Na 19 dagen op zee, op 10 mtr2,  was iedereen toe aan een beetje civilisation en private space. Coos had zich al dagen verheugd op dat tweepersoonsbed + "luxe" badkamer in het door mij gehuurde appartement. Elyn en Nico gingen ook naarstig op zoek naar een beetje slaap- en hygienecomfort. Ben bleef op de boot en had de luxe dat hij deze helemaal voor zichzelf had.

Ons appartement, Villa Zandoli, was geweldig! Hoewel absoluut niet luxueus, had het alles wat een mens nodig heeft: een keuken, een slaapkamer, een badkamer, een patio en een zwembad(je). Tijdens mijn "wachtende" dagen heeft Tico zich fantastisch vermaakt in de tuin en het zwembad. En toen de CANDIDE er was, aten we er met z'n allen. Na een paar dagen landrottenluxe, scheepten we allemaal weer in op de CANDIDE en gingen we beginnen aan wat Caribean cruising.

Tico's transformatie

Tico vond het fantastisch dat zijn vader er weer was. Hij maakte een ware transformatie door. Was hij gedurende het verblijf in Nederland extreem aanhankelijk aan mij, sliep en at hij -voor zijn doen- bijzonder slecht. Zodra hij zijn vader weer aan zijn zijde had, was alles anders. Hij straalde toen hij weer werd gedragen door zijn vader!! Een kindje van 2 jaar oud kan niet bewust uitspreken dat ie z'n vader mist als hij die persoon opeens niet meer ziet, maar doet dat beslist. Vooral als ie gewend was zijn vader elke dag, 24 uur per dag, om zich heen te hebben. Ook vond Tico het geweldig om weer op de boot te zijn: zijn veilige huis, met zijn lekkere slaapkamer en de hem vertrouwde plekjes. Had hij 3 weken lang -mij krampachtig vasthoudend- bij mij in bed geslapen,  vanaf nacht 1 op de boot sliep hij zonder protest weer alleen in zijn eigen bed. Ook over het varen was hij direct enthousiast. Als de motor gestart werd, sprak hij over "varen gaan en zeilen hijsen": is dat nu niet de juiste mentaliteit?!

Prijsuitreiking ARC 2001

Op zaterdag 22 december vond in de Marina van St.Lucia het afsluitingsfeest van de ARC plaats. Een festijn dat we niet wilden missen al was het maar om te horen of de CANDIDE stiekem toch een prijs gewonnen had. Er was een groot podium gebouwd vanaf waar de gouden, zilveren en bronzen bekers je al tegemoet schitterden ("als een keutel in de maneschijn", zou Inge gezegd hebben). En het waren ontelbaar veel prijzen die uitgereikt moesten worden: een prijs voor de snelste boot in elke afzonderlijke klasse (lengte, gewicht e.d.), een prijs voor de snelste boot overall, een prijs voor de als eerste aangekomen allerjongste matroos, een prijs voor diegene die de meeste vis had gevangen, een prijs voor de mooiste boot (uitgekozen door de ARC-deelnemers), een prijs voor het leukste reisverslag, een prijs voor de laatste aankomers, een prijs voor de boot met de meeste pech en ga zo nog maar een tijdje door. Helaas, de CANDIDE mocht niet op het podium verschijnen om zo'n glimmende bokaal in ontvangst te nemen. Maar.... er was nog wel een prijs voor alle kindjes die aan de ARC 2001 hadden meegedaan. Op enig moment werd ook Tico's naam omgeroepen. Blijkbaar had de ARC zijn administratie niet helemaal up to date, maar zonder gêne heeft Tico zijn certificaat en zijn St. Lucia t-shirt op het podium in ontvangst genomen. En ook heeft ie nog als een volleerd model (samen met zijn moeder) geglimlacht naar de fotocamera op moment dat de fotograaf zei "cheese". Paradoxaal dat juist Tico en ik op het podium hebben gestaan, terwijl wij de oversteek per vliegtuig hebben gemaakt...

Caribean cruising

Zeilen in de Caribean: volledig anders dan in de Mediterranee. Het verschil zit 'm in de wind. Hier waait een lekker zeilwindje, waar het in de Mediterranee óf niet waait óf teveel waait. De wind komt hier altijd uit het Oosten; de enige variantie die men hier kent is Noordoost of Zuidoost. En als je in de beschutting van het eiland vaart, aan de lijzijde ofwel westkant, zeil je over vlak water. Een zaligheid!

Een ander verschil is het beschut ankeren. Hoewel we in de Mediterranee ook veel geankerd hebben, werden we daar toch veelvuldig "verrast" met gekmakende swell waardoor we de gehele nacht lagen te rollen (ook al was het een beschutte ankerbaai).  Alle ankerbaaien in de Caribean zijn aan de westkant, de lijzijde van het eiland en dus bechut. Ik heb het hier nog niet meegemaakt dat we lagen te rollen (gelukkig!).

Boatboys

Nog een verschil met de Mediterranee is het verschijnsel boatboys. Dit zijn jongens in motorbootjes met grote (snelle) motor, of roeiboot of surfplank die hun diensten aanbieden in de ankerbaaien. Hun diensten varieren van het aangeven van een mooringlijn, het naar de kant brengen van een achterlijn, het fungeren als watertaxi, het te koop aanbieden van bananen, kokosnoten, t-shirts en nog veel meer. De prijzen die ze voor deze eenvoudige klusjes vragen, liegen er niet om. Bijvoorbeeld het naar de kant brengen van de achterlijn kost je op St. Lucia al gauw 10 EC (= East Carribean doller = ca. NLG 10,--). Of voor een leuk t-shirt rekenen ze met gemak en zonder gêne 40 EC. Of voor een ritje met de watertaxi (zeg 400 meter/3 minuten) betaal je al snel 20 EC. Kortom, als je wilt kun je hier in no-time bakken met geld uitgeven. De jongens zijn vasthoudend in hun wil om geld te verdienen, maar als ze een vriendelijk (doch resoluut) NEE horen, laten ze je vervolgens met rust.

Shop till I drop?!

En als we het dan toch over geld hebben en het uitgeven ervan..... Boodschappen doen is ook zo iets. Was ik me in Nederland absoluut niet bewust van de prijs van een pak melk of een zak chips. Hier ken ik alle soorten, maten en merken uit mijn hoofd en alles is per definitie duur. Alvorens er een produkt in mijn winkelwagentje belandt, vergelijk ik prijzen en vraag ik mezelf af of ik het wel écht nodig heb. En vaak kom in met minder thuis dan ik op mijn lijstje geschreven had. Jawel, het is hier omgekeerde wereld. Chips kost hier gemiddeld NLG 8,--, oftewel we bakken veelvuldig popcorn (hoewel dat nóóit zo lekker is als echte naturel chips). Tomaten kosten hier, verpakt per 4 stuks, al snel NLG 8,-- (en dan heb ik het niet over 4 grote vleestomaten). Bloemkool, sla of brocolli worden op meer dan een tientje afgeslagen. Een pot chocoladepasta kost hier een NLG 9,-- (en ik heb het ook weleens voor NLG 12,50 in de schappen zien staan) en een pak jus d'orange gaat al snel voor NLG 5,-- over de toonbank. Kon ik in Nederland nog genieten van een sessie Albert Heijn, hier is het bijna wreed om mij naar de supermarkt te sturen. Maar, we passen ons aan aan het land waar we zijn, we integreren en gaan over op "local". En dus eten we veel kip (relatief goedkoop), vangen we zelf vis, eten we minder groente, snoepen we beduidend minder -gevarieerd- fruit en doen we rietsuiker in de koffie. Na weken van bananen eten (vers of gebakken) zijn we nu een beetje bananenmoe en ook de matig sappige sinasappels kunnen ons even niet meer bekoren. Nu zou het bijna lijken op kommer en kwel en niets is minder waar: khallaloo smaakt bijna hetzelfde als spinazie en paksoi kun je geweldig roerbakken. Oh ja, en af en toe verwennen we ons met een zoet kokosbroodje. Toen Ben nog bij ons was, deed hij altijd -als er een groente- en fruitmarkt was- de versboodschappen voor ons. Hij kreeg alleen al door zijn semi-lokale voorkomen lagere prijzen dan wanneer ik met mijn blonde haren en roze setje over de markt flaneerde.

En nu we het over dat roze setje hebben: dat is ook passé. Ik zie er daarin veel te Westers (lees rijk) uit. De leuke rokjes met bijpassende hempjes en kekke kleppers blijven in de kast. Daarvoor in de plaats zijn de eenvoudige A-lijnjurkjes van sarongstof gekomen, afgemaakt met afgetrapte en volledig versleten slippers (jawel Annemarie, die rose slippers met bloemen zijn inmiddels niet meer als zodanig te herkennen).

Terug naar de tijd dat Nico en Elyn nog aan boord waren: zij hebben genoten van het zeilen in de zon, het snorkelen in idyllische ankerbaaien, het zippen aan rumpunch en pina colada (twee voor de prijs van één tijdens happy hour!)  en het zweten tijdens de warme, nachtelijke uren (oh nee, daar waren ze nu nét niet van gecharmeerd).

Oh Denneboom, Oh Denneboom,....

Kerst hebben we met z'n allen gevierd "onder" de van Inge gekregen opblaaskerstboom, gecompleteerd met zoete suikerschuimkransen. Als kerstcadeautjes werden de resterende "Sinterklaascadeautjes" uitgedeeld en de ontbijttafel was nog opgeleukt met zelfgeknipte (rose) kerstboompjes. Voor het kerstdiner waren we met z'n allen uitgenodigd door de familie van Candace & André. In een heuse riante villa werden we gastvrij ontvangen door de ouders en zus/zwager van Candace. De rumpunch stond al gekoeld voor ons klaar. Het kerstdiner was op z'n Amerikaans hetgeen betekent: KALKOEN. De gehele dag waren Jean en Milly (ouders Candace) druk met het bereiden van deze KALKOEN. De St. Luciaanse kokkin had een grote schaal aardappelpuree gemaakt en een overheerlijke chocoladetaart gebakken. Candace & André hadden tijdens hun bezoek aan Martinique eerder die week wat franse kazen gekocht. En wij hadden wijn en champagne meegenomen, alsmede 2 zelfgebakken cakes (die wonderwel waren gelukt). Kortom, een copieus kerstdiner want vooraf werd ook nog verse zalmfilet met toast geserveerd. Het was bijzonder om kerst in een semi-huiselijke sfeer door te brengen: met een kerstboom, met kerstliedjes, met een kerstdis en in tropische temperaturen. Natuurlijk werd meerdere malen de kerstsfeer in Nederland met sneeuw en ijs gememoreerd (lang, lang geleden voor ons, maar voor de lezer een waar feit in 2001), kaarsjes aan en cadeautjes onder de boom. 

De wijn en champagne vloeide rijkelijk en het uitzicht vanaf het grote balkon werd naarmate de avond vorderde steeds mooier: links de hoofdstad van St. Lucia, Castries, recht voor ons de Atlantische Oceaan en rechts een woeste rotspartij waar je de golven op kapot hoorde beuken. Een mooie avond die wordt bijgeschreven in The Book of Memories

"Mr Humphries, are you being served?" (maar dan anders)

2e Kerstdag vaarden wij naar Martinique. Een betrekkelijk kort stukje maar tegelijkertijd een ruige tocht door de hoge golven die tussen de eilanden St.Lucia en Martinique getrechterd werden. Binnen 30 minuten was ik misselijk genoeg om op de loodskooi te gaan liggen met mijn ogen dicht. Jawel, in die luttele weken was ik met recht een landrot geworden en werd ik al narrig van het zien van golven. Een kwestie van wennen, the hard way.

Hoewel ze in deze contreien het fenomeen "2e kerstdag" niet echt kennen, zijn wij onder dat thema met z'n allen gaan eten bij het Marina-restaurant van Le Marin (Martinique). Het was tevens het laatste avondmaal met onze bemanning Elyn en Nico. Zij zouden de volgende dag via Parijs naar Amsterdam vliegen. Een gezellig etentje met een deels feestelijke en deels verdrietige aanleiding en een spetterend slot. Hoezo spetterend slot? De ober die ons de gehele avond bediende werd naarmate die avond vorderde steeds nerveuzer door de drukte. Die zenuwen moesten zijn lijf uit door een driftige dribbelpas en flink zwiepende heupen (Elyn en ik zouden het hem niet na kunnen doen). Zijn bediening, datgene waarvoor hij naar mijn mening was aangenomen, boette behoorlijk aan kwaliteit in. Het dessert "al" na een uur na bestelling geserveerd. Althans, voor de meesten van ons. Ben moest nog een half uur langer wachten. Vervolgens moesten we opnieuw 3 kwartier wachten op de rekening. Mijn temperatuur begon op te lopen. Toen die rekening eindelijk kwam, was ie nog fout ook. We moesten halsbrekende toeren uithalen om wederom zijn aandacht te trekken, hetgeen "al" na een kwartier lukte. Al heupwiegend slingerde hij een nieuwe rekening op de tafel en weg was ie weer. En dat terwijl Nico al klaarzat met zijn creditcard.... Mijn ongenoegen nam met de minuut toe en op enig moment kon ik mijn irritatie niet meer voor me houden. Middels een goed uitgekiende "teckel" (in mijn dromen...) hield ik hem staande en vaarde ik toch ongenadig tegen hem uit. Een moment was ie speachless, toen beledigd en vervolgens heeft ie onze rekening afgehandeld. Tegen die tijd was ik al niet meer binnen, maar stampvoette ik met het stoom uit mijn oren het restaurant uit. Coos bekeek dit tafereel met Tico vanachter het grote aquarium en dacht het zijne ervan ("ik blijf even lekker weg, hier wil ik niet bij zijn" moet het vast zijn geweest). Ben en Elyn hielden wijselijk hun mond en Nico genoot van dit vrouwelijk "vuurwerk".

De volgende middag propten Elyn & Nico hun rugzakken weer vol en hebben we ze met zwaar gemoed op de taxi gezet. Hun zeilavontuur op de CANDIDE zat erop. Ben zou nog wat langer van het cruisersleven genieten; zijn vliegtuig vertrok pas op 12 januari 2002 vanaf Grenada.

PS: De oversteek -per vliegtuig- van de West naar de Oost verliep voor Elyn en Nico niet helemaal vlekkeloos. Het vliegtuig vertrok later dan gepland vanaf Martinique, waardoor zij hun aansluiting in Parijs naar Amsterdam dreigden te missen. Gelukkig is het hen met wat ellebogenwerk en in marathontempo toch gelukt. Vervolgens woedde er een ware storm in Nederland en moest het vliegtuig met windkracht 10 (!!!) landden op Schiphol.... Geen pretje, maar ook dat is allemaal goed gegaan. Tot slot was het bar en bar koud in ons Kikkerlandje (de rayondhoofden van de Elfstedentocht hadden net een eerste bijeenkomst belegd....) en hadden ze een temperatuurverschil van zeker 30 graden te overbruggen. Oost West, thuis best ?!

TERUG NAAR LOGBOEK