staren. Best wel heel erg aangenaam dus.
Helaas voor Tico, Coos en Martine hebben ze zich alle drie niet zo lekker
gevoeld waardoor het voor hun wat minder aangenaam werd. Gelukkig troffen we
het wel erg met het weer en konden we m.b.v. Herb en de ssb weerkaarten de
lichte winden in de rug houden.
Na verloop van tijd merkte ik dat veranderingen in wind en golven, en dus
ook de snelheid van het schip bepalend werd voor m¹n humeur. Als het schip
lekker doorvoer voelde ik me ook lekkerder,  ookal ging het soms stroom
tegen en kwamen we over de grond niet echt snel vooruit. Als de wind wegviel
en de golven zorgden ervoor dat de zeilen klapperden zakte m¹n humeur weer
in.
De sfeer aan boord bleef de hele tijd ook goed. Gelukkig waren we geen van
allen erg dominant aanwezig zodat er geen irritaties ontstonden. Op het
moment dat Tico het allemaal even niet meer zag zitten kon ik me er erg
gemakkelijk voor afsluiten. Coos en Martine hebben veel geduld met hem na
deze reis denk ik dat het geen enkel probleem is om met een jong kind per
schip te reizen

De gehele oversteek heb ik me geen moment onveilig gevoeld. Zelfs niet nadat
de gehele stroomspanning wegviel. Dit is een klein rampje als het niet op te
lossen zou zijn. Gelukkig bleken de accuus niet de oorzaak dus moesten we
met geduld uitzoeken waar het dan aan kon liggen. Coos snapt gelukkig veel
van zijn scheepje dus na een middagje puzzelen was het duidelijk dat er in
de bekabeling naar de accuus een slecht contact zat.

Precies na 14 dagen was er land in zicht. De avond ervoor had ik m¹n gehele
wacht al dolfijnen om de boot. De wind was wat aan het twijfelen of die nou
moest doorzetten zodat de motor uit kon of dat die weer zou wegvallen. Na
12:00 uur werd ik afgelost en de volgende ochtend moesten we al zo dichtbij
de Azoren zijn dat we het land moesten kunnen zien. Pas nadat de zon wat
hoger kwam werd het duidelijk dat de eilandengroep precies achter de
opkomende zon lag.
Best een stoer gevoel toen Coos aan de havenmeester via de marifoon om een
ligplaats verzocht en vertelde waar we vandaan kwamen. Horta bleek bij
aankomst vooral leuk door de schilderingen op de kademuren van alle schepen
die het plaatsje hebben aangedaan. Nu staat mijn naam er ook tussen! (toch
Coos?)
Komen er nogmeer tekeningen op Horta mijn mijn naam erop? Ik hoop het zeker.